بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رونق تولید و تولید ملی :

سابقه نساجی در ایران به بیش از ۱۲ هزار سال پیش باز می ‌گردد و اگر برخی غرب‌زده ها در گذشته نمونه‌ پارچه های تاریخی را به موزه های فرانسه و … نمی ‌بردند، ایرانیان می ‌توانستند پیشینه و تاریخ خود را در این زمینه از نزدیک در موزه های داخل کشور ببینند. استان اصفهان از دیرباز یکی از پیشتازان و به عنوان پایتخت نساجی ایران شناخته می ‌شد ولی وصف آنچه بر سر نساجی این کشور آمد، مثنوی هفتاد من می ‌شود؛ همین قدر بدانیم که در زمان قاجار کارگاه های نساجی فراوانی در کشور فعالیت داشت اما استعمارگران با این پدیده برخورد کردند و شاهان قاجاری نیز به واسطه وابستگی دربار به کشورهای اروپایی عاملی شدند تا کالای خارجی در ایران سرازیر شود. در زمان امیرکبیر حمایت از صنایع آغاز شد و در برهه ‌ای از زمان آنها پر و بال گرفتند ولی بعد از کنار گذاشته شدن او مسیر قبلی تکرار شد به طوری که مزارع توت در شهر یزد که برای پرورش کرم ابریشم کاربرد داشت جای خود را به مزارع خشخاش داد تا بازار صادرات پارچه در این شهر تبدیل به بازار صادرات تریاک شود. وضعیت کارخانه های نساجی در دهه ۴۰ در اصفهان به طوری بود که شخصیت ‌ها در این شهر از نمایشگاه محصولات کازرونی دیدن می ‌کردند. در کتاب شعبانی صفحات ۵۵۱ تا ۵۴۷ نقل می ‌کند که انگلیسی‌ها چگونه با آزاد کردن واردات، تعداد کارخانجات نساجی اصفهان را که در زمان فتحعلی ‌شاه به ۱۲۵۰ کارخانه می‌رسید طی ۱۲۰ سال و حدود دهه ۱۲۹۰ به ۱۲ کارخانه رساندند.

«وطن» نخستین کارخانه ایران در اصفهان

اما نساجی صنعتی و به شکل کنونی در کشور نخستین بار در اصفهان آغاز می ‌شود و در سال ۱۳۰۴ توسط فضل‌اله دهش که در هندوستان تحصیل کرده بود با کارخانه وطن ایجاد شد؛ وی دستگاه های نساجی را از آلمان وارد کرد تا بدین ترتیب نخستین کارخانه صنعتی نساجی در ایران شکل بگیرد.

ورود ماشین‌آلات نساجی به اصفهان در سال ۱۳۰۴

به گفته مظفر چلمقانی دبیر انجمن نساجی استان اصفهان، این حرکت شروع نساجی مدرن در ایران بود به طوری که در مدت ۱۰ سال ۱۰ کارخانه نساجی دیگر از جمله ریسباف و پشم‌ باف در اصفهان راه‌ اندازی شدند. چه بلایی سر نساجی پر فروغ اصفهان و ایران آمد؟ صنعت نساجی در ابتدای دهه چهل رونق خاصی گرفت و کارخانه های نساجی زیادی در اصفهان فعالیت داشتند به طوری که روزنامه مجاهد در سال ۱۳۴۰ به بهانه بازدید نخست وزیر وقت می ‌نویسید: «در حال حاضر کارخانه ریسندگی و بافندگی وطن و زاینده‌رود کازرونی با مدرن‌ترین ماشین‌آلات ریسندگی و بافندگی مجهز شده و عالی ‌ترین پارچه های نخی و پشمی را به بازار عرضه می ‌کنند. مرغوبیت محصولات این دو کارخانه سبب شده که شخصیت ‌هایی که برای بازدید آثار تاریخی به این شهر می‌آیند از نمایشگاه محصولات کازرونی نیز دیدن کنند». به روز نشدن تجهیزات، دولتی شدن برخی کارخانه ها مثل وطن و سود بیشتر در واردات محصولات به جای واردات تکنولوژی و مواد اولیه صنایع نساجی وضعیت نساجی را به این روز درآورد. سوال اینجاست که چه بلایی سر نساجی ایران و به خصوص اصفهان می ‌آید که سهم بالایی از نیاز داخل کشور وارداتی است؛ جواب این سوال به صورت مختصر یک عبارت تکراری است «واردات بی ‌رویه و قاچاق» موضوعی که دمار از روزگار نساجی ایران که روزی یک قطب اساسی بود درآورده است. البته واردات به تنهایی نتوانست این بلا را بر سر نساجی کشور و اصفهان بیاورد و به روز نشدن تجهیزات، دولتی شدن برخی کارخانه ها مثل وطن و سود بیشتر در واردات محصولات به جای واردات تکنولوژی و مواد اولیه صنایع نساجی وضعیت نساجی را به این روز درآورد.

واگذاری شناسنامه صنعت ایران به بخش خصوصی غیر متخصص

سال ۹۶ با گزارشی تحت عنوان «شناسنامه ۹۲ ساله صنعت اصفهان تعطیل شد» مثالی زنده برای وضعیت نساجی کشور زد؛ اتفاقی که با واگذاری کارخانه به یکی از اعضای اتحادیه طباخان در سال ۱۳۸۳ شناسنامه نساجی کشور را به نابودی کشاند. در حال حاضر نیز کارخانه های نساجی صنعتی که می ‌تواند اشتغال بالایی ایجاد کند، با حداقل ظرفیت فعالیت می ‌کند تا زنده بمانند؛ چلمقانی می ‌گوید: در حال حاضر از ۸ هزار واحد صنعتی استان، ۲۳۰۰ واحد صنعتی شناسنامه‌دار با حدود ۶۰ هزار کارگر در حوزه نساجی فعالیت می ‌کنند و به غیر از آن نیز ۶۱۴۵ واحد کارگاهی بدون شناسنامه داریم که مجموعه حدود ۱۳۰ هزار نفر از این طریق ارتزاق می ‌شوند. دبیر انجمن نساجی استان اصفهان ادامه می ‌دهد: کارخانجات درحال حاضر تعطیل نیستند ولی بسیاری از آنها با کم ترین ظرفیت کار می ‌کنند ول