فایل پاورپوینت کامل حفظ حجاب در آخرین لحظات شهادت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حفظ حجاب در آخرین لحظات شهادت :

ایام گرم مرداد ماه یادآور شهادت این شیرزن آبادانی است. شیر زنان آبادانی قابل ستایش هستند. زنانی که در صحنه دفاع از شهرشان مقاوم بودند و در دوران محاصره یک ساله این شهر، دوشادوش مردان ماندند و ایستادگی کردند. شهر بندری آبادان تا انتهای جنگ همچنان دستخوش ناآرامی ‌هایی بود که دشمن با گلوله ‌باران گاه و بی گاهش برای مردم و رزمندگان این شهر مرزی ایجاد می ‌کرد. از همین رو ماندن مردم و پایداری ‌شان بسیار برای رزمندگان دلگرم ‌کننده بود. شهید مریم فرهانیان یکی از همین زنان بود که تا لحظه شهادتش در منطقه جنگی آبادان ماند و به مداوای مجروحان جنگی پرداخت.

خانواده شهید فرهانیان

برادر شهیده می گوید: ما یک خانواده واقعاً پر جمعیتی داشتیم. متأسفانه چند سالی می شود که پدر و مادرمان فوت کرده‌ اند. دو انسان گرامی که هشت دختر و پنج پسرشان را با صبوری و مهربانی بزرگ ‌کردند. پدرم کارگر زحمت کش پالایشگاه نفت بود و با درآمد متوسطی که داشت خانواده ۱۵ نفری ‌اش را اداره می کرد. شهیده دختر پنجم خانواده و متولد ۲۴ دی ۱۳۴۲ در شهر آبادان بود. من چهار سال از مریم بزرگ ‌تر بودم. با وجود جو و فسادی که آبادان قبل از انقلاب داشت، خانواده ما بسیار مذهبی بود. پدرم سواد قرآنی داشت و به مسائل دینی و رفتن به مسجد و رعایت حجاب دخترانش بسیار اهمیت می ‌داد. برادر بزرگم مهدی فرهانیان شهید اول خانواده، از بچه‌ های رسمی سپاه بود که قبل از انقلاب فعالیت گسترده‌ ای در محله خودمان داشت. ایشان جزو اولین شهدای مظلوم جنگ هم هست که درست «۲۰ روز بعد از جنگ» در ۱۵ کیلومتری آبادان، خرمشهر شهید شد. دشمن از مرز شرق کارون عبور کرده بود تا آبادان را محاصره کند. مهدی و دوستانش با وسایل جزئی به مصاف دشمن رفتند و برادرم در مهر ماه ۵۹ به شهادت رسید.

فعالیت انقلابی

مریم در همان سن کم که گویا ۱۴ سال بیشتر نداشت با کمک برادرم شهید مهدی فرهانیان در جریان انقلاب اسلامی در تظاهرات و راهپیمایی‌ مردمی علیه حکومت شاهنشاهی شرکت داشت و در جابه‌‌جایی نوارها و عکس‌ های امام خمینی (ره) فعالیت گسترده‌ ای داشت. در دوران جنگ هم که از سن ۱۷ سالگی امدادگری و پرستاری از مجروحین جنگ را در بیمارستان ‌های مختلف آبادان شروع کرد.

شهیده شاخص زن

ایشان در بین۷ هزار و۳۵۰ شهید زن کشور به عنوان شهید شاخص انتخاب شدند و باید بگویم خیلی کارها توسط شهیده و دوستانش در آن دوران انجام شد. اما ما نباید شهیده را به صورت انحصاری معرفی کنیم. تعریف شرایطی که زنان در جنگ تحمل کردند بسیار مهم است. جنگی که برای همه با دلهره همراه بود. آن زمان از خودمان می ‌پرسیدیم آیا این محاصره روزی شکسته خواهد شد؟ به واسطه موقعیت استراتژیکی که آبادان داشت اگر این محاصره کامل می شد و عراق آبادان را می گرفت و به خرمشهر وصل می شد، حتماً شرایط جنگ ۱۸۰ درجه تغییر می کرد. از طرف دیگر در ابتدای جنگ قرار داشتیم و واحدهای سپاه و ارتش هنوز انسجام نگرفته بودند. در چند ماهه اول جنگ فقط با مقاومت مردمی و آن هم با داشتن سلاح ‌های جزئی از شهر دفاع می شد. موقعی که آبادان محاصره شده بود، اصابت فشنگ‌ های کوچک سلاح ‌ها نیز به شهر به خوبی احساس می شد. قضیه مهمی که باید گفته شود این است که در آن برهه هنوز شرایط جنگ برای مردان تعریف نشده بود چه برسد به اینکه خانم‌ ها هم تصمیم بگیرند در چنین شرایطی بمانند و به رزمندگان کمک کنند. آن هم در محیط آبادان؛ منطقه‌ ای پر از عشایر سنتی و تعصب ‌های خاصی که با آنها زندگی می کردند.

خانواده ما از اهالی جزیره مینو بودند؛ منطقه‌ ای نخلستانی که نسبت به زنان و جو خانواده بسیار تعصب داشتند و این امر را هرگز نمی ‌پذیرفتند که دختران جوان در حصر آبادان بمانند. حتی برخی از مسئولان شهر مردم را تشویق به فرار می کردند. آن موقع شهیده و دیگر خواهران پیش از شروع جنگ چون احساس می کردند به زودی جنگ آغاز می شود، یکسری دوره‌ ها را در هلال احمر سپاه و بسیج گذرانده بودند. آنها آمادگی داشتند که داوطلبانه در شرایط بسیار سخت خدمت کنند. بنابراین ماندند تا از شهر و کشورشان دفاع کنند. از طرفی مریم ارتباط قلبی و معنوی بسیاری به برادرش شهید مهدی داشت و پدرم این شرایط را حس کرده بود. برای همین نمی توانست با ماندن شهیده در آبادان مخالفت کند.

امدادگری و کمک به مجروحین

مریم به مدت سه سال به کار امدادگری و پرستاری از مجروحان جنگ در بیمارستان‌ های مختلف آبادان مانند بیمارستان امام خمینی(ره) و طالقانی مشغول بود. بیمارستان امام خمینی‌(ره) در نقطه مرزی صفر شرکت نفت آبادان قرار داشت و گلوله دشمن مستقیم به دیواره بیمارستان اصابت می کرد. ولی شهیده با دیگر خواهران امدادگر که بسیجی بودند در این بیمارستان به صورت شبانه ‌روز مستقر شدند و زینب ‌وار به مجروحان کمک می کردند و