فایل پاورپوینت کامل سن بچه داری

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سن بچه داری :

۱- آمادگی جسمانی

یکی از عوامل مهمی که در رشد طبیعی جنین دخالت دارد، سنِ پدر و مادربه ویژه مادر است. سنین مناسب آبستنی را برخی ۱۸ تا ۳۵ سالگی بیان کرده اند. درصد احتمال خطر در مادرانی که در سنین کمتر از ۱۸ سال یا بیشتر از ۳۵ سالگی، حامله می شوند، بیشتر است. ^[۱] البته خانم ها می توانند تا قبل ازیائسگی و تا حدود ۵۰- ۶۰ سالگی حامله بشوند. بدیهی است باید نکات ایمنی و بهداشتی را بیشتر مراعات نمایند.

۲- آمادگی عاطفی و تربیتی

پدر و مادر به ویژه مادر، می باید آمادگی روحی برای فرزندآوری داشته باشند. والدین می باید از لحاظ عاطفی، تمایل جدی به فرزنددار شدن داشته باشند وگرنه سرمایه گذاری عاطفی و احساسی لازم را بر فرزندان نخواهندداشت و این مسئله در رشد روانی و عاطفی نوزاد، آثار منفی خواهد داشت.

همچنین حالات هیجانی مادر از قبیل پرخاش گری، ترس، اضطراب و.. . نیز برنوزادان تأثیر جدی دارد. هرگونه فشاری که مادر تحمل می کند و از جمله نگرش منفی او نسبت به آبستنی و فرزند، می تواند چنین حالتی را ایجاد کند. پرتحرکی (فزون کنشی)، تولد زودرس، کم وزنی و تحریک پذیر و.. . از جمله آثار شرایط نامطلوب روانی است. در یک تحقیق که در سال ۱۹۷۳ انجام شد، مشخص گردید که فشارهای مداوم و پیوسته ای که مادر متحمل می شود، باافزایش بیماری های کودک به ویژه کارکرد ناقص عصب شناختی و آشفتگی رفتاری همبستگی دارد.^[۲]

۳- آمادگی محیطی و شغلی

کودکان و فرزندان علاوه بر نیازهای فیزیولوژیکی (مثل غذا، آب و.. . ) نیازهای اساسی دیگری همچون نیاز به محبت و امنیت، کسب تجارب جدید، تحسین و قدردانی و ارتباطات عاطفی قوی و واقعی، دارند. ^[۳] اگر چنانچه شرایطمحیطی و عاطفی به دلیل اشتغال مادر، فراهم نشود، کودکان از رشد مطلوب جسمی و روانی و ذهنی، محروم می شوند. فرزندی که به طور مرتب یا به مهدکودک یا اقوام و خویشان یا همسایگان سپرده می شود، نمی تواند فرزند رشدیافته و هنجاری باشد. زیرا کودکان به حضور واقعی و ارتباط واقعی والدین به ویژه مادر، در جهت رشد عاطفی و دل بستگی های روانی، ذهنی، محتاج هستند^[۴]، لذا مادرانی که تمام وقت شاغل هستند، می باید برای بچه دار شدن، ازساعات کاری خود بکاهند و ساعات زیادی را به تربیت کودک اختصاص دهند.

اشتغال مادر به خصوص در دوره خردسالی کودک، ممکن است آثارزیان باری بر کودک داشته باشد که به برخی اشاره می شود:

الف. عدم تأمین نیازهای عاطفی

تحقیقات نشان داده است که «در بسیاری از موارد مادر غیرشاغل بهترمی تواند به نیازهای عاطفی، اجتماعی، و شخصیتی کودک خود پاسخ مثبت دهد و در حین رسیدگی، با وی تعامل عاطفی برقرار ساخته، او را از عواطف محبت آمیز خود بهره مند گرداند…»^[۵].

مادری که با فراغت کامل، در انجام دادن وظیفه خانه داری و مادری موفق باشد و محیط خانه را محل امنیت و آرامش خاطر خود، فرزندان و همسرش قرار دهد، بهتر می تواند بین خود و سایر اعضای خانواده، روابط عاطفی وانسانی ایجاد کند و از این طریق، الگوهای صحیح تربیتی را به فرزندان منتقل سازد. به عکس مادری که به دنبال چندین ساعت کار و تلاش خارج از منزل، با حالتی خسته به خانه برمی گردد، نمی تواند برای انجام دادن این مهم آن طورکه شایسته است، اقدام کند. در چنین مواردی، کودکان در انتظار اشتیاق دیدن مادر، لحظه شماری می کنند، اما معمولًا خستگی و احیاناً بی حوصلگی مادر، مانع از ایجاد ارتباط عاطفی بین آنان و مادر می شود، به ویژه اینکه رسیدگی به امور منزل را نیز غالباً مادر به عهده دارد.

واضح است که اشتغال مادر آن هم تمام وقت، اگر همکاری شوهر نیز درخانه ضعیف باشد، چه مشکلاتی را می تواند برای خانواده خصوصاً فرزندان خردسال به وجود آورد و چه آثار مطلوبی بر جای می گذارد و در نتیجه فرآیند رشد کودکان را در ابعاد گوناگون مختل می سازد. ^[۶] (البته تحقیقات تجربی نشان داده است که اگر مادران شاغل بتوانند در زمان هایی که در منزل حضوردارند، تعامل عاطفی قوی و ارتباط نشاطانگیزی با فرزندان داشته باشند، می توانند کمبودهای به وجود آمده در زمان غیبتشان را جبران کنند و در نتیجه از آسیب دیدن فرزندان جلوگیری کنند).

اگر زنان به صورت پاره وقت شاغل باشند و شوهر آنها شغل آزاد داشته باشد و در کارهای منزل به ویژه ارتباط عاطفی با فرزندان همکاری لازم راداشته باشد، قطعاً آثار نامطلوب اشتغال زوجین به حداقل می رسد و چه بسانتایج مثبتی نیز برای فرزندان در پی داشته باشد.

ب. عدم تأمین نیازهای روان شناختی

اگر چنانچه مادر، حضور کافی و بانشاطی در کنار فرزندان نداشته باشد، اعتماد به نفس، مشارکت اجتماعی و دلبستگی به دیگران، در فرزندان دچارمشکلات جدی می گردد.

به طور معمول؛ خانه یک زن شاغلِ متأهل، مانند زن خانه دار تمیز و مرتب نیست. در آن مواد غذایی تازه کمتر مصرف می شود. برخی از فعالیت ها مانندآماده کردن غذا یکباره صورت می گیرد و احتمالًا شلوغی بیشتری در خانه حاکم است. زنان شاغلِ متأهل مجبورند که بیشتر کار کنند و استراحت کم تری داشته باشند و طبعاً ساعاتی را که برای فرزندان خود اختصاص می دهند ولواینکه از نظر کمّی در حد لازم باشد اما به دلیل برخوردار نبودن از نشاط کافی حضور آنها در کنار فرزندانشان از کیفیت مناسبی برخوردار نیست و فرزندان نمی توانند از این مادر خسته انرژی عاطفی لازم را دریافت کنند. «با توجه به اینکه دوران کودکی مهم ترین زمان پرورش عاطفی فرزند است و عدم حضورمادر به ویژه در سه سال اول، حیات فرزند را با مشکلات عاطفی مواجه می سازد و سپردن فرزند به مهدکودک نیز به دلیل آنکه فعالیت های پرورشی مربیان با انگیزه های اقتصادی انجام می شود، نمی تواند جایگزین مناسبی برای مادر باشد. این مشکلات با اشتغال والدین به طور همزمان، مضاعف خواهدشد.

تحقیقات انجام شده، نشان می دهد که این صورت از اشتغال زوجین مضرترین صورت اشتغال زوجین است، زیرا بیش ترین آسیب به خانواده مخصوصاً فرزندان وارد می شود.

اگر زن و مرد به صورت تمام وقت هر دو شاغل باشند کم ترین ارتباطعاطفی بین فرزندان و والدین برقرار می شود، حتی خود زوجین نیز به دلیل خستگی مفرط حوصله تعامل با یکدیگر را ندارند، زیرا انرژی های جسمانی وروانی آنها در خارج از خانه و محیط کار هزینه شده است و زوجین بیشتر برای استراحت به خانه می آیند و گاهی اوقات به جای ابراز محبت به فرزندانی که ساعات زیادی در انتظار والدین بودند، با پرخاش گری و خشونت با آنهابرخورد می شود. در چنین