فایل پاورپوینت کامل حجاج بن مسروق جعفی مذحجی عاشق دلباخته علی و شهید کربلا

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حجاج بن مسروق جعفی مذحجی عاشق دلباخته علی و شهید کربلا :

در زیارت ناحیه و زیارت رجبیه امام حسین(ع) آمده است:

«السَّلَامُ عَلَی الْحَجَّاجِ بْنِ مَسْرُوقِ الْجُعْفی»

حجاج بن مسروق (شیخ مفید به جای مسروق، مسرور ضبط کرده است. (الارشاد، ج ۲، ص۷۸) جعفی مذحجی

نسب حجاج

جعف بن ضم جیم و سکون عین مهمله پیش از فاء نسلی است از قبیله سعد العشیره.

حجاج بن مسروف، حجاج بن سردق، حجاج بن مرزوق نیز گفته اند و جعفی منسوب به جعفی بن سعد، عشیره ای از «مذحج» و از عرب قحطان. (یمن و عرب جنوب) نام وی در تاریخ طبری، زیارت ناحیه و بحارالانوار آمده است. خوارزمی نیز از او نام برده است.

حجاج از شیعیان خالص

«حجاج» پسر «مسروق جعفی» از قبیله «مذحج» از شیعیان مشهور امیرمومنان علیه السلام است. او از صحابه حضرت علی علیه السلام بود که در کوفه زندگی می‎کرد. حجاج از شیعیان خالص بود و با امیرمؤمنان در کوفه هم صحبت شده بود

حجاج بن مسروق جعفی مؤذن لشگر امام حسین (علیه السلام) و به گفته برخی رکاب دار آن حضرت بوده است، وی مردی کثیرالصلوه و کثیرالصوم، قاری قرآن و حافظ فرقان بود.

پیوستن به امام حسین علیه السلام

چون از حرکت امام حسین علیه‎السلام به سوی کربلا با خبر شد، خود به استقبال امام از کوفه خارج شد و رو به جانب مکه، حرکت کرد و در بین راه به امام ملحق شد. ( ابصار العین، ص۱۵۱- )

نمایندگی از طرف امام

امام حسین علیه السلام از « عذیب الهجانات » حرکت نمود تا به « قُطقُطانیه » رسید، آن جا را نیز پشت سر گذارد و وارد « قصر بنی مقاتل » شد.

در «قصر بنی مقاتل» که بیستمین منزل در راه کربلاست، امام، خیمه‎ای برافراشته دید. فرمودند: این از آن کیست؟ پاسخ داده شد که آن برای «عبیدالله بن حر جعفی» است.

(( وی در گذشته از هواداران عثمان بوده و در جنگ صفین در سپاه معاویه حضور داشت و بعد از شهادت امیر المؤمنین علیه السلام در کوفه مسکن گزیده است« وسیله الدارین، ص ۶۷»).

امام به «حجاج بن مسروق» امر فرمود که عبیدالله بن حر جعفی را دعوت کند تا با او و یارانش همراه شود. حجاج وارد خیمه ابن حر شد، پس از تعارفات معمولی، ابن حر پرسید: چه خبر؟ حجاج پاسخ گفت: برای تو یک هدیه و گرامیداشتی دارم، اگر پذیرای آن باشی! این حسین است که تو را برای یاری فراخوانده، اگر (دشمنانش) را بکشی، اجر و پاداش نصیب تو می‎شود و اگر خود کشته شوی به مقام شهادت نائل آمده‎ای. ابن حر گفت: به خدا قسم از کوفه خارج نشده‎ام مگر بدین سبب که فراوان دیدم افرادی را که برای جنگ با او خارج شده‎اند و شیعیان او به ذلت کشیده شده‎اند، پس از آن دانستم که او کشته خواهد شد و من قادر به یاری او نخواهم بود و البته مایل نیستم که او مرا ببیند و من او را ببینم. (مقتل الحسین مقرم، ص ۲۲۴- )

. صاحب «خزانه الادب الکبری» می نویسد: چون حسین به قصر بنی مقاتل رسید، دید خیمه ای سرپا است فرمود: از آن کیست؟ گفتند: از عبیدالله بن الحر الجعفی، حضرت حجاج بن مسروق جعفی و یزید بن مغفل جعفی را به خیمی او فرستاد تا او را دعوت کنند، رفتند گفتند: ابی عبدالله تو را خواسته، عبیدالله گفت: به حسین عرض کنید چیزی که سبب بیرون آمدن من از کوفه شد این بود که شنیدم شما عازم کوفه هستید و من از شرکت در ریختن خون شما معذور بودم، از کوفه فرار کردم و گفتم: اگر با حسین بجنگم، این کار خطرناکی است؛ اگر در برابر او کشته نشوم، او را ضایع ساخته ام؛ اگر کشته شوم، راضی نیستم کسی بر من چیره شود من ضایع شوم. حسین در کوفه یار و شیعه ای که به کمک او بجنگد ندارد. حجاج و یزید پیام عبیدالله را به امام رسانیدند، حضرت از این سخن رنجید فرمود: کفش مرا بیاورید. پیاده به خیمه یی او رفت، عبیدالله به استقبال آمد، مقدم پسر پیغمبر را گرامی داشت و آن حضرت را در صدر مجلس نشانید. روایت کرده اند از یزید بن مره گفت: عبیدالله بن حر برای من حکایت کرد که حسین بر من وارد شد و ریش مبارکش مانند بال غراب بود، احدی را هرگز به نیکوئی روی او ندیده ام، هیچ کس را ندیدم که در بزرگواری به یک نظر دیدگان بیننده را پر کند، و هرگز به حال کسی چون به حال او رقت نکردم، چه او را دیدم می آید و کودکانش در پیرامون او می آمدند. آنگاه حضرت روی به او کرد فرمود: ای پسر حر! تو را چه مانع است که با من خروج نمی کنی و به همراهی من نمی جنگی؟ عبیدالله عرض کرد: اگر بنا شود من با یکی از دو طرف همراه باشم، با شما همراه خواهم بود و از پایدارترین اصحاب تو بر ضد دشمن تو خواهم بود، ولی دوست دارم مرا از همراهی خود معاف داری، لکن این سواران من مهیا و یاران من در اختیار تواند که راه را هم می دانند، این هم اسب سواری من که زین شده مهیای سواری است تقدیم تو می کنم، به خدا قسم هر وقت سوار این اسب شده ام هر چه خواسته ام بدان رسیده ام، و هر کس در طلب من بود به من نرسید، بر این اسب سوار شو تا به پناهگاه خود بروی، من هم حاضرم عیال و خانواده یی تو را حفظ کنم تا به تو برسانم اگر چه به خون ما تمام شود، و می دانی اگر تعهدی کردم تا پایان خواهم برد. حسین «علیه السلام» فرمود: من به اسب و دلیل راه احتیاجی ندارم، من هم نصیحتی به تو می کنم، فرمود: ای فرزند حر! بدان که هر کس ناله و استغاثه ای ما را بشنود و ممکنش باشد و یاری نکند، قسم به خداوند که روز قیامت او را از رو بر آتش دوزخ می افکند. این بگفت و برخاست. راوی گوید: حسین «علیه السلام» در آن وقت که از خیمه ای او خارج شد، جبه یی خز (ابریشمی) و عبا در بر و شب کلاه گل رنگی بر سر داشت، حجاج و یزید جعفی با کودکان همراه ابی عبدالله الحسین «علیه السلام» بودند، عبیدالله گوید: برخاستم آن حضرت را مشایعت کردم و پرسیدم که: محاسن شما سیاه است یا خضاب کردید؟ فرمود: ای پسر حر! پیری زود به من روی آورده. فهمیدم خضاب کرده و آن حضرت را وداع کردم.

شیخ عبدالقادر بن عمر البغدادی [ خزانه الادب به نقل ذخیره ص ۲۲۹- ] می نویسد: پس از حرکت ابی عبدالله «علیه السلام» ابن جعفی از این که آن حضرت را یاری نکرد پشیمان شد، و چون ابن زیاد کشته شد، این مرثیه را در رثاء ابی عبدالله الحسین «علیه السلام» گفت: — فیا لک حسره مادمت حیا تردد بین صدری و التراقی حسین حین یطلب بذل نصری علی أهل العداوه و الشقاق و لو انی أواسیه بنفسی لنلت کرامه یوم التلاق مع ابن المصطفی روحی فداه فیا لله من ألم الفراق فما أنسی غداه یقول حزنا أتترکنی و تزمع لانطلاق فلو فلق التلهف قلبی لهم القلب منی بانفلاق فقد فاز الألی نصروا حسینا و خاب الآخرون أولو النفاق

و در کتاب «در النظیم» نوشته که در قصر بنی مقاتل آمد و اشک می ریخت و این مرثیه را نیز اضافه بر آن رثاء گفت: : یقول أمیر غادر و ابن غادر ألا کنت قاتلت الشهید ابن فاطمه و نفسی علی خذلانه و اعتزاله و بیعه هذا الناکث العهد لائمه فیا ندمی أن لا أکون نصرته ألا کل نفس لا تسدد نادمه و انی لأنی لم أکن من حماته لذی حسره ما ان تفارق لازمه سقی الله أرواح الذین تأزروا علی نصره سقیا من الغیث دائمه وقفت علی أجداثهم و محالهم فکاد الحشی ینفض و العین ساجمه لعمری لقد کانوا مصالیت فی الوغی سراعا الی الهیجا حماه ضیاغمه تواصوا علی نصر ابن بنت نبیهم بأسیافهم آساد غیل ضراغمه فان یقتلوا کل نفس زکیه علی الأرض قد أضحت لذلک واجمه و ما ان رأی الرائون أصبر منهم لدی الموت ساداه و زهرا قماقمه أتقتلهم ظلما و ترجو ودادنا فدع خطه لیس لنا بملائمه لعمری لقد راغمتمونا بقتلهم فکم ناقم منا علیکم و ناقمه أهم مرارا أن أسیر بجحفل الی فئه راغت عن الحق ظالمه فکفوا و الا ذدتکم فی کتائب أشد علیکم من زحوف الدیالمه.

عبدالله جعفی پس از جنگ های بسیاری که با معصب و مختار و عبدالملک کرد، در جسر بغداد افتاد و ناپدید شد. [ تاریخ دینوری احمد بن داود در مترجم عبدالله بن الحر الجعفی به نقل ذخیره الدارین ص ۲۳۸-

موذن امام حسین علیه السلام

داستان عاشوراییان – حجاج بن مسروق جعفی

ابوعلی در رجال خود می نویسد: حجاج بن مسروق جعفی از اصحاب امیرالمؤمنین و ساکن کوفه بود، چون شنید حسین بن علی از مدینه به مکه حرکت کرد او هم خود را شتابان به مکه رسانید و مؤذن ابی عبدالله در اوقات نماز بود (عسقلانی در اصابه؛ احمد بن داود دینوری در کتاب اخبار الطوال؛ و سماوی در ابصار العین؛ و حائری در ذخیره الدارین. ).