فایل پاورپوینت کامل سرگرمی های سا لم

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سرگرمی های سا لم :

۱ – شناگری و تیراندازی

جوان و نوجوان برای رشد و کمال روحی و جسمی هم به فعّالیت های بدنی نیاز دارد، و هم به طراوت و شادابی روح، باید تفریحات سالم را بگونه ای برای جوانان فراهم کرد که هم وقت آنها را پُر کند، و بیکار و سرگردان نمانند، و هم در رشد جسمی و روانی آنان تأثیر داشته باشد، که امام علی (علیه السلام) به دو نوع از سرگرمی های خوب اشاره می فرماید که رهنمود داد:

عَلِّمُوا أوْلادَکمْ السَّباحَه وَ الِّرمایه

(بر کودکان و نوجوانان خود شناگری و تیراندازی بیاموزید. )[۱]

۲ – شوخی های متواضعانه

خندیدن و خنداندن درست و دور از رفتارها و الفاظ زشت مانعی ندارد. فرق است بین دروغ گفتن، مسخره کردن، بازی کردن با آبروی مردم، و فروتن و متواضع بودن.

حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) مردی بزله گو نبود، امّا لبخند بر لبان مبارکش بود، و در برخورد با کوچک و بزرگ شاد و دارای چهره ای شاداب و خندان بود.

الف – رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز در فرصت های مناسب اصحاب و یاران خود را می خنداند و آنها را شاداب و سرحال نگه می داشت.

به پیرزنی فرمود:

چرا تلاش می کنی، پیر زنها به بهشت نمی روند.

آن زن ناراحت شد و گفت:

یا رسول اللَّه من به بهشت نمی روم؟

رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) در حالی که می خندید، فرمود:

همه جوان شده و وارد بهشت می گردند.

ب – روزی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) با امام علی (علیه السلام) در مجلسی خرما تناول می فرمود، و هسته های خرما را مقابل علی (علیه السلام) می گذاشت، بگونه ای که اگر کسی وارد می شد فکر می کرد همه خرماها را علی (علیه السلام) خورده و آن حضرت چیزی تناول نفرموده است.

آنگاه خطاب به علی (علیه السلام) فرمود:

شما زیاد خرما خورده اید؟ .

حضرت جواب داد:

آنکس زیادتر خورده که خرما را با هسته آن تناول کرد؟

که لبخند بر لبان پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نقش بست. [۲]

ج – امام علی (علیه السلام) همواره از شوخی های زشت و بی معنا پرهیز می کرد و عمروعاص را در پخش اینگونه شایعات مورد نکوهش قرار داد که در خطبه ۸۴ مرز میان شوخی های ناروا و روا را روشن کرد که فرمود:

عَجَباً لِابْنِ النَّابِغَهِ! یزْعُمُ لِأَهْلِ الشَّامِ أَنَّ فِی دُعَابَهً، وَأَنِّی امْرُؤٌ تِلْعَابَهٌ:

أُعَافِسُ وَأُمَارِسُ! لَقَدْ قَالَ بَاطِلاً، وَنَطَقَ آثِماً.

أَمَا – وَشَرُّ الْقَوْلِ الْکذِبُ – إِنَّهُ لَیقُولُ فَیکذِبُ، وَیعِدُ فَیخْلِفُ، وَیسْأَلُ فَیبْخَلُ، وَیسْأَلُ فَیلْحِفُ، وَیخُونُ الْعَهْدَ، وَیقْطَعُ الْإِلَّ؛ فَإِذَا کانَ عِنْدَ الْحَرْبِ فَأَی زَاجِرٍ وَآمِرٍ هُوَ! مَا لَمْ تَأْخُذِ السُّیوفُ مَآخِذَهَا، فَإِذَا کانَ ذلِک کانَ أَکبَر