فایل پاورپوینت کامل حضرت امام‌ خاص‌ ترین اجازه‌ شرعی را به‌ چه کسی‌ داده‌ بود؟

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حضرت امام‌ خاص‌ ترین اجازه‌ شرعی را به‌ چه کسی‌ داده‌ بود؟ :

تقریبا همه شهر او را می شناسند؛ با خودش اما تعارف نداشت و تا ۸۰ سالگی خودش زمینش را بیل می زد؛ شاید دیدن یک آخوند مسن که بیل روی دوش دارد و سر زمین می رود برای خیلی ها عجیب باشد، اما مردمی که «آسید جواد» سال ها مهمان شهرشان بود، به رفتارها و سخنانش عادت داشتند.

پیرمرد با اینکه پیشوند آیت الله داشت اما عادی تر از مردم عادی زندگی می کرد و حرفش را فارق از پیچیدگی ها می زد؛ حالا که بیش از ۳ سال از رفتنش گذشته، هنوز توصیه هایی که با لهجه یزدی برای مردم می گفت، دهان به دهان می چرخد.

اگر بخواهی او را رسمی بشناسی می شود «آیت الله سید جواد حیدری، استاد اخلاق و امام جماعت مسجد برخوردار یزد»، اما برای مردم یزد او همان «آسید جواد» است، آنهم بدون پیشوند و پسوند.

آسید جواد با اینکه متولد سال ۱۳۰۵ بود و از علمای قدیمی محسوب می شد، اصلا اهل ایجاد شان و مقام خاص برای خودش نبود، سال های سال در مسجد برخوردار یزد منبر رفت و حتی برای تبلیغ در سنین جوانی تا پیری تک تک روستاهای یزد و استان های اطراف را از نزدیک درک کرده بود.

خودش می گفت؛ «شهری و روستایی نیست که برای تبلیغ به آن سفر نکرده باشم و حتی به روستاهایی در کرمان نیز برای تبلیغ رفته ام»؛ شیخ از همان جوانی اش اهل یکجا نشستن نبود و همیشه دوست داشت حرف هایش را حتی برای مردم عادی رو در رو و ساده بزند.

شاید مردم یزد آیت الله حیدری را به خوبی بشناسند ولی هنوز خیلی ها هستند که نمی دانند سید پیری در شهر یزد زندگی می کرده است که حتی خواندن حکایت ها و کرامات او از زبان دیگران، حسرت های نشناختنش را صد برابر می کند.

آیت اللهی که حاضر بود نماز «هول هولکی» راننده تاکسی را بخرد!

«آسید جواد» شاگردی استادی را کرده بود که ۶۰ سال پس از درگذشتش هم حرفش را در هر موقعیتی پیش می کشید؛ استادش حاج شیخ غلامرضا فقیه خراسانی همان کسی بود که حاج سید جواد تا آخرین روزهای عمر، کمتر گفتار و ارشادی داشت که در آن یادی از او نکند؛ در اواخر عمرش این جمله را مکرر به زبان می آورد که حاج شیخ می گفت «آدم که پیر می شود فقط به کار بهشت می آید»

آسید جواد سال ها در محضر استادی بود که هیچ کس شک نداشت سر حلقه اخلاق و معرفت در دوران خودش بوده است؛ حالا سید جوادی که سال های پای درس شیخ بوده، می توانست جایگزین خوبی برای او باشد.

حاج سید جواد آقا به درخواست حاج شیخ به اقام نماز در مسجد برخوردار پرداخت و این مسجد مرکز و محوری برای معنویت و دینداری در شهر شد و لحن گرم حاج سید جواد سال ها در فضای مسجد برخوردارطنین انداز بود ودل های مؤمنین را آرامش و صفا می بخشید.

پیرمرد از شهرت فراری بود و گاهی هم که شهرت به سراغش می آمد چنان پسش می زد که همه متوجه می شدند سید اهل این حرف ها و به قول خودش «بازی ها» نیست و به راحتی جایگاهش معنوی را به جایگاه ظاهری ترجیح می دهد؛ خودش می گفت: «حاضرم شصت سال پیش نمازی ام را بدم به جاش یک نماز هول هولکی راننده تاکسی که دیر رسیده به مسجد و دویده توی وضو خونه یه وضو نصفه نیمه گرفته و اومده اخر صف جماعت ایستاده نماز رو بگیرم، تازه تو این معامله سودم کردم.»

برای سید جایگاه دنیایی و دولتی و مناصب حکومتی ارزش نداشت؛ آنقدر به این مسائل بی توجه بود که شایع کرده بودند با انقلاب مشکل دارد و این حرف ها؛ خودش یکبار بالاخره خونش به جوش می آید و بعد از اینکه تعریف و تمجید از نظام جمهوری اسلامی، نقل عجیبی می کند؛ «من رفتم پیش آقای خمینی وکالت گرفتم برای گرفتن خمس و سهم امام. گفتن وکیلی که یک سوم را در راه خدا خرج کنی، گفتم من وکالت تام میخوام نه یک سوم. مرحوم خمینی خندید و گفتن: تا حالا به کسی وکالت اینجوری ندادم،ولی به شما میدم»

سند این حرف سید در صحیفه امام (ره) وجود دارد؛ جالب است که امام در نامه شان برای وکالت به آیت الله حیدری جمله بخصوصی را نوشته اند که درهیچ کدام از اجازه های ایشان به هیچ یک از علما وجود ندارد؛ «ایشان لفظا اجازه وسیع دارد»؛ سید سال ها تهمت ها را شنید ولی حاضر نشد به کسی بگوید که بالاترین شخصیت نظام اسلامی به او تام و تمام ترین اجازه شرعی را داده است.

سیدی در میان ما…

سید جواد تا ۸۰ سالگی سر زمین می رفت و بیل می زد تا این آخری ها که کم خونی توان جسمی اش را کم کرد؛ دست های پینه بسته و خشن او تصورها درباره روحانیون را عوض کرده بود؛ می گفت «آدم باید نون خودش را بخورد»

سید روی دوستی و مودت بین مردم تاکید داشت؛ محبت بین مردم را موجب محبت بین خدا می دانست و بارها بالای منبر گفته بود که «اگر با کسی پرونده دادگاه داری آنرا جلوی در دادگاه پاره کن و بگو خدایا من گذشتم وهمان لحظه هم دعا کن و بدان که خدا جواب می دهد»

پندهای شیخ ساده بود و