فایل پاورپوینت کامل راهبردهای عاشورایی برای بسیج

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راهبردهای عاشورایی برای بسیج :

مقدمه

بسیج، رویش مبارکی است که از زلال عاشورا سیراب و بارور شده و بسیجی، صحابی حسین(ع) است که در کربلای انقلاب اسلامی، همپیمان و همعهد و همراه اندیشه و آرمان سال ۶۱ هجری حضور یافته است.

گره خوردگی روح و اندیشه و حرکت بسیج با عاشورا فقط در جبهه و جنگ ظهور و بروز نداشت، که در هم عرصههای علمی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، ملی و جهانی چهره نموده است و بسیج، که حرکتی سنجیده، هوشمندانه و وقفه ناپذیر تا تحقق جامع آرمانی موعود است، همواره باید بکوشد پل ارتباط با عاشورا را به منزل کانون جوشش و اسوه زنده و زاینده هم اعصار حفظ کند. برای اینکه بسیج بتواند با مصباح هدایت حسینی(ع) از ظلمتها بگذرد و با سفین نجات عاشورا، به تعبیر علی(ع)، امواج فتنه را بشکافد و از موجها و گردابها به سالمت به ساحل فالح و فوز برسد، باید «ارزشهای بسیجی عاشور» را مرور کند، برنام عمل خود قرار دهد و در درونی کردن آنها بکوشد. اینک برای روشن کردن «ویژگیهای بسیج عاشورایی»، به اهداف نهضت حسینی(ع) نگاهی از سر تأمل باید داشت تا امروز بدانیم بسیج چه باید باشد و از چه ویژگیهایی باید مبرا باشد. به دیگر بیان؛ ّ بایسته ها و نابایسته ها در فرهنگ حسینی(ع) چیست تا بسیج پیرو حسین (ع) و عاشورا، بصیرتمندانه و باورمندانه رهپوی صراط مستقیم حسینی(ع) و عامل به این ارزشها و پرواگر از ضد ارزشها باشد؟ بهترین و رساترین سند، که مرامنام نهضت حسینی(ع) است، «وصیت نام اباعبدالله حسین (ع)» است.

میدانیم که وصیت، عصاره و خلاص بینش و آرمان و خواست وصیت کننده است و اگر نگارند این وصیت، حسین(ع) باشد، آن هم در آغاز حرکت بزرگ و جاودان کربلا و عاشورا، چقدر درنگ و ژرفنگری در آن، ما را با ابعاد و آفاق نهضت حسینی(ع) آشنا میکند.

امام(ع) در آغاز وصیت، پس از حمد الهی و طرح باورها، چهار ویژگی را نفی و سه ویژگی را اصول و اساس حرکت خویش میداند. نکت لطیف و ظریف آن است که امام(ع)، نخست مسائل سلبی را بیان میکند و سپس به مسائل ایجابی میپردازد و این ویژگی به شعار کلیدی اسلام؛ یعنی «لا اِله اِلا الله» شبیه است که با نفی، آغاز و با اثبات، پایان میپذیرد؛ نفی «اله ها» و اثبات و پذیرش «الله».

چهار عنصر سلبی

امام حسین(ع) در آغاز وصیت خویش میفرماید: «و اِنّی لَم اَخرج اَشِ راً و ال بطراً ولا مفسداً و لا ظالماً». (کوفی، ۱۴۰۶، ج ۳، ص ۲۴-۲۳؛ خوارزمی، ۱۴۱۸، ص ۲۷۳)ُ

در همین آغاز، چهار عنصر نفی شده است:

۱- اَشراً؛ یعنی خودخواهی، منافع شخصی و حزبی و مال و منال و ثروت و قدرت را انگیزه حرکت گرفتن. معلوم است چنین حرکتی چه فرجامی خواهد داشت. وقتی «خود» محور قرار گیرد، «خدا» گم میشود و «خدا گم کردگان» جزَ «خود گمکردگی» سرانجامی نخواهد داشت: «ولا تکونوا کالذین نسوالله فانسیهم اَنفسهم». (حشر، آی ۱۹)

اَشر را سرمستی و ناسپاسی و تکبر معنا کرده اند(فرهنگ لاروس، ۱۳۷۷، جلد اول) و این ویژگیها همه محصول خود گم کردگی و خدا گم کردگی است و بسیجی که رهپوی راه حسین(ع) است، در آغاز هر حرکتی خواهد کوشید تا «اَشِر بودن» در بینش، منش و کنش او راه نیابد. نهضت حسینی مظهر «خود رهاکردگی» و اشر زدایی است. عظمت این نهضت در آن است که هیچ کس «خود» را نمیبیند. جلوه شکوهمند این نگرش و منش را در رفتار ابوالفضل العباس میتوان جستجو کرد. َ

۲- بَطر؛ ویژگی منفی دیگری است که امام عاشورا، خود و نهضت خود را از آن مبرا میداند. بطر در فرهنگها، از راه حق و صواب در هنگام فرا رسیدن نعمت، دور ّافتادن و گمراه شدن؛ در برابر حق، گردنکشی کردن و نعمت خدا را در غیر راه او صرف کردن است(همان، ص ۴۶۶). اشارت قرآن است که: «وکم اهلکنا مِن قریه بطرت معیشتها»(قصص، آیه ۵۸)؛ و چه بسیار جامعه ها که به سبب گردنکشی و ناسپاسی تباه شدند.

دامنه و گستره نعمتها به همین مظاهر معمولی حیات محدود نمیشود؛ که نعمت دین و هدایت و در روزگار ما نعمت بزرگ انقلاب و عزت و رهایی و استقلالّ را در بر میگیرد.

مردی از اهل بصره میگوید: در خان خدا، امام حسین(ع) را دیدم در حالی که عبدالله بن عمر (فرزند خلیف دوم) در خدمتش بود و هر دو طواف میکردند.

ابتدا از ابن عمر سؤال کردم: در کلام خدا که: «و اما بنعمه ربک فحدث»؛ و اما نعمت پروردگارت را بازگو کن، منظور کدام نعمت است؟ گفت: خدا به پیامبر(ص) دستور داده که از هرچه نعمت به او داده، سخن گوید. سپس به امام حسین(ع) عرض کردم: درباره آی شریف «و اما نعمت پروردگارت را بازگو کن»، شما چه میفرمایید؟ فرمود: خدای سبحان به پیامبر(ص) فرمان داده تا از نعمت پایدار دینش (اسلام) سخن گوید. (مؤیدی، ۱۳۸۱، ص ۶۳۶)

با این بیان تفسیری امام حسین(ع)، بطر کسی است که:

نعمت اسلام و انقلاب را رها کند یا از آن دچار غفلت شود؛

نعمت انقلاب و اسلام را در راه غیر حق مصرف کند؛ یعنی به جای آنکه خود را برای دین مصرف کند، دین را برای خود مصرف کند؛

نسبت به ارزشها و دستاوردهای دین و انقلاب، ناسپاس باشد.

بسیجی که آشنای معارف حسینی(ع) و رهپوی صراط مستقیم اوست، هرگز دچار «بطر» نمیشود و با بهرهوری از نعمتهای الهی و مصداق بارز آن، نعمت دین و اسلام و انقلاب اسلامی، خود را وقف خدمت و پاسداشت ارزشها و مرزهای اعتقادی میکند و روشن بینانه و روشنگرانه و هشیارانه و خالصانه در این راه مجاهدت میکند.

سهم خواهی، اشرافیگری، پرداختن به خود به بهان اینکه خدماتی انجام داده ایم و پشت کردن به آرمانها و ارزشها، از مصادیق بارز بطر بودن است؛ آفت بزرگی که اندکی پس از رحلت پیامبر(ص) چهره نمود و دستاوردهای عظیم نهضت نبوی را در کام خویش کشید.

آیا امام حسین(ع) در وصیت خویش به این نمودها و نمونه ها اشاره ندارد؟ آیا طرح اینکه حرکت من به قصد «بطر» نیست، گویای انحرافهای نیم قرن پس از رحلت پیامبر(ص) نیست؟ آیا امروز، پس از انقلاب اسلامی، شاهد «بطر» شدن برخی سهم خواهان مجاهد و غیر مجاهد انقلاب نیستیم؟

نوشتهاند سعد ابن ابی وقاص، که منصب فرماندهی سپاه اسلام را در فتح ایران بر عهده داشت و پیروزمند میدان نبرد با ایرانیان بود، پس از آنکه خود را سردار فاتح دید و امپراتوری ساسانی را فرو ریخته یافت، همین انحراف دامنگیرش شد و به جای حفظ اسلام، حفظ خود و منافع و روحی اشرافیت پنهان خویش را اصل و سرقت اموال بیت المال را بهانه قرار داد و نامهای به خلیف دوم نوشت که چه باید کرد؟ خلیفه نیز پاسخ داد: مسجدی در کوفه بساز و در کنار آن خانه ای برای خود و حفظ و پاسداری از بیت المال بنا کن. سردار قادسیه به جای خانه، قصری ساخت مرمرین که زینت و زیبایی و خوشگذرانی در آن به گوش مردم مدینه هم رسید؛ به گونه ای که خلیفه، به محمد بن مسلم دستور داد تا راهی کوفه شود و قصر را خرابِ کند و درهای مرمرین آن را آتش بزند و به مدینه بازگردد. ابن مسلم پس از این مأموریت به مدینه بازگشت. (طبری، ۱۳۷۸، ج ۴، ص ۴۷؛ دینوری، ۱۴۰۹، ص ۱۲۴)

اسوه بسیج در این راه، بیش از هر کس و هر چیز، شیوه و روش امام عاشوراست که بر حق پای فشرد و در مسیر دین، استقامت ورزید و از آغاز تا فرجام، هیچ چیز جز حق نگفت و جز حق نخواست. در عصر ما نیز امام بسیج و سیجیان سالک و عاشقی که لبیک گویان حسینی(ع) و خمینی(ره) بودند، چنین بودند و هستند و دمی انحراف از این راه را بر نمی تابند و گردن نمی نهند.

۳- مفسد بودن: نخستین نگرانی فرشتگان از خلقت انسان، به روایت قرآن، فسادانگیزی و تبهکاری است؛ شیوه ناپسندی که در قرآن، ۴۸ بار نکوهش و از آن بر حذر داشته شده است. قرآن بارها هشدار داده است که در زمین سیر کنید و سرانجام مفسدان و تبهکاران را عبرتمندانه بنگرید(اعراف، آیات ۸۶ و ۱۰۳) و زنهار! تباهکار و فسادگر و بدمنش و بدکنش نباشید.

مظلومیت علی(ع) و غربت و تنهایی او، محصول همین تبهکاری بود. آن حضرت در مالمت برخی از یارانش فرمود: «لیتنی لم اعرفکم معرفه»؛ کاش شما راًَ نمیدیدم و نمیشناختم. «قاتَلَکم اهلل لَقد مألتُم قلبی قیحاً و شحنتم صدری غیظاً»ُ

… «وجرعتمونی نُغَب التهام انفاساً وَافسدتُم علَی رأیی بالعصیان و الخذلان»؛ خدا نابودتان کند قلبم را با خونابه پر کردید و سینه ام را از خشم مالامال کردید و غمهای متوالی را جرعه پس از جرعه به من خوراندید و رأی و نظرم را با نافرمانی و تنها گذاشتن من، مختل ساختید. (نهج البلاغه، ص ۱۱۴-۱۱۰)

«اَفسدتُم علَی رأیی» گویای آن است که فسادکاران، نخست اندیشه ها را زیر پا میگذارند تا پس از آن، ارزشها را پایمال و رهبران حق را به تعبیر امیرمؤمنان(ع)، خونجگر و تنها رها کنند.

پیروان فرهنگ حسینی(ع)، از فساد و تبهکاری میپرهیزند و جز به «اصلاح» نمی اندیشند. پرهیز از فساد، در چند قلمرو قابل طرح است:

پرهیز از فساد در حوزه اندیشه؛

پرهیز از فساد در حوزه ارزشها؛

پرهیز از فساد در حریم عرف و قراردادهای مقبول اجتماعی و هنجارهای اجتماعی؛

پرهیز از فساد در روابط عمومی.

بسیج پیرو فرهنگ علوی است و در هیچیک از این قلمروها به تباهی و فساد تن نمیدهد.

۴- ظلم؛ بدترین پدیده و رخداد حیات انسان است؛ پدیده ای که پیامبر آن را ویرانگر قلبها نامیده است: «اِیاکم و الظلم فاِنه یُخرب قلوبَکم». (محمدی ریشهری، ۱۳۸۷، ج ۲، ص ۷۷۲)

امیرمؤمنان ظلم را سه گونه دانسته است:

۱- ظلمی که هرگز بخشیده نمیشود و آن شرک به خداست؛

۲- ظلمی که بازخواست میشود، ظلم به بندگان خداست؛

۳- ظلمی که با استغفار بخشوده میشود و بازخواست نمیشود؛ ظلمی است که انسان با گناهان به خود روا میدارد. (نهج البلاغه، خطبه ۱۷۶)

امام حسین (ع) نهضت خویش را منزه و بری از ظلم میداند و با انگیزه ظلم زدایی و ستیز با ظالم معرفی میکند. در فرهنگ باورمندان مکتب و فرهنگ حسینی (ع)، نه شرک (ظلم به خدا) راه دارد، نه ظلم به بندگان خدا و نه ظلم به خویشتن؛ و عدالت که نقط مقابل ظلم است و نقط مقابل آن عدالتجویی و تکاپو در راه استقرار عدالت، باید پیش چشم و اصل راهبردی در هم برنامهها و حرکتها باشد.

اگر کربلا و عاشورا اسوه عصر ظهور است و امام منتظر(عج)، منتقم خونهای