فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی شیخ محمد حسن عالم نجف آبادی رحمهالله علیه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی شیخ محمد حسن عالم نجف آبادی رحمهالله علیه :

آقای دکتر رضا عالم درباره پدر خویش چنین می نویسد: حضرت آیت الله حاج شیخ محمد حسن عالم نجف آبادی متوفی ۱۷ ربیع الاول ۱۳۴۳ از اوایل جوانی و آغاز به تحصیل، قناعت و مناعت را پیشه، و زهد، تقوا و توسل به ائمه اطهارعلیهم السّلام را شیوخود نموده بود. همراه با تحصیل و فراگیری علوم دینی به تزکیه نفس پرداخته و با آنکه از نظر مالی سخت در مضیقه بودند به قوت لایموت ساخته و استفاده از وجوه شرعیه را بر خود حرام نموده و تا آخر عمر این پرهیز ادامه داشت.

زمانی که در نجف اشرف به تحصیل مشغول بوده اند برای امرار معاش، ساعاتی از روز را به استنساخ کتب، جهت دیگران پرداخته و در قبال آن اجرتی دریافت می کرده اند.

پس از بازگشت از نجف اشرف و تا آخر عمر نیز به هیچ عنوان حتی در شرایط سخت در زندگی شخصی از وجوه شرعیه استفاده نمی کردند. در این مسیر، همسرشان ایشان را یاری می نمودند و چنین به خاطر دارم که روزی به من فرمودند به یاد ندارم که مادرتان حتی یک روسری از من درخواست کرده باشد.

تا آنجا که ممکن بود لباس بزرگ ترها را سروسامان می دادند و بر کوچک ترها می پوشاندند. به یاد دارم که روزی یکی از فرزندانشان از ایشان درخواست یک پیراهن از جنس پوپلین کرد که به علت عدم امکان مالی با مخالفت روبرو شد و باز به یاد دارم که مرحوم محمد محققیان؛ شاعر و دبیر از اهالی گورتان می خواستند بابت وجوهات، یک جلد لغت نامه «المنجد» را به فرزند ایشان بدهند ایشان قبول نکرده فرمودند او تحت تکفّل من است و می تواند عند اللزوم از کتابخانه استفاده کند.

همچنین یکی از پسران ایشان در کارخانه وطن، متعلق به آقایان کازرونی کار می کرد، قصد ازدواج داشت. مرحوم حاج میرزا محمد جعفر کازرونی توسط مرحوم حاج میرزا علی اکبر کازرونی در سه نوبت شب­های قدر مبلغی را خدمت ایشان دادند و نپذیرفتند و بالأخره فرمودند: آقای کازرونی اگر می خواهند هدیه ای بدهند خود شخص را بخواهند و به خود او بدهند و از این قبیل موارد بسیار اتفاق می افتاد. ایشان بسیار متواضع بودند.

در مجالس هر کجا جا بود می نشستند. کفش های خود را در دستمالی می گذاشتند و همراه خود می بردند و می فرمودند می ترسم هنگام خروج کسی بخواهد کفش ها را پیش پای من بگذارد.

ممکن نبود اجازه دهند کسی حتی فرزندانشان دستشان را ببوسد. به دنیا هیچ گونه دل بستگی نداشتند.

از نزدیک شدن به مراکز قدرت جداً پرهیز می کردند و بعضاً که از ایشان دعوت می شد تا در استانداری همراه با سایر علما یا شخصیت های مملکتی که به اصفهان می آمدند ملاقات داشته باشند پشت پاکت دعوت می نوشتند و به نامه رسان می دادند.

«به علت کبر سن و کهولت از حضور معذورم» هنگام وارد شدن به منزل، اول به اهل خانه با صدایی بلند سلام می کردند سپس به همسرشان سلامی جداگانه، در منزل بسیار خوش خلق بودند.

به کسی به­خصوص به همسرشان چون سیده بودند امر نمی کردند؛ فقط در مورد واجبات شرعی بود که اگر سستی می دیدند عصبانی و آشفته می شدند و واکنش نشان می دادند.

از مطرح شدن به عنوان «آیت ­الله» و عناوین دیگر ابا داشتند. خود را خدمتگزار و مبین احکام دین می دانستند.

برای انجام کارهای مردم و مراجعین وقت و ساعتی معین نداشتند و هر کس در هر زمان مراجعه می کرد با رویی خوش از او استقبال می کردند.

با آنکه در بین مردم بودند، امّا با آنها نبودند. در خانه ای مخروبه و در اطاقی محقّر ساعاتی بسیار خوش را با راز و نیاز با خدا می گذراندند و این خانه را به کاخ شاهی ترجیح می دادند، حتی آقای کازرونی برای ایشان منزلی در خیابان عباس ­آباد (در جوار مسجدی که در آن اقامه جماعت می شد) ساختند و ایشان قبول نکردند.

بسیار وقت شناس بودند. جلسات درس ایشان از منظم ترین جلسات درس حوزه بود، همیشه با وضو بودند و به ­خصوص به هنگام حضور در جلسات درس مقید بودند وضو بگیرند.

از منزل تا مدرسه و از منزل تا مسجد در بین راه به ذکر مشغول بودند و بیشتر به لا اله الا الله؛ چون می فرمودند در ذکر لا اله الا الله فقط زبان حرکت دارد و لب ها حرکتی ندارد و از ریا و تظاهر به دور است.

به غذای تهیه شده در منزل هیچ­گاه ایراد نمی گرفتند و از یک نوع خورشت در هر وعده غذا بیشتر استفاده نمی شد که یک وعده آن نان و ماست و یا نان خشک و دوغ بود. صبحانه هم نان و پنیر یا نان و چای. شب ها بعد از بازگشت از مسجد و صرف شام جهت آماده شدن برای درس روز بعد به مطالعه مشغول می شدند.

چند ساعتی هم استراحت می کردند حدود ۲ – ۳ ساعت بعد از نیمه شب برای خواندن نماز شب بیدار می شدند و مشغول به خواندن نوافل می شدند. حالتی داشتند که قابل وصف نیست. درک حالت روحانی آن مخصوص خودشان بود. ما فقط می دیدیم که همچون ابر بهار می گریستند و هیچ گونه توجهی به اطراف خود نداشتند.

بسیار (همسایگان، اساتیدشان، شاگردانشان و وابستگان خود را) دعا می کردند و خلاصه اینکه ایشان عاشق شب بودند تا بتوانند دور از چشم نامحرمان با معبود خود به راز و نیاز بپردازند. عالمی که در آن سیر می کردند برای ما قابل درک نیست و آنچه را که ما دیدیم برای دیگران که می شنوند جنبافسانه و قصه دارد «طوبی لهم و حسن مآب» پس از ادای فریضه صبح و تعقیبات، ساعتی استراحت می کردند و پس از صرف صبحانه ای مختصر، تطهیر می کردند؛ وضو می گرفتند و جهت تدریس عازم مدرسه جده می شدند.

در بین راه به ذکر مشغول بودند و بیشتر جمعه ها به ذکر لا اله الا الله صبح و پس از ساعتی استراحت و صرف صبحانه حدود ساعت ۹ به خواندن نماز جعفر طیار و زیارت عاشورا می خواندند تا ظهر و ادای فریضه ظهر و عصر. ایشان در مجالس ختم شرکت می کردند، ولی در مجالس پذیرایی که در این جهت ترتیب داده می شد شرکت نمی کردند و می فرمودند چه بسا که متوفّی را فرزندی صغیر باشد که بازماندگان برای حفظ آبروی خود و بدون توجه در مالی که صغیر در آن سهمی دارد تصرف کرده و بابت هزیناین مجالس از مال صغیر، کسر شود. ایشان حتی در ایام سخت بیماری یا مشکلات دیگر، هیچ گاه کلام یا کلمه ای که از آن بوی نارضایتی و شکوه داشته باشد شنیده نمی شد. همیشه شاکر بودند و چنان می نمود که از هر جهت در رفاه هستند و هیچ مشکلی ندارند.

به یاد دارم در سال­های آخر عمر که در خانه