فایل پاورپوینت کامل سیره اجتماعی پیامبر(ص) (خوش رویی)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سیره اجتماعی پیامبر(ص) (خوش رویی) :

یکی از مهم ترین ویژگی های اجتماعی رسول گرامی اسلام(ص) با همه مردم، خوش رویی و ملاطفت آن حضرت بود. برخورد حضرت با یاران خود و حتی غیر مسلمانان و یا کسانی که اولین برخوردشان با آن حضرت بود، همیشه با خوش روئی و کرامت و بزرگواری توأم بود و با همنشینان همیشه با تبسم و خوش روئی برخورد می کرد و هیچ وقت با تندی و بدخلقی رفتار نمی کرد تا جائی که اگر کسی حرف های بیهوده یا اهانت آمیز هم می گفت، ناشنیده می گرفت.

آن حضرت هیچ وقت با کسی بیهوده مجادله و منازعه و یا پرحرفی نمی کرد(و به هیچ وجه پشت سر کسی حرف نمی زد تا غیبت محسوب شود) از هر سخنی که به خوبی ها و یا به نفع خود و دیگران نبود، دوری می کرد.[۱]

امیرمؤمنان علی(ع) در این باره می فرماید:

«کان [رسول الله] لا یذُمُّ أحدا و لا یعیرُهُ و لا یطلُبُ عثراته و لا عوراته؛ پیامبرخدا(ص) کسی را نکوهش و سرزنش نمی کرد، در پی لغزش های کسی نبود و عیب کسی را پی نمی گرفت.[۲]

همچنین در وصف اخلاق رسول خدا(ص) در مورد این که آن حضرت لحظات و اوقات شریف خود را بین همنشینانش تقسیم می کرد، آمده است: «.. و لاعاتب أحدا علی ذنب أذنب…؛[۳]… کسی را بر خطایی که کرده بود، سرزنش نمی کرد…. ».

امام صادق(ع) می فرمود:

به کسی که با دوستی به شما رو آورده است، به خاطر عیب هایش طعنه نزنید وبدی اش را -که موجب سرافکندگی اش می شود- به رخش نکشید که این؛ نه ازاخلاق پیامبر(ص) است و نه از اخلاق دوستان او.[۴]

پیامبر رحمت در پرتو صفات و خصلت های نیکوئی که داشت، از خطاهای دیگران گذشت می کرد، ولی در عین حال، در برابر رفتارهای ناشایستی که گاهی از کسانی سر می زد ساکت نمی ماند و آنان را به سوی نرمی به خوبی ها راهنمائی می کرد و از مذمّت و عیب جوئی و لغزش های اشخاص، هم خودداری می کرد و هم دیگران را نهی می کرد مخصوصا اگر از کسی غیبتی می شد، می فرمود:

«لا یبلّغنی أحدٌ من أصحابی عن أحدٍ شیئا فانّی اُحبُّ أن أخرُجَ إلیکم و أنا سلیم الصدر؛ هیچ یک از یارانم از یار دیگر، چیزی به من نرساند من دوست دارم که با سلامت قلب به سوی شما بیرون آیم»[۵]

از این حدیث استفاده می شود که آن حضرت نمی خواست عیب دیگران را بشنود تا در محبت خود نسبت به آنان تأثیر داشته باشد.

اگر کسی پشت سر کسی، عیب یا خطای او را بازگو می کرد، -که غیبت محسوب می شد-، پیامبر رحمت از آن جلوگیری می کرد.

نقل شده است که زنی بر پیامبر وارد شد و سپس بیرون رفت، عایشه گفت: ای رسول خدا! چه قدر زیبا و نیکو بود، اگر قدش کوتاه نبود! پیامبر فرمود: ای عایشه! غیبتش کردی. عایشه گفت: ای پیامبر خدا! من تنها چیزی را گفتم که در او بود. پیامبر فرمود: ای عایشه! چون چیزی می گویی که در او هست، غیبت می شود و چون چیزی بگوئی که در او نیست، به او بهتان زده ای.[۶]

گناه غیبت کردن آن قدر سنگین است که خداوند متعال در آیه های ۱۱ و ۱۲سوره حجرات پس از نهی از مسخره کردن دیگران و طعن و عیب ج