فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری

با فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری شامل 57 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حقیقت ایمان، بررسی ایمان در قرآن و نقد نظریه شبستری :

مقدمه

کتاب ایمان و آزادی را از نمایشگاه کتاب خریده بودم. فراغتی برای قرائت فهم مجتهد شبستری نمی یافتم. بالأخره فراغت حاصل شد و آیه هایکتاب ایمان مجتهد را تلاوت کردم تا بر ایمانم افزوده شود. قصدم این بود که دل به صدای ایمان سپارم و خاطر آسوده کنم. کلامش شیرین بود ومن در هر کلام شیرینی حذر می کردم تا مبادا حلاوتش، هوش از من برباید. آموخته بودم که هر کلامی را باید به محککلام خدا سنجه کنم تا سره را از ناسره تشخیص دهم.

پس از قرائت کتاب، به سراغ معیار رفتم. کتاب را به دقت در هفت روز خوانده بودم و با دقتی بیشتر در هفتاد روز بر قرآن عرضه می کردم. برای اینکه صحیح قضاوت کرده باشم، تمام آیات قرآن را که واژه ایمان و مشتقاتش در آن به کار رفته بود، آیه به آیه تدبر کردم. هر چند براییافتن پرسش هاییکه در ذهنم ایجاد شده بود می توانستم از آیاتی دیگر یا از بحث هایکلامی و عقلی استفاده کنم، اما در این نوشتار از تمسک به آیاتیکه واژه ایمان در آنها به صراحت آمده باشد، فراتر نرفتم.

چند صباحیکه گذشت کار به اتمام رسید و باید شرح این دو سفر را می نوشتم؛ سیری در ایمان و آزادی و سیری در قرآن در باب ایمان. در سیر نگارش این مقاله ابتدا قرائت مجتهد شبستری را از مسئله ایمان تدوین کردم. این بخش از مقاله، تدوین و دسته بندیکلمات ایشان در کتاب ایمان و آزادی است که گردآوری مجموعه مقالات ایشان است. در بخش دوم، فارغ از مدعیات بخش اول، ایمان را در قرآن بررسیکردم. در هر قسمت هر ادعایی را به تمام آیاتیکه یافته بودم در پی نوشت های مقاله مستند کردم و گاه برای تبرک، نمونه هایی را در متن آوردم، چه اینکه اگر می خواستم تمام آیات را اشاره کنم، مثنوی ایمان به درازا می کشید. پس به اجمال گذراندم و تفصیل را به خواننده واگذار کردم. در بخش پایانی مقاله، به نقد و ارزیابیکتاب پرداخته و قضاوت را در بخش نتایج، عرضه کردم. باشد که در این قضاوت از هرمنوتیککتاب و سنت تخطیننموده و فهم خود را به قرآن تحمیل نکرده باشم.

سیری در ایمان و آزادی (مجموعه مقالاتی از مجتهد شبستری)

ایمان یک حس معنوی است

ایمان ابراهیمی نتیجه تسلیم و انجذاب در برابر پیام خداست. «ایمان این است که انسان، مخاطب خداوند قرار گیرد؛ کسیکه می شنود ایمان دارد. مؤمنانه زیستن، شنونده زیستن است، نه انباشتن یک سلسله اصول عقاید خشک در ذهن».

«در قرآن گفته نشده است مؤمنان کسانی هستند که عقیده دارند، عالم خدایی دارد. اصلاً واژه عقیده در قرآن نیامده است. شما وقتی حالات مؤمنان را در قرآن بررسی می کنید به یک سلسله حالات وجودی برخورد می کنید، مثلاً مؤمنان کسانی هستند که وقتی حق را می بینند و می شنوند، اشک از چشمانشان سرازیر می شود؛کسانی هستند که در جهان، آیات خدا را می بینند؛کسانی هستند که قرآن شفای دردهای آن هاست؛کسانی هستند که با یاد خدا دل های آنها آرام می گیرد».

ایمان در عصر رسولان، متفکرانه نبوده است. «معاصرین پیامبر مجال آن را نمی یابند که خود را کناریکشیده و به تفکر و تعقل بپردازند و در عصر رسول خدا علم کلامی موجود نیست»، حتی معجزه ها هم پذیرش منطقی و معقول نداشته اند. این طور نبوده استکه معجزه بر رسالت رسول دلالت یقینی و قطعی داشته باشد. «میان وقوع معجزه به دست پیامبران و صدق دعوت نبوت آنها ملازمه منطقی وجود ندارد، اما وقوع چنین پدیده هایی انسان ها را آماده پذیرش ایمان می کند تا ایمان آورند».

ایمان ایدئولوژی نیست

«ایمان، ایدئولوژی و عقیده نیست. اصولاً در متون دینی ادیان ابراهیمی(یهودیت، مسیحیت واسلام)این تعبیر عقیده که متأسفانه در جامعه ما ایمان اشخاص را با آن می سنجند، به کار نرفته است. ایمان را اصلاً به جامعه نمی توان نسبت داد. ایمان هویت اجتماعی ندارد و وسیله رسیدن به اهداف اجتماعی نمی تواند قرار بگیرد.

وقتی معلوم گردد ایمان چه نیست، روشن می شود که انتظاریکه معمولاً انسان ها از عزم اجتماعی و سیاست و دانش متودیک و ایدئولوژی و عقیده و مانند اینها دارند، از ایمان نمی توان داشت؛یعنی نمی توان ایمان افراد را وسیله برقراری نظم اجتماعی قرار داد یا آن را وسیله اعمال سیاست های معینی نمود».

«این جانب قبول ندارم که انبیا ایدئولوژی آوردند. انبیا دعوت به ایمان کردند و ایمان غیر ایدئولوژی است. همچنین هدف انبیا به عنوان نبی، احیای تجربه دینی و تعبیر صحیح آن بود. آن چه در بیرون و زندگی اجتماعی اتفاق می افتاد، محصول عوامل زیادی بود که یکی از آنها ایمان مردم بود. اصلاً مطلب این نبود که پیامبران درون مردم را تغییر می دادند تا واقعیت های اجتماعی تغییر پیدا کند. تغییر واقعیت های اجتماعی محاسبات و مقدمات و علل خود را دارد و تنها با تغییر درون مردم واقعیت های اجتماعی عوض نمی شود. اگر پیامبری مانند پیامبر اسلام توانست واقعیت های اجتماعی را نیز تغییر دهد برای این بود که مانند یک سیاست مدار وارد فعالیت های سیاسی شد، اقدامات سیاسی انجام داد و علاوه بر اینکه نبی بود و از غیب باخبر شده بود، یک سیاست مدار بسیار باهوش و عاقل هم بود».

«از تحلیل مفهوم ایمان با مراجعه به متون دینی برنمی آید که حکومت جامعه ما دموکراتیک باید باشد، ولی چون واقعیت اجتماعی، آن را می طلبد، انسان های مؤمن باید با این واقعیت، نسبتی برقرار کنند.. .. امروز شکل معقول برقراری نسبت با واقعیت اجتماعی جامعه ما تنها به صورت یک حکومت دموکراتیک میسر است».

معیار و احیای دین، تجربه دینی است

ادیان سه سطح دارند: اعمال و شعائر، ایده ها و عقاید و تجربه های دینی. «اگر تجربه ها وجود نداشته باشند، آن اعمال و شعائر، جز یک سلسله عادات عرفی و اجتماعی و فرهنگی چیزی نخواهند بود. این جانب، اصل و اساس دین داری را در تجربه ها می دانم.. .. در قرآن مجید دین به معنای مجموعه ای از گزاره های القا شده به وسیله وحیکه انسان باید آن را قبول کند، نیامده است.. .. در قرآن کسی دین دار است که مؤمن است و کسی مؤمن است که این شناخت ها را بر اساس تجربه های ایمانی دارد».

«در این صورت، احیای دین را بیش از هر چیز در احیای آن تجربه ها باید جست وجو کرد. هرگاه در عصری آن تجربه ها احیا شود، دین احیا شده است. البته متناسب با آن تجربه ها سطح شناخت و عقیده ها با آنها هماهنگ می شود و همین طور است اعمال و شعائر.. .. ممکن است اعمال و رفتار مردم یک جامعه در عصر معینی ظاهر دینی داشته باشد، ولی اصلاً بر تجربه دینی متکی نباشد، بلکه بر عادت ها و منافع و آداب و رسوم متکی باشد».

حتی در مورد رفتار و مبارزات سیاسی هم می توان گفت: «اگر در تجربه های دینییک مبارز تحولاتی پیدا شده است، حرکت او هم دینی بوده است». «به نظر بنده اگر کسی با قصد قربت با ظلم و استبداد مبارزه کند و این مبارزه همراه تجربه معنوی دینی باشد، قطعاً این عمل دینی او یک عمل دینی است.. .. البته اینکه مکانیسم مبارزه با ظلم چیست و جامعه سالم چگونه به وجود می آید مربوط به علم و تجربه و مدیریت دین است».

ایمان و نو شدن مدام

«ایمان محتوایی دارد که دائماً دچار نوسان ها، تغییر شکل ها و خط ها می شود. انسان با ایمان احساس می کند ممکن است زیر پایش خالی شود. شخص مؤمن با انتخاب مستمر باید دائماً از این ورطه ها خود را بیرون کشد. این تصورکه انسان یک بار به تمام حقیقت دست پیدا می کند و پس از آن بر همگان واجب می شود همان گونه بیندیشند که او می اندیشد و کسی نباید او را نقد کند، تصور ساده لوحانه یا خود پسندانه ای است».

«دوام یک ایمان، واقعی در یک جامعه در صورتی ممکن است که ایمان، هویت انتخاب آگاهانه را در آن جامعه از دست ندهد… و مؤمنان بتوانند دائماً سخن خود را نو کنند، همان طور که علم و فلسفه و سایر علوم نو می شود».

«در الاهیات اسلام معنای تسلیم که اساس مسلمانی است، تسلیم در برابر حادثه تاریخی آمرزش که یک بار اتفاق افتاده و استمرار دارد نیست، بلکه تسلیم در برابر اراده تکوینی و تشریعی خداوند است که در هر عصر، زنده و فعال است. چون بافت اسلام چنین است معنای دینی مسلمان زیستن در هر عصر، فهم سنت مستمر گذشته و زیستن با آن نیست و سنت دینی، تاریخی و زبانی به مثابه اصل و اساس دوام اسلام و مسلمانی برای مسلمانان مطرح نمی باشد. چون این سنت مطرح نیست تجدد به معنای پیدایش یک آنتی تز در داخل این سنت و سپس رویارویی سنت و تجدد در معنای دینی عقیدتی، هم برای آنان مطرح نیست».

«معنای مسلمانی در هر عصر برقرار کردن یک رابطه زنده و دگرگون ساز با خداوند در همان عصر است و خمیرمایه آن، تجربه و فهم شخصی هر انسان از وحی اسلامی است نه یک سنت دینی تاریخی مستمر».

هر عصری تجربه ای متفاوت خواهد داشت

«هر سخنییک سخن تاریخ مند است و به این جهت هیچ بیانی و هیچ سخنی در مورد خداوند جهان سخنی نهایی نیست. فلسفه و الاهیات و کلام و عرفان، تاریخ مند هستند».

از آغاز هم فهم