بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جلوه هایی از سیره عملی و اخلاقی آیت الله مهدی شاه آبادی رحمه الله علیه در بیان همسر شهید :

مبارزات و کمک به امام خمینی

وقتی ایشان مشغول درس خواندن بودند، درنظرشان تنها مباحثه و درس نبود، ایشان قصد داشتند با احکام اسلامی مردم را آگاه و روشن کنند و می دانستند که فقط اسلام است که می تواند جلوی این ابرقدرت ها را بگیرد و از این جهت سعی براین داشتند که جوان هایی راکه تازه وارد این علوم شدند را آگاه کنند که تنها درس هدف نیست و می گفتند درست است که باید از وقتتان استفاده کنید و درس بخوانید این خود هدف بالایی است اما تنها این هدف نیست بلکه ما درس می خوانیم تا به مردم اسلام را بشناسانیم که اگر ما به اسلام حقیقی پی نبریم نمی دانیم که چطور باید مقاوم بود و مقاومت کرد! و اگر ما به اسلام حقیقی پی نبریم نمی توانیم و در مقابل مشکلات و مصیبت ها و زحمت ها صبر داشته باشیم و بدون اسلام از راه خارج می شویم و از این جهت می بینیم که به جز اسلام کسی نتوانسته تا آخر با ابرقدرت ها مقابله کند. آن ملی گراها کمونیست ها و… هر کدام از آن ها به هر نحوی که جلو آمدند و مبارزه کردند در آخر با چیزهایی ناچیز فریب خوردند و تحت تأثیر قرار گرفتند و در آخرخودشان هم جزو آن ها شدند اما تنها اسلام و روحانیون توانستند که این مسئله را به آخر برسانند، به علت آن که به حقیقت پی بردند که راه همین است و جز این نیست از آن جایی که ایشان همه جوان ها را فرزند خود می دانستند و دوستشان داشتند. سعی می کردند آن ها را پوشش دهند و به هر اندازه ای که وقت داشتند به هر نقطه کشور می رفتند و افراد را روشن و آگاه می کردند.

امام وقتی که مبارزات خودشان را شروع کردند ایشان بالاترین وظیفه ها را برای خود می دانستند، که کمک کنند به چنین شخصیتی که برایشان شناخته شده است و خیلی هم خوشحال بودند که این مبارزه را ایشان شروع کرده چون می دانستند که تنها ایشان می تواند این کار را به آخر برساند و تحت تأثیر هیچ جا و هیچ کس و هیچ حرفی قرار نمی گیرد و تنها امیدشان این بود که ان شاءالله ایشان بتواند این انقلاب را به سرانجام برسانند و ایشان نیز وظیفه خودشان می دانستند که روز و شب مردم را آگاه کنند که به این نهضت به هرقیمتی که شده کمک کنند و یاری دهند و به هر دِه کوره ای که بود ایشان می رفتند و فکر می کردند که افراد آن جا نیز می توانند کاری کنند و تصورشان این نبود که این افراد چون در ده هستند کاری از دستشان بر نمی آید و حرف روی آن ها فایده ای ندارد، بلکه فکر می کردند که هرکدام از آن ها برای خودشان دارای شخصیتی هستند و تنها حساب خودشان را هم نمی کردند بلکه حساب بچه های آن ها را هم می کردند، اصلاً حساب تلاش هایی که انجام می شد را می کردند که اگر یک روز این مسئله جهان گیر شود، همه بدانند و آگاه باشند که این انقلاب یک انقلاب واقعی است و تحت تأثیر ضد انقلاب قرار نگیرند و از کوره در نروند! و خود افراد علیه انقلاب بلند نشوند. بنابراین یاری و راهنمایی می کردند و اصل انقلاب را به آن ها نشان می دادند که ایشان تمام عمرشان را هم در این راه گذاشته بودند و خسته هم نمی شدند و هر وقت به ایشان می گفتیم: آقاجان خسته اید، کمی استراحت کنید! می گفتند شادم، خوشحالم. [«قَوَ علی خدمتک جوارحی»] و این جمله همیشه تکیه کلامشان بود که می گفتند: خدا من را طوری آفریده که خسته نمی شوم و چنان از تلاش کردنم لذت می برم که، هیچ چیزی به این اندازه به من لذت نمی دهد. هر وقت به ایشان می گفتیم: تفریحی بروید، کمی استراحت کنید، می گفتند بالاترین استراحت و لذت برای من همین است، به من وقت بدهید! و وقت من را نگیرید که بتوانم در این راه موفق بشوم و خدمت کنم.

خاطراتی از دوران مبارزه

بچه ها را برمی داشتیم و به دنبال آقا به روستاها می رفتیم. با توجه به تبلیغات ضدروحانی رژیم، ایشان جاهایی را انتخاب می کرد که سختی، بیشترو نیاز، شدیدتر باشد. در ابتدای ورود ما به روستاها با عدم استقبال مواجه می شدیم و گاهی می شد که بر اثر تبلیغات سوء رژیم شاه علیه روحانیت به حدی افراد روستاها با ما مخالفت می کردند که حتی از فروش نان به ما ابا داشتند. لذا ایشان همراه خودشان به روستاها نان خشک و پنیر می بردند؛ اما در همین روستاها ایشان با شوق و علاقه فراوانی در هدایت و ارشاد مردم می کوشیدند و بیشتر توجه ایشان به جوانان و نوجوانان بود که با برنامه های درسی تفریحی در علاقه مند ساختن آنان به اسلام تلاش می کردند. رفتار روستاییان در روزهای آخر اقامت ما، با روزهای وردمان تفاوتی توصیف ناپذیر داشت. مردم با گریه، جلو ماشین آقا جمع می شدند و با اصرار و التماس از خروج ایشان جلوگیری می کردند و از او می خواستند که دوباره و در فرصتی دیگر به آن ده برگردد؛ ولی ایشان به جای آن که در رمضان بعد یا محرم آینده به همان ده برگردند؛ این روستا را به روحانی دیگری سپرده، خودشان به یک روستای دیگر می رفتن.

یکی از دوستان ایشان نقل می کند: «یک بار وقتی آقا آزاد شد و حکومت نظامی شاه بود، از رستم آباد آمدیم به ایشان گفتیم که می خواهیم به همراه عده ای به استقبال شما بیاییم. آقا فرمود: اگر یک تظاهرات داغ علیه شاه راه می ندازید، اشکال ندارد وگرنه استقبال لازم نیست و ساده می آیم.

شهید و تربیت فرزندان

ایشان مقید بودند که همه سحر بیدار شوند و از فض