فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام

با فایل فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام شامل 118 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راهبرد امام مهدی (عج) در برخورد با مخالفان اسلام :

مقدمه

پژوهش حاضر درباره تعامل و چگونگی برخورد حضرت مهدی (عج) با یهود و نصاری در عصر ظهور است. این نوشتار درصدد اثبات این فرضیه است که همه ادیان در آغاز حکومت امام مهدی (عج) باقی خواهند ماند و با ارشاد و راهنمایی حضرت و یارانش و نیز امدادهای غیبی که در روایات آمده است، به اختیار خود اسلام می آورند.

درباره کیفیت برخورد حضرت مهدی (عج)، سه نظریه وجود دارد:

دیدگاه نخست بر این است که اگرچه همه ادیان در آن زمان وجود دارند، قدرت غالب برای اسلام است. از این رو، تمام ادیان زیر پرچم اسلام به زندگی مسالمت آمیز خود ادامه خواهند داد. بسیاری از طرفداران این نظریه، علمای شیعه هستند (جوادی آملی، ۱۳۹۱: ج۲۲، ۱۷۴؛ استرآبادی، ۱۴۰۹: ۶۶۳؛ بحرانی، ۱۴۱۳: ج ۵، ۳۶۷، ح ۱۰۶۹۸؛ سیوطی، ۱۴۰۴: ج۳، ۲۳۱؛ ابن الصباغ، ۱۴۱۸: ج۲، ۱۱۳۳ ۱۱۳۵؛ بغدادی، ۱۴۱۵: ج۲، ۳۵۴؛ جمعی از نویسندگان، ۱۳۷۴: ج ۴، ۳۱۹).

دیدگاه دوم به بحث از جنگ و خون ریزی حضرت می پردازد و مسئله غلبه، همراه با قهر را مطرح می کند. بیشتر طرفداران این قول، علمای اهل سنت هستند[۱] (عقدالدرر، ۱۴۱۶: ۱۸۹؛ ابن کثیر، ۱۴۰۸: ج ۷، ۵۱)؛ اگرچه از طریق اهل بیت (ع) نیز روایاتی در کتاب های شیعه ذکر شده است که برخی از آنها صحیح و برخی دیگر از جهت سند یا متن اشکالاتی دارند و یا با روایاتی دیگر در تعارض اند (مجلسی، ۱۴۰۴: ج۵۲، ۳۴۸؛ مازندرانی، بی تا: ج۲، ۴۰۸؛ اردبیلی غروی، بی تا: ج۱، ۱۲۴ و ج۲، ۱۵۰؛ کشی: ۱۳۴۸: ۲۲۹).

و اما دیدگاه سوم (نظر برگزیده ) این است که ادیان مدتی در عصر ظهور باقی می مانند و سپس پیروان آنها با دلایل روشنِ امام و یارانش، به اسلام خواهند گروید.

نظریه اول: بقای ادیان در کنار اسلام

طرفداران این نظریه به روایاتی از حضرات معصومین (ع) استناد می کنند. این روایات به دو دسته تقسیم می شوند:

دسته اول: روایاتی که به پرداخت جزیه اختصاص دارد.

در میان این روایات، تنها دو حدیث درباره آخرالزمان است. روایت اول را ابابصیر از امام صادق (ع) نقل کرده است که حضرت به وی فرمودند: «ای ابو محمد! گویا من فرود آمدن قائم را با کسان و بستگانش در مسجد سهله می بینم. »… عرض کردم: «با کافران ذمی چه می کند؟» فرمود: «مانند پیغمبر (ص) با آنها صلح می کند و آنها نیز با کمال ذلت به وی جزیه می دهند. » (ابن مشهدی، ۱۴۱۹: ۱۳۵، ح۷). سند این روایت که در کتاب المزار الکبیر نقل شده، مرسله است.

روایت دوم از امیرالمؤمنین (ع) است. حضرت در بیانی طولانی، به سیره و اقدامات حضرت مهدی (عج) می پردازد و می فرماید: … پس پادشاه روم نماینده ای را به سوی امام مهدی (عج) می فرستد و از او درخواست صلح می کند و حضرت از او جزیه مطالبه می کند و پادشاه روم به ایشان جواب مثبت می دهد… (یزدی حایری، ۱۴۲۲: ج ۲، ۱۷۰). این روایت هم مانند روایت پیشین، مرسله است و از نظر سند، ضعیف است. از این رو، استناد به چنین روایتی محل تردید است.

در کتب روایی، روایت دیگری که پرداخت جزیه را در آخرالزمان ثابت کند، یافت نشده است. بنابراین، پرداخت جزیه در آخرالزمان ثابت نخواهد شد. افزون بر آن که روایات مشهور دیگری، بر برداشته شدن جزیه در دوران ظهور دلالت دارند (استرآبادی، ۱۴۰۹: ۶۶۳؛ بحرانی، ۱۴۱۳: ج ۵، ۳۶۷، ح۱۰۶۹۸؛ سیوطی، ۱۴۰۴: ج ۳، ۲۳۱؛ ابن الصباغ، ۱۴۱۸: ج۲، ۱۱۳۳ ۱۱۳۵؛ بغدادی، ۱۴۱۵: ج۲، ۳۵۴ ).

مجلسی در بحار و کتب دیگرش ذیل روایت جزیه می گوید:

«قول امام که فرمود: “أو یؤدی الجزیه” شاید گرفتن جزیه مربوط به اوایل حکومت حضرت باشد که اگر چنین نباشد، با ظاهر اخبار مخالفت دارد و آن ظاهر این است که حضرت جزیه نمی پذیرد» (مجلسی، ۱۴۰۴: ج ۲۶، ۱۶۰).

صاحب ریاض الأبرار نیز به همین مضمون اشاره کرده است (جزایری، ۱۴۲۷: ج ۳، ۱۹۶).

بنابراین، روایات جزیه با ظاهر بسیاری از روایاتی که بر برداشته شدن جزیه با لفظ «یضعُ الجزیه»، دلالت دارد و نیز همه روایاتی که دال بر عدم حضور ادیان حتی یهودیت و مسیحیت در زمان برپایی حکومت عدل مهدوی است، مخالفت دارد ( استرآبادی، ۱۴۰۹: ۶۶۳؛ بحرانی، ۱۴۱۳، ج ۵، ۳۶۷، ح ۱۰۶۹۸؛ سیوطی، ۱۴۰۴: ج۳، ۲۳۱؛ ابن الصباغ، ۱۴۱۸: ج۲، ۱۱۳۳ ۱۱۳۵؛ بغدادی، ۱۴۱۵: ج۲، ۳۵۴). پس اولاً، حکم جزیه نسخ نشده، بلکه موضوع آن منتفی است؛ و ثانیاً، جزیه مربوط به پیش از استقرار حکومت است و پس از آن فرقه ای وجود ندارند تا جزیه دریافت شود.

دسته دوم: روایاتی که به قضاوت حضرت با کتب ادیان اشاره دارد.

با این بیان که باید ادیانی در آن زمان باشد تا حضرت براساس دین شان قضاوت کند. در این میان به روایاتی برمی خوریم که وجود ادیان را با کنایه و قرینه ثابت می کند؛ مانند روایتی که بر حکم و قضاوت حضرت با کتب ادیان مختلف و براساس دین آنها دلالت دارد. این روایت را نعمانی در «الغیبه» و صدوق در «علل الشرایع» (صدوق: بی تا، ج ۱، ۱۶۱، ح۱۲۹) با یک مضمون و با تفاوتی اندک بیان نموده اند. امام باقر (ع) می فرمایند: مهدی برای این «مهدی» نامیده شده که به امری پنهان هدایت شده است و تورات و سایر کتب (آسمانی ) خدای عزوجل را از غاری در انطاکیه بیرون می آورد و میان اهل تورات (یهود) با تورات و میان اهل انجیل با انجیل و بین اهل زبور با زبور و میان مسلمانان با قرآن حکم می کند ( نعمانی، ۱۳۹۷: ۲۳۸ ).

اگرچه در سند این روایت شخص معروفی مانند حسن بن محبوب قرار دارد، اکثر راویان آن مثل محمد بن یحیی و حسان رازی و محمد بن علی صیرفی، ضعیف هستند. با چشم پوشی از ضعف سندی، این گونه فهمیده می شود که حضرت این کتاب ها را به عنوان معجزه و اثبات بیان حقانیت خویش از غار انطاکیه بیرون می آورد؛ در حالی که حضرت برای حکم نمودن، به بیرون آوردن کتب نیازی ندارد و از علم خود می تواند حکم کند. از این روست که در طول تاریخ، انبیا و اوصیا با بیان کتب تحریف نشده آنها، صاحبان ادیان را مسلمان و حقانیت خود را ثابت می کردند. بنابراین، در آخرالزمان که عقل ها تکمیل شده است، صاحبان ادیان با دیدن این حجت بزرگ، به اسلام روی می آورند.

صاحب ریاض الأبرار (جزایری، ۱۴۲۷: ج ۳، ۱۹۶) در تأیید این مسئله، به روش یهود و نصاری اشاره کرده است که پیامبر اکرم (ص) را با کتاب خودشان، امتحان می کردند؛ زیرا آنان می دانستند که پیامبر آخرالزمان باید به کتاب و آیین آنها مسلط باشد. لذا حضرت در مقام اثبات حقانیت خود، به این موارد از جمله حکم و قضاوت براساس دین و کتاب آنان استمساک می کند و معنا ندارد کتابی را از یهودیت و مسیحیت بیاورد و تجویز و تأیید نماید که آنان در دین خود ثابت قدم باشند! در قرآن کریم و کلام اسلامی نیز ثابت شده است که تمام پیامبران در یک مسیر حرکت می کردند و دینشان اسلام بوده است. بنابراین آن چه معقول به نظر می رسد، آوردن این نمادها برای اثبات حقانیت خویش است و حضرت برای مسلمان کردن یهود و نصاری این کرامات را انجام خواهد داد.

نظریه دوم: از بین رفتن ادیان با غلبه نظامی

براساس برخی دیدگاه ها، امام زمان (عج) اهل کتاب و آن هایی را که با تبلیغات و روشنگری نظام مهدوی هدایت نشده و همچنان بر اعتقاد باطل و منحرف خود پای فشاری می کنند، از بین می برد؛ زیرا انسان ها به خاطر دو عامل نادانی و تعصب، دائماً در مقابل حق می ایستند و با آن به مبارزه و مقابله برمی خیزند. عامل نادانی، با روشنگری و معرفت بخشی از بین می رود و با آمدن آگاهی، انسان در برابر حق تسلیم و متواضع می شود؛ ولی عامل تعصب، نه تنها با علم و آگاهی از بین نمی رود، هرچه روشنگری و هدایت گری بیشتر شود، فرد متعصب بیشتر در باورهای غلط و باطل خود غوطه ور شده و به آنها دل بستگی پیدا می کند؛ زیرا مشکل معرفتی ندارد، تا با آگاهی بخشی برطرف شود، بلکه مشکل او جمود است.

در این زمینه، چهار دسته روایت وجود دارد:

دسته اول: براساس برخی روایات، امام مهدی (عج) آنان را میان قتل و اسلام مخیر می کند.[۲]به نظر می رسد این روایات _ بر فرض صحت سندی _ اولین برخورد امام با اهل کتاب نخواهد بود؛ چرا که:

اولاً، براساس حکم عقل و تعالیم اسلام، قتل اهل کتاب پس از عرضه اسلام و تمام شدن حجت بر آنهاست و تا زمانی که اسلام بر آنها عرضه نشده و حقانیت اسلام و امام برای ایشان آشکار نشده است، کشتن آنها جایز نخواهد بود؛ چراکه اصل اولیه اسلام در مواجهه با دیگران، تلاش برای هدایت آنهاست و جنگ و درگیری نیز برای اصلاح آدمیان است. قتل و جنگ، منحصر به مواردی است که امیدی به اصلاح نیست. امام علی (ع) در این باره می فرماید: رسول خدا (ص) مرا به سوی «یمن » اعزام داشت و فرمود: «ای علی! با کسی جنگ نکن مگر این که نخست او را به آیین اسلام دعوت کنی. به خدا سوگند، اگر خداوند به دست تو یک نفر را هدایت کند، برای تو بهتر است از آن چه آفتاب بر آن می تابد، و تو بر چنین کسی حق ولایت و سرپرستی داری (عاملی، ۱۴۰۹: ج ۱۵، ۴۳، ح۱۹۹۵۱).

انسان ها فطرتی خداجوی و حق طلب دارند؛ بنابراین، غالب انسان های منحرف، مشکل عدم آگاهی و معرفتی دارند. به بیان دیگر، عامل مهمی که سبب انحراف و گمراهی آنان از دین حق شده، نادانی و جهل است. هنگامی که نظام جهانی مهدوی با ابزار کارآمد، زمینه تعالی معرفت و شناخت مردم را فراهم کند و مردم به راحتی دین حق را از دین باطل بازشناسند، بدون تردید براساس فطرت حق طلبی به سوی دین حق گرایش پیدا کرده و آن را بر دین باطل ترجیح می دهند. در این میان، افراد کمی باقی می مانند که دارای شاخصه تعصب و جمود هستند. این افراد در مقابل هدایت ها و راهنمایی های نظام مهدوی، ایستاده و هیچ ابزار هدایتی نمی تواند آنها را هدایت کند. این جاست که امام زمان (عج) در مقابل چنین افرادی یک راه بیشتر ندارد و آن مبارزه است. حضرت نیز همین راه را انتخاب کرده و پس از اتمام حجت، به زندگی شان خاتمه می دهد (سعادت پرور، ۱۳۷۹: ۱۹۳؛ صدر، ۱۳۸۴: ۵۱۷).

دسته دوم: در این نوع روایات، ائمه (ع) بر عدم حضور یهود و نصارا در آخرالزمان تصریح می کنند. [۳]بنابراین، در آخر الزمان و در عصر طلایی حکومت حضرت، هیچ دینی باقی نخواهد ماند، مگر اسلام.

دسته سوم: این دسته از روایات وجود مشرکین و کفار را در آخرالزمان نفی می کند. [۴]در بعضی از این روایات آمده است که در آن دوره اگر کسی کافر یا مشرک باشد، کفر و شرک خود را از روی اکراه مخفی می کند و در مکانی پنهان می شود؛ در این حال اشیاء و موجودات عالم به کمک حضرت می آیند و مکان آن کافر و مشرک را بازگو می کنند. [۵]

دسته چهارم: روایاتی که به صورت عام و مطلق از اعتلای اسلام در تمام کره زمین خبر می دهند و در متن روایت، نامی خاص از سایر ادیان و اهل کتاب به میان نیامده است؛ بلکه با الفاظی عام به ادیان دیگر اشاره شده است؛ مانند: «إِذَا خَرَجَ یُظْهِرُهُ الله عَلَی الدِّینِ کلِّهِ حَتَّی لَا یُعْبَدَ غَیْرُ اللَّهِ » (قمی، ۱۴۰۴: ج ۲، ۳۶۵؛ بحرانی، ۱۴۱۶: ج ۵، ۳۶۷، ح۱۰۷۰۱)؛ یا « لَا یَبْقَی قَرْیَهٌ إِلَّا وَ نُودِیَ فِیهَا بِشَهَادَهِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَن محَمَّداً رَسُولُ اللَّه بُکرَهً وَ عَشِیّاً » (استرآبادی، ۱۴۰۹: ۶۶۳؛ صدوق، ۱۳۷۸: ج۱، ۶۸، ح ۳۶؛ طبرسی، ۱۳۷۲: ج۹، ۴۲۰)؛ و یا «لَا یَبْقَی أَحَدٌ إِلَّا أَقَرَّ بِمُحَمَّدٍ» (عیاشی، ۱۳۸۰: ج۲، ۸۷، ح۵۰؛ طبرسی، ۱۳۷۲: ج ۵، ۳۸؛ بحرانی، ۱۴۱۶: ج۲، ۷۷۰، ح۴۵۲۰ )؛ و یا «لَا یَبْقَی أَرْض إِلَّا نُودِیَ فِیهَا شَهَادَهُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ» (عیاشی، ۱۳۸۰: ج۱، ۱۸۳، ح۸۱؛ بحرانی، ۱۴۱۶: ج۱، ۶۵۰، ح۱۷۷۸). البته الفاظ عام دیگری هم مطرح شده است که مفسران در ذیل آیه (لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کلِّهِ وَ لَوْ کرِهَ الْمشْرِکونَ) آنها را مطرح نموده اند.

با بررسی این روایات، این طور فهمیده می شود که حضرت در ابتدای حکومت، با صاحبان ادیان مواجه خواهند شد و به دو صورت با آنها برخورد خواهند کرد: یا با برهان و بینه است، چنان چه پیروان ادیان، معاند نباشند؛ و یا به صورت قهر و غلبه است، در صورتی که با وجود برهان قاطع، باز به پیروی از آیین باطل خود و دشمنی با حضرت ادامه دهند.

نظریه سوم: از بین رفتن ادیان با غلبه فکری و عقیدتی

نفوذ عقیدتی و فرهنگی اگر با قهر و غلبه هم راه نباشد، زمان بر است و نیاز به مقدماتی دارد. ازاین رو، بایسته است فضای فرهنگی آخرالزمان، ترسیم و سیر پیشرفت اسلام و اقدامات امام مهدی (عج) در قانع کردن اهل ادیان بررسی شود:

دوره اول: فضای سیاسی _ فرهنگی آخرالزمان و نزدیک به ظهور

در این مرحله جهان پر از التهابات و مخاطرات و ظلم های فراوان است. دادگستر جهان در زمانی ظهور خواهد کرد که مردم در بیداد و ستم به سر می برند و منتظر عدالت گستر و دادرس مهربان هستند.

در روایات شیعه و اهل سنت، نشانه هایی بیان شده است که همه آنها پیش از قیام حضرت اتفاق خواهد افتاد؛ البته این نشانه ها امکان وقوع حتمی ندارند و مقید و مشروط هستند که در صورت تحقق شرط و قید آنها، پدید می آیند؛ نشانه هایی مانند: مرگ و میرها، جنگ و آشوب های فراگیر، زلزله، خسوف و کسوف غیرعادی و نابهنگام، بارش باران های فراوان و… (نعمانی، ۱۳۹۷: ۲۵۰، ح۵و ۳۰۶، ۱۷۳و۲۳۵؛ طبرسی، ۱۴۰۳: ج۱، ۲۵۱؛ طوسی، ۱۴۱۱: ۴۴۶).

این دوره، همان دوره طلایی پیش از ظهور است؛ دوره آماده شدن دل ها به ظهور منجی که عالم بشریت را از ظلم و بیداد نجات دهد. ازاین رو، مبحث جزیه و احکام اهل کتاب در صورت غلبه طبق سنوات قبل بر آنها حمل می شود؛ ولی این دوره به دلیل نیامدن حضرت مهدی (عج) موضوعاً از محل بحث خارج است.

دوره دوم: فضای سیاسی _ فرهنگی هنگام ظهور

بی شک حضور امام زمان (عج) که دل های منتظران در انتظار آمدن وجود مقدس او می تپد و چشم به راه قدوم مبارک او هستند، بدون مقدمه و نشانه نخواهد بود. برخی از این نشانه ها یقینی است که از آن، به «نشانه های حتمی» تعبیر می شود و ائمه معصومین (ع) در روایات شان آن را یادآوری کرده اند(نعمانی، ۱۳۹۷: ۲۶۴). این نشانه ها، به گونه ها و بیانات مختلف در کلام حضرات معصومین (ع) وارد شده است.

روایت امام صادق (ع)، مهم ترین روایت در زمینه نشانه های حتمی ظهور است:

پنج امر پیش از قیام قائم (عج) از نشانه های حتمی ظهور به شمار می رود: صیحه، سفیانی، خسف در بیداء، خروج یمانی و قتل نفس زکیه (طوسی، ۱۴۱۱: ۴۳۶، ح۴۲۷). این روایت با اندکی تفاوت در کتاب کمال الدین نیز آمده است. (صدوق، ۱۳۹۵: ج ۲، ۶۴۹). البته این نشانه ها بعضی در هنگام ظهور حضرت و برخی، پس از آن رخ خواهد داد. امام در مرحله ابتدایی ظهور، با چالش هایی روبه رو می شود؛ گاهی معاندین و گاه اشخاص کم اطلاع با حضرت درگیر شده و باعث پراکندگی در آن دوره خواهند شد. طرح این مرحله از این جهت اهمیت دارد که حضرت مهدی (عج) باید فرصت مناسبی برای هدایت مردم پیدا کند؛ چراکه در این مرحله نیز بدون تردید تمام ادیان ابراهیمی در سراسر گیتی با افکار و آیین خاص خودشان وجود دارند و به فتنه گری ادامه می دهند.

از سویی، همان گونه که مردم صد سال قبل با انسان های امروز تفاوت دارند، مردان و زنان دوره ظهور نیز با مردم دوران غیبت از نظر فکری و عقلانیت بسیار متفاوت هستند. انسان های عصر ظهور، امامی را در کنار خود دارند که با کشیدن دستان محبت و هدایت برسر عباد خدا _ که کنایه از شمول لطف و عنایت امام است _ عقولشان به تکامل رسیده و فهم و درک آنها در پذیرش دین حق بالا می رود. امام در چنین جامعه ای، دین مبین اسلام و سنت پیامبر اکرم (ص) را به راحتی ابلاغ می کند. این مسئله مهم از بیانات ائمه معصومین (ع) برداشت می شود (مجلسی، ۱۴۰۴: ج۵۲، ۳۵۲، ح۱۰۶ و ۳۲۸، ح۴۷؛ صدوق، ۱۳۹۵: ج ۲، ۶۵۳ و ۶۷۵، ح۳۱؛ راوندی، ۱۴۰۹ : ج۲، ۸۴۰؛ نعمانی، ۱۳۹۷: ۳۱۰).

به بیان حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی، بزرگ ترین معجزه حضرت این است که انسان را عاقل می کند؛ و هنگامی که بشر عاقل شد، عادل و عدل‏خواه می شود. [۶]در پرتو این رشد عقلی است که انسان حقیقت و باطن گناه را می بیند و دست از ظلم و ستم برمی دارد و هرگز حاضر نیست به گناه و معصیت روی آورد و از تمام مظاهر شرک، خود را رهایی می بخشد.

دوره سوم: فضای سیاسی _ فرهنگی هنگام استقرار حکومت

در این دوره، حکومت جهانی امام آغاز خواهد شد؛ همان حکومتی که وعده الهی است؛ دوره ای که امنیتش جهانی است و همه جهان به سوی یک قبله نماز گزارده و عبادت می کنند، تمام مردم به سنت و دین پیامبر خاتم (ص) نماز می گزارند، دنیایی که پر از نعمت های فراوان، ازجمله نعمت وجود امام، نعمت منابع اقتصادی، نعمت انصاف و یک دلی، نعمت نبودن ظلم و ستم و نعمت های دیگر که در وصف نمی گنجد. در این دوره، مسیحیان و یهودیان باقی مانده نیز با اختیار خود مسلمان خواهند شد و پس از این مرحله، دنیا به قیامت منتهی خواهد شد.

بنابراین، روایاتی که با الفاظ «لا نصرانیهَ و لا یهودیهَ» (حلی، ۱۴۰۴: ۱۷۹-۱۹۲) و یا با لفظ «الا دین » (حلی، ۱۳۷۰: ۱۹۵-۲۰۲؛ مجلسی، ۱۴۰۴: ج۵۲، ۲۹۱) بر عدم وجود ادیان در آخرالزمان تصریح می کنند، اشاره به این دوره زمانی است. برای روشن شدن مطلب، لازم است به شاخصه ها و ابزارهای حمایتی حضرت مهدی (عج) در اسلام آوردن مردم ممالک عالم، نگاهی گذرا بیندازیم:

۱- نقش حضرت عیسی (ع) در قانع کردن اهل ادیان

خداوند حضرت عیسی (ع) را به یاری آخرین ذخیره اش می فرستد تا عده زیادی از مسیحیان را _ که شمارشان از تعداد همه ادیان بیشتر است _ مسلمان نماید. با آمدن حضرت عیسی (ع)، مسیحیان دور او حلقه می زنند و گوش به فرمان او هستند. ناگاه _ براساس لحن روایات اعم از شیعه و اهل سنت _ همه می بینند که ایشان به طرف امام مهدی (عج) می روند و در حالی که حضرت مهدی (عج) برای نماز آماده می شوند، با دیدن عیسی (ع) عقب می روند و از آین پیامبر الهی درخواست می کنند که امام جماعت شوند، ولی حضرت عیسی (ع) دست او را می گیرد و به طرف جلو هدایت می کند و می فرماید: «من در این جا به عنوان وزیر شما نازل شده ام، نه امیر. » در این زمان است که پیروان حضرت عیسی (ع) به همراه ایشان به دین پیامبر خاتم (ص) نماز می گزارند (ابن طاووس، ۱۴۱۶: ۱۷۲ ۱۷۳ و ۱۷۴ ۱۷۵ و ۲۰۲؛ هندی، ۱۴۰۹: ج۷، ۱۸۷؛ مناوی، ۱۴۱۵: ج۶، ۱۷؛ شیبانی، بی تا: ج۳، ۳۴۵ و ۳۶۷ و ۳۸۴؛ فیروزآبادی، ۱۳۹۲: ج ۳، ۳۲۶). در این زمینه، روایات زیادی از هر دو طریق وارد شده است، که از نظر تعداد و مفهوم بسیار فراوان است.

یه