فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 76 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن :

فایل پاورپوینت کامل راه های شکرگزاری و آثار آن

بحث در ذیل بحث خیر و برکت در زندگی بحث شکر بود. به شیوه های شکرگزاری رسیدیم. وعده داده بودند که از سجده شکر برای ما بگویند. از شیوه های دیگر که حمد خدای متعال را به جای بیاوریم، «لَئِنْ شَکرْتُمْ لَأَزیدَنَّکم» (ابراهیم/۷) عرض کردیم یکی از آن راه ها، عبادت و در اوج آن نماز است. نماز تجلی خدای متعال است که در مقابله ی این همه الطافی که به ما مرحمت کرده ما وضو بگیریم و دو رکعت نماز شکر در هر حالی مخصوصاً در شبانه روز یکبار دو رکعت نماز شکرگزاری از خدای متعال فراموش نشود.

یکی دیگر از راه های شکرگزاری، شکرگزاری زبانی است. چه از بندگان خدا که اگر کسی شکر بندگان خدا را برجای نیاورد، شکر خدای بزرگ را برجای نیاورده، و شکر از خود خدای متعال است. خود این زبان و لب هم خیلی مهم است. خود این که من زبان هستم تشکر می کنم. از کسی یا از خدای بزرگ، خدا خشنور می شود. شخص تشویق می شود به آنکه آن کار را بیشتر انجام بدهد و باز هم اضافه کند. لب مهم است، الحمدلله! باید آدم از صمیم قلب بگوید: الحمدلله! در یک روایتی امام صادق(ع) فرمود: «شُکرُ کلِّ نِعْمَهٍ وَ إِنْ عَظُمَتْ أَنْ تَحْمَدَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَیهَا» (کافی/ج۲/ص۹۵) شکر هر نعمتی ولو اینکه بزرگ هم باشد، گفتن الحمدلله کافی است و خیلی به جا است که در شبانه روز آدم صد بار این ذکر را بگوید. البته در تسبیحات حضرت زهرا این ذکر را می گوییم. ولی مستقلاً در شبانه روز هنگام خوابیدن و اول صبح، هر وقت بیکار بود و در راه، صد بار با تسبیح بگوید: الحمدلله! این الحمدلله نعمت ها را زیاد می کند.

باز از جملاتی که برای شکرگزاری آمده است، «شکر لله» است. حالا سه بار یا صد بار، «شکراً» تنها هم در روایات آمده است. عرب ها تشکر که می کنند، می گویند: شکراً! حالا ما هم نسبت به خدای متعال بگوییم: شکراً. یا در سجده یا غیر سجده، شکراً بگوییم.

شکر زبانی

یکی دیگر از جملات که برای حمد خدای متعال آمده است، در روایت داریم «وَ تَمَامُ الشُّکرِ قَوْلُ الرَّجُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ» این شاید بالاتر از آن هست. «الحمدلله رب العالمین» خدایی که پروردگار و مربی و مالک تمام عالمین است. ما از او تشکر می کنیم و ستایش می کنیم. «و آخر دعوانا الحمد لله رب العالمین» آخرین دعای ما و ستایش ما الحمدلله رب العالمین است.

در روایت داریم اگر کسی هر روز صبح چهار بار الحمدلله رب العالمین بگوید، شکر آن شب را به جا آورده است، و در شب بگوید، شکر آن روز را به جا آورده است. هر صبح و شام چهار بار «الحمدلله رب العالمین» بگوید. از جملات دیگری که برای شکرگزاری برای روایات ما سفارش شده است، «الحمدلله علی کل نعمه» است. یعنی برای همه نعمت ها و داده های خدا شکر!

امیرالمؤمنین فرمود: دیدم که کسی دعای طولانی می خواند، فرمودند: همه دعاها در چهار جمله است. «الحمدلله علی کل نعمه و اسئل الله من کل خیر و اعوذ بالله من کل شر و استغفرالله من کل ذنب» خدایا از هر گناهی توبه می کنیم. از هر بدی به خدا پناه می بریم. از هر خیری از خدا درخواست می کنیم. «و الحمدلله علی کل نعمه» این هم جمله ی جامع و کاملی است. خدایا بر همه نعمت ها ستایش تو را می کنم. اینها جملاتی است که عزیزان یاد بگیرند.

در روایت داریم پیغمبر(ص) هروقت یک امری که مسرور می شدند و مطابق میلشان بود، اتفاق می افتاد. می فرمودند: «الحمدلله علی کل نعمه». اگر یک امری مکروه بود، بلا و مریضی و گرفتاری بود، می فرمودند: «الحمدلله علی کل حال» (کافی/ج۲/ص۹۷) اولی می گوید: «أَمْرٌ یسُرُّه» چیزی که پیغمبر را خوشحال می کرد. نعمتی که مطابق مزاج ما است. می فرمودند: «الحمدلله علی کل نعمه». اگر یک امری مکروه بود و ناپسند بود، آنجا هم باز حمد می کردند، می فرمودند: «الحمدلله علی کل حال». یعنی ما در بلا و سختی و گرفتاری و شرور هم باز می گوییم: «الحمدلله علی کل حال».

یکی دیگر از جملاتی که در کتاب عده الداعی این روایت زیبا هست، در بحار هم هست. انشاءالله عزیزانی که می خواهند حمد خدا را کنند، این جمله خیلی جامع و کامل است. «الْحَمْدُ لِلَّهِ کمَا هُوَ أَهْلُهُ» (کافی/ج۲/ص۵۲۹) یعنی خدا را حمد می کنم، آنطور که خدا اهل حمد است. یعنی من ناتوان هستم.

در روایت امام صادق(ع) فرمود: اگر کسی با این جمله خدا را حمد و ستایش کند، یعنی ملائکه آسمان مشغول نوشتن ثواب این جمله می شوند، هرچه می نویسند می بینند، نمی توانند. یعنی از پس آن برنمی آیند. «شَغَلَ کتَّابَ السَّمَاء» (وسایل الشیعه/ج۷/ص۱۷۳) نویسنده های آسمان که میلیون میلیون هستند، مشغول نوشتن می شوند، نمی توانند. آن وقت به خدا می گویند: خدایا ما عاجز هستیم. چه کنیم؟ ما هرچه می نویسیم می بینیم باز هم حقش ادا نشده است.چون ما حمد را مطابق اهلیت خدا ارائه می دهیم. ثوابش هم بی نهایت می شود. خدای متعال می فرماید: «اکتُبُوهَا کمَا قَالَهَا عَبْدِی وَ عَلَی ثَوَابُهَا» شما نمی توانی ثواب این جمله را بنویسید، عین همین جمله را در پرونده عمل او بنویسید، ثوابش با من است. اگر کسی اینگونه خدا را ستایش و حمد کند، مثل ثواب جماعت که نمی توانند بنویسند، این هم اینگونه است.

یکی دیگر از جملاتی که در دعای ما زیاد است، «الْحَمْدُ لِلَّهِ بِجَمِیعِ مَحَامِدِهِ کلِّهَا عَلَی جَمِیعِ نِعَمِهِ کلِّهَا» (تهذیب/ج۳/ص۱۰۸) این دیگر اول و آخر است و همه را جمع کرده است. یعنی من حمد می کنم خدا را به همه ی انواع حمدها و ستایش ها بر جمیع نعمت ها از اول و آخر. این دیگر حمد کاملی است. در دعای افتتاح نمونه های زیادی دارد. این یک مورد است. «الْحَمْدُ لِلَّهِ بِجَمِیعِ مَحَامِدِهِ کلِّهَا عَلَی جَمِیعِ نِعَمِهِ کلِّهَا»

یکی دیگر از حمدهایی که در این ایام هم مناسب است، در مناجات شعبانیه است. ما کم داریم مناجات یا دعایی که همه اهل بیت می خواندند و اصل آن از وجود نازنین مولا امیرالمؤمنین است. همه نوبت م شود این دعا را خواند ولی افضل آن در ماه شعبان است. «إِلَهِی فَلَک الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دَائِماً سَرْمَداً یزِیدُ وَ لَا یبِیدُ کمَا تُحِبُّ فَتَرْضَی» (بحارالانوار/ج۹۱/ص۹۸) یکی از جملات کامل حمد در مناجات شعبانیه است. یعنی خدایا من تو را حمد می کنم، برای همیشه و ابدیت، که انتهایی نداشته باشد و تمام نشود. خدایا تو خوب هستی و همه خوبی ها برای توست. ستایش تو را می کنم. این ستایش ها اثر وضعی دارد. خدای بزرگ و غنی مطلق قطعاً احتیاجی به حمد و ستایش ندارد. ما بارها عرض کردیم. الله اکبر ما را بزرگ می کند. خدا بزرگ نمی شود. الحمدلله نعمت های ما را زیاد می کند. عقل و فهم و درک ما را بالا می برد. سبحان الله ما خدا را پاک نمی کند، ما را پاک می کند.

جلب رحمت الهی

دو چیز رحمت خدا را خیلی جلب می کند. یکی حمد و ستایش است. بلاتشبیه اگر یک بچه ای به پدرش می گوید: بابا جون تو چقدر خوب و مهربان هستی. چقدر با سخاوت هستی، هرچه باشد در پدر اثر می گذارد و اگر جدی بگوید، این اثرش بیشتر است. تملقش اثر دارد، چه برسد جدی بگوید. یکی حمد و یکی صلوات، رحمت خدا را جلب می کند. لذا دعاهای ما معمولاً با حمد شروع می شود.

مناجات شعبانیه روح امید به آدم می دهد. به معنایش دقت کنید. «إِلَهِی فَلَک الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دَائِماً سَرْمَداً یزِیدُ وَ لَا یبِیدُ کمَا تُحِبُّ فَتَرْضَی إِلَهِی إِنْ أَخَذْتَنِی بِجُرْمِی أَخَذْتُک بِعَفْوِک وَ إِنْ أَخَذْتَنِی بِذُنُوبِی أَخَذْتُک بِمَغْفِرَتِک» خدایا اگر من مستحق هستم، اگر مرا به جرم من می گیری، من هم تو را به عفو می گیرم. اگر مرا به گناهانم مؤاخذه می کنی، پس آمرزش تو کجاست؟ «وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِی النَّارَ أَعْلَمْتُ أَهْلَهَا أَنِّی أُحِبُّک» من خواهش می کنم تنها معنی این مناجات را نگاه کنید. با معنی هم آدم به خدا خیلی نزدیک می شود. اینکه بفهمند چه می گویند. خدایا اگر مرا به آتش جهنم وارد کنی، در آتش جهنم داد می زنم، خدایا دوستت دارم! گفتم که یاد اهل بیت و یاد و محبت خدا آتش ها را خاموش می کند. ما پیوند محبتمان از خدا قطع نمی شود. هرچه بلا هم به ما بفرستد، آن گره عشق و محبت ما کم نمی شود. خدایا من در جهنم هم داد می زنم خدایا دوستت دارم! یعنی آن پیوند عشق و محبت قطع نمی شود. «إِلَهِی مَا أَظُنُّک تَرُدُّنِی فِی حَاجَهٍ قَدْ أَفْنَیتُ عُمُرِی فِی طَلَبِهَا مِنْک» (بحارالانوار/ج۹۱/ص۹۸) یعنی خدایا من به تو گمان ندارم. چیزی که یک عمر در خانه تو را زدم و التماس کردم، رد بکنی و اجابت نکنی.

بزرگی فرمودند: دعاهایی که اهل بیت(ع) به ما دادند به مانند قرآن راه را به سوی ما باز کردند. همه راه و نشانه است. همه علامت است. در مناجات ظهر شعبانیه می گوییم: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اعْمُرْ قَلْبِی بِطَاعَتِک وَ لَا تُخْزِنِی بِمَعْصِیتِک» بعد از درود به پیغمبر و آل او، می گوییم: خدایا قلب ما را با بندگی و طاعت خودت آباد کن. معلوم می شود حرف خدا را که گوش می دهیم آباد می شود. زنده می شویم. طروات پیدا می کنیم. «وَ لَا تُخْزِنِی بِمَعْصِیتِک» خدایا با گناه مرا پست و ذلیل و خوار نکن. یعنی طاعت خدا ما را احیا می کند. معصیت خدا ما را خوار می کند. در عین اینکه ما از خدا چیز می خواهیم، راه را هم نشان ما می دهد. «وَ ارْزُقْنِی مُوَاسَاهَ» خدایا اگر به من رزق زیاد بدهی، توفیق بده این رزق زیاد هم به دیگران منتقل کنم.

روایت زیبایی دیدم که از امام(ع) سؤال کردند، افضل اعمال ماه شعبان چیست؟ اعمال خیلی دارد ولی افضلش کدام است؟ صدقه و استغفار. در ماه شعبان سعی کنیم گره ای را باز کنیم. فقیری، دردمندی، قرض دارد، حاجت و گرفتاری دارد، زندانی بی گناه است. ما خیلی در مملکت مان ثروتمندهایی داریم که واقعاً سرمایه های هنگفتی دارند. ولی امان از اینکه یک کار خیر کنند. چه گره هایی را با مبالغ ناچیز می توانند باز کنند. صدقه دادن جزء مهم ترین برنامه های یک مؤمن و شیعه باید باشد. لذا هم اعمال ماه رجب، هم اعمال ماه شعبان، هم اعمال ماه رمضان، صدقه دادن است. آنها که ندارند، ولو نصف نان، یک لیوان آب بدهند. ولی غافل نشوند. صدقه حتی به نیمی از خرما، بین شما و آتش جهنم حائل می شود. افضل اعمال ماه شعبان، صدقه و توبه و استغفار است. یعنی خودمان را پاکیزه کنیم. از گناهان بیرون بیاییم، استغفار واقعی کنیم. احسان و خیر به دیگران هم برسانیم. پس یکی از جملاتی که برای شکرگزاری هست، همین جمله است: «إِلَهِی فَلَک الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دَائِماً سَرْمَداً یزِیدُ وَ لَا یبِیدُ کمَا تُحِبُّ فَتَرْضَی»

این یک بخش آداب شکرگزاری است. بخش مهم شکرگزاری هم سجده شکر است. از مهم ترین آداب دینی ما سجده و سجده شکر است. خود سجده در روایات ما خیلی سفارش شده است. یعنی ما نمازی که اقامه می کنیم، اوج نماز و برترین وضعیتی که در نماز پیدا می کنیم، سجده است. «أَقْرَبُ مَا یکونُ الْعَبْدُ مِنَ اللَّهِ إِذَا کانَ سَاجِداً» (بحارالانوار/ج۸۲/ص۱۶۱) چه وقت انسان در طول روز از همه وقت به خدا نزدیک تر است. امام صادق(ع) می فرماید: آن وقتی که بنده ای در سجده قرار می گیرد، آن اوج قرب به خدای متعال است. یعنی خودش را با پیشانی روی خاک می اندازد، دستش و زانو و پایش، با بهترین جوارحش روی خاک می افتد. در ادیان دیگر شاید این عبادت نباشد. سجده این چنینی فقط مخصوص خدای متعال است. برای احدی جایز نیست. فرمود: نزدیک ترین حالات بنده نزد پروردگار وقتی است که با صورت روی زمین می افتد و سجده بر جای می آورد و اگر در این حالت اشکش هم جاری شود، آنجا دعا زود مستجاب می شود.

در روایت دیگری داریم اگر گرسنه هم باشد، روزه یا شکم خالی باشد،