فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى شامل 50 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حکومت مهدى در اندیشه‏ ى سیاسى سیّد جعفر کشفى دارابى :

ضرورت حکومت دینی

اینک با نقل گفتار «سید کشفی» به ترسیم دو نوع حکومت در عصر رسالت و ظهور حضرت مهدی می پردازیم:

وی می گوید: «مردمان و بنی نوع انسان، در آرای خود متفاوت و در عقول متفاوت می باشند و دواعی افعال و غایات حرکات ایشان در غایت اختلاف است و از برای هریک از آن ها در افعال و حرکات خود، مقصدی و غایتی غیر از مقصد و غایت دیگری می باشد، پس اگر آن ها به مقتضای طبایع و مقاصد خود واگذارده شوند هرآینه یکدیگر را مثل سباع برّ و ماهیان بحر می درند و به افساد و افنای یکدیگر مشغول می شوند و عالم را هرج ومرج و نظام را مختل می گردانند، پس بالضروره، نوعی از تدبیر می باید که بواسطه آن، هریکی را در منزلتی که مستحق آن است وادارد و قانع گرداند و به حق خویش راضی سازد و دست تعدّی و تصرّف او را در حقوق و مراتب دیگران کوتاه کند و به شغلی که مناسب او است و از اسباب معاونت امور معیشت و معاد و دین یکدیگر است، مشغول دارد. و این نوع از تدبیر، همان سیاست مدن است».[۱]

«کشفی» اصرار بر آن دارد که جامعه ی بی دولت، دنیا و آخرت آدمیان را تخریب می کند و بنیان زندگی جمعی را درهم می ریزد. دلیل وی بر این مدّعا، علاوه بر «بداهت عقل» مشاهدات تجربی بشر و استنادهای نقلی از دین است.

وی پس از نقل آیات و روایات متعدد چنین نتیجه می گیرد: «از مضامین این آیات و احادیث و امثال آن ها علاوه بر مشاهده و تجربه بر تو معلوم می شود که نظام امر معیشت و معاد بنی نوع انسان و بقا و انتظام مدن و شهرها بدون سلطنت سلطان قاهر و نظر و تدبیر سایس مدبّر، که ایشان را بر وفق آثار عقل و نور حکمت اتّفاق و ائتلاف دهد، منتظم نمی گردد و معموری در روی زمین حاصل نمی شود».[۲]

اگر کشفی فلسفه و نوع نگرش خود را در برپایی نظام های اخلاقی، اجتماعی و سیاسی بر عقل استوار می سازد، بر این مبناست که وی با ژرف نگری ویژه ی خود موضوع «خرد»، «خردمندی»، «تعالی» و «افول» آن را در پرتو نصوص دینی بخوبی دریافته است.

«فراتی» نوع برداشت کشفی را در بخش سوم جهان بینی او تحت عنوان «فلسفه ی تاریخ» در عین اختصار بخوبی و شیرینی چنین شرح می دهد:

اعصار گشت و بازگشت عقل، دوره های تاریخ بشر را تشکیل می دهند، این تاریخ با روی آوری عقل به محل تکوّن بنی آدم که با هبوط حضرت آدم علیه السّلام هم زمان است، آغاز و با اوج و ظهور عقل و در آخر الزّمان (در عصر حکومت حضرت مهدی) به فرجام می رسد. درواقع، عقل به علّت تعلّق خاطری که خدا در خلقت اوّلین به او ارزانی داشت، چیزی است که به عنوان موتور محرّکه، تاریخ را شروع و به پایان می برد. هرچند این عقل در فرآیند تاریخ، همواره میدان دار حوادث و رخدادهای جامعه ی انسانی نبوده و در بسیاری از موارد و حوادث، مغلوب جهل شده است، امّا در نهایت او پیروز است و در فرجام دنیا به اوج خود می رسد.

ادوار حکومت

اقبال و ادبار عقل و جهل در حدیث یکم و چهاردهم در کتاب «کافی» با تأویلی که کشفی ارائه می کند موجب تقسیم تاریخ به دو دوره ی کلّی می گردد:

الف) عصر نبوت ب) عصر ولایت

الف) عصر نبوت

در این دوره وجهه ی ظاهری عقل به آدمیان روی آورده و با آمدن رسول دیگری تکمیل می شد. این تلاش در کنار هدف بعثت انبیا، که در بخش عمده ای از تاریخ بشر وجود داشته، در زمان آخرین فرستاده ی الهی به سبب وجود مبارک آن حضرت و تمامیت استعداد او به آخرین نهایت و رشد و کمال خود رسیده است. در این جا حادثه ی مهمّی که رخ داده، این است که تمام رویه ی ظاهری عقل، با آمدن آخرین پیامبر الهی صلّی اللّه علیه و اله ابلاغ گردیده و حجّت خدا بر آدمیان تمام شده است و به فرمان الهی آخرین مرحله ی تبلیغ که اکمال دین و اتمام نعمت است با نصب امیر مؤمنان علی علیه السّلام به امامت، به مردمان ابلاغ می گردد، و رسول خدا صلّی اللّه علیه و اله تلویحا پایان عمر شریف خود را خبر می دهد.[۳]

مفروض کشفی در این جا این است که بیان وجهه ی ظاهری عقل در لباس شریعت به سرحد کمال رسیده و حجّت خدا بر آدمیان در دوره ی آخرین رسولش، تمام شده است، و پس از رحلت حضرتش بار دیگر جهل رو به تزاید و فزونی می نهد و جامعه را جنود جهل اندک اندک به تصرّف درمی آورد.

پس از رحلت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله نصب امامان معصوم، همانند نصب پیامبران الهی، به عنوان سرسلسله ی عاقلان، بر خدا واجب است و حضور آنان در میان آدمیان ضروری، با این تفاوت که بر اینان امین وحی نزول نمی کند و مکلّف به تکلیف جداگانه ای نیستند. به عقیده ی کشفی امامان عین عقلند و پس از پیامبر صلّی اللّه علیه و اله ریاست سلسله ی عاقلان را بر عهده دارند و بدین علّت نیز باید خلافت مسلمانان به ایشان واگذار شود، و این واگذاری باید از سوی مردم باشد نه این که ایشان در پی مردم بروند:

«و از این جاست که پیامبر صلّی اللّه علیه و اله در وصیت خود به امیر مؤمنان علیه السّلام فرمود: یا علی! مثل تو مثل بیت اللّه است و مردمان باید که به سوی تو بیایند و نباید که تو به سوی مردمان بروی».[۴]

اگر مردمان به وظیفه ی خود عمل می کردند شکوفایی و رشد متوقف نمی شد، امّا نمایندگان طبقه ی «جهل»، در سقیفه ی بنی ساعده بر «عقل» جامعه ی مدینه ی الهی پا نهادند و حقّ آنان را غصب کردند، این است که اکمال عقل در جامعه به دست جنود جهل رو به نقصان و ضعف گذاشت. در دوره ی غیبت مشکل جامعه ی انسانی بیشتر شده است، زیرا در این دوره نمایندگان اصلی عقل، در میان جامعه حضور ندارند و رویه ی ظاهری جهل که پس از رحلت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله به این سو قوّت گرفته بتدریج در تمامی حوادث اجتماعی آدمیان حضور فعّال یافته است و در این مقطع طولانی خلط عقل و جهل پیوسته وجود دارد تا به اذن الهی عصر ولایت حضرت مهدی علیه السّلام آغاز گردد.

ب) عصر ولایت

عقل که از زمان توجه اش به عالم تکوّن بنی آدم، به علت محصور شدنش در حصار ظاهر و نیز در آمیختگی اش با جهل، نتوانسته بود جوهر و ماهیت خویش را عیان سازد، از این دوران به بعد، فرصت می یابد تا با فرمان دوّم پروردگار، به سوی حقّ برگردد و باطنش را بر همه ی آشکار سازد، با وجود چنین پیش آمدی است که تمایز ماهوی میان عقل و جهل به وجود می آید و تقابل عینی عقل و جهل به اوج می رسد. دیگر در عصر ظهور حضرت مهدی علیه السّلام خلطه ای میان اهل عقل و اهل جهل نیست زیرا وصف هریک از آن ها معین است. پیکاری که میان این دو صف رخ می دهد با پیروزی عاقلان خاتمه می یابد و عملا وعده ی الهی در مورد پیروزی آنان به عنوان وارثان زمین تحقّق پیدا می کند. این سرنوشت محتومی است که در پیش روی تاریخ بشر قرار دارد.

کشفی در وصف دولت حضرت می فرماید: «بدان که زمان ظهور دولت آن جناب، که زمان ظاهر شدن دولت ثانیه ی حق است زمان ظهور و غلبه ی عقل است از روی باطنی آن، که مقام ولایت است و به منزله ی روح است از برای روح ظاهری آن، که مقام نبوّت است»[۵]

این دولت که در آخر الزمان، با ظهور حضرت مهدی برپا می شود، همان مدینه ی فاضله ی شیعیان دوازده امامی است که طی آن همه ی بطون عقل هویدا می گردد، ناگفته ی شرع و عقل، گفته می شود و اختلاط طولانی عقل و جهل و درهم آمیختگی گروه عاقلان و جاهلان پایان می یابد و حکومت از آن عاقلان و صالحان زمین می گردد.

تمایزات عصر نبوت و عصر ولایت حضرت مهدی

ظاهر و باطن عقل، اساسی ترین عنصری است که موجب تفاوت های جدّی بین این دو عصر می شود. این تمایز، که حوزه ی اندیشه و عمل آدمیان را پوشش می دهد در واقع گونه های مختلفی از زندگی انسان می آفریند که کمتر کسی بدان توجه کرده است، کشفی درباره ی این وجه تمایز می نویسد: «و از این سبب، فهم و دانش و علم و سایر قوای باطنیه اهل آن زمان که همگی قوالب و مجالی و مظاهر عقلند و رأس