فایل پاورپوینت کامل سیره عملی امام خمینی رحمهالله علیه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سیره عملی امام خمینی رحمهالله علیه :

در طول تاریخ اسلام علمایی که اخلاص داشته و همیشه مراقب نفس خودش بوده اند واقعاً ارزنده و اثرگذار بوده اند و هر کدام در دوره خود به اسلام خدمات زیادی کرده اند؛ به عنوان مثال آنچه ما خود دیده ایم امام راحل رحمهالله علیه است. ایشان از کسانی بود که از آغاز زندگی شان تا آن مقداری که بنده در خدمتشان بودم یعنی از سال ۱۳۲۷ چیزی که در ایشان دیده می شد مبارزه با هر آنچه غیر خدایی بود؛ یعنی همیشه سعی داشتند با نفس خود مبارزه کنند و کاری که برای غیر خداست به ویژه در حیطه علم انجام ندهند. این امر در زندگی حضرت امام به خوبی واضح و ملموس بود. در زمانی که آیت الله بروجردی وفات یافت، قم هر روز میزبان جمع زیادی از مردم و علمای شهرستان های مختلف بود که دسته دسته برای مراسم ایشان می آمدند. آقایان هم معمولاً می رفتند دیدن اینها. اطرافیان هم برای این کار تلاش می کردند. آنها برای خدا بود ان شاءالله، امّا امام در طول این مدت اصلاً حاضر نشدند به دیدن یکی از این علما که از شهرستان آمده بودند، برود. ما هم که شاگرد امام بودیم ناراحت بودیم که از دیگران عقب افتادیم! آنها رفت و آمد می کنند، امّا امام نمی رفت.

روزی خدمت ایشان عرض کردم آقا به نظر شما از دیدگاه اخلاق اسلامی، احترام یک عالم، چگونه است؟ فرمود: خیلی خوب و عالی است؛ باید هم احترام بشوند. گفتم: بر طبق روایات و اخلاق اسلامی اگر عالمی به عنوان مهمان وارد شهری شد چه کار بایستی کرد؟ آیا حقی بر علمای دیگر ندارد؟ ایشان فرمود: چرا حق دارد، باید دیدنش بروند، احترامش کنند. گفتم: آقا من نمی گویم شما برای غیر خدا این کار را بکنید، شما هم برای خدا این کار را بکنید. خودتان عالم اخلاق هستید. ایشان فرمود: شما راست می گویید، امّا من با نفس امّاره خودم چه کار کنم؟ او را نمی توانم کنترل کنم. چقدر مسئله مهم است که ایشان با اینکه تأیید می کند این کارها خوب است و ضرورت دارد، اما خودش می گوید که نمی توانم بکنم؛ چرا که شاید صد درصد برای خدا نباشد. این نشان دهنده حالت مراقبت از نفس ایشان است که واقعاً چگونه مراقب نفس خود بودند. پس معلوم است که مراقبت از نفس چقدر با اهمیت و در عین حال، دشوار است. باید کارهای خوب را انجام داد و سعی کرد برای غیر خدا نباشد و دشواری مسئله همین برای غیر خدا نبودن است. این حالت مراقبت خیلی مهم است و امامرحمهالله علیه دارای چنین خصوصیتی بودند.

وقتی آیت ­الله بروجردی وفات کردند، مسئله مرجعیت بعد از ایشان مطرح بود و عدّه ای هم خود را برای زعامت و مرجعیت شیعه آماده می کردند. بیوت آقایان دیگر که مرجع تقلید داشتند، مشغول فعالیت بودند، کار می کردند. به هر حال وسیله و مقدمات مرجعیت آقای خودشان را فراهم می کردند! از جمله اموری که خیلی مهم بود و در طریق مرجعیت، حرف اول را می زد شورای افتاء بود که عده ای جمع شده بودند و برای سؤال ها و استفتائات جواب تهیه می کردند. این امری است مرسوم بین آقایان که از مقدمات مرجعیت هم محسوب می شود. عده ای از آقایان به هر حال مشغول بودند، نمی خواهم بگویم آنها برای خدا کار نمی کردند، آنها هم ان شاءالله برای خدا تلاش می کردند ولی می خواهم اهمیت مراقبت از نفس را نزد امام عرض کنم. ما ناراحت بودیم که چرا همه یک شورای افتاء دارند، ولی حضرت امام ندارد. از آن طرف اگر جلسه افتاء را برای امام مطرح می کردیم ناراحت می شدند. روزی خدمت ایشان رسیدم گفتم آقا شما می دانید که آیت الله بروجردی رحمهالله علیه شاگردان ممتازی در زمان خودش داشت که اینها اگر به تحصیلاتشان ادامه دهند، مایه های امید حوزه هستند و در آینده برای حوزه مفیدند و از بزرگان و اساتید می شوند، ولی بعد از وفات آیت­الله بروجردی اینها درس فرد دیگری نمی روند؛ چون شخصیت آیت ­الله بروجردی شخصیتی عالی بود، طلبه های معمولی بعد از ایشان درس های آقایان دیگر می رفتند، ولی فضلا و دانشمندان دیگر نمی رفتند اینها از تحصیل می افتند. آیا شما میل ندارید که کمکی به اینها بکنید که به تحصیلاتشان ادامه بدهند؟ ایشان فرمودند: بگویید هر چه باشد من آمادگی دارم کمک کنم. عرض کردم شما در درس برای بعضی از مشکلات درسی و سؤالاتی که می شود، احتیاج به مشورت دارید، شما بیایید تعدادی از اینها را به منزلتان دعوت کنید. از افرادی هم اسم بردم تا مسائلی که در درس مطرح می شود آن مسائل مهم را اینجا مطرح کنید، اینها هم بحث کنند تا به هر حال مسئله پخته شود. آن وقت در درس بهتر می توانید استفاده کنید. آنها هم به بحث و مناظره کشیده می شوند و. . . و این کار خوبی است. برای آینده حوزه هم خیلی خوب است. حرف­هایم را زدم و خودم می دانستم که چه منظوری دارم، حرف من که تمام شد، امام گفت: آقای امینی! من از شما چنین انتظاری نداشتم، انتظار من از شما این بود که به من بگویی پیر شده ای موقع مرگت فرا رسیده، دست از هوی و هوس بردار و آماده مرگ باش و من را متوجّه اخلاص بکنی! تو آمده ای به من این مطلب را می گویی که شورای افتاء درست کنم؟! ایشان متوجه شد که مقصود من چیست؟ چون پیشنهاد من را هر چند دلسوزانه و برای کمک به مرجعیت ایشان بود رد کرده و ناراحت شدند.

حضرت امام این گونه بود که حاضر نبود برای غیر خدا یک قدم بردارد. پس از تثبیت مرجعیت، همین امام پس از آزادی از زندان و بازگشت به قم به بنده فرمود فلانی آن مسئله ای را که آن وقت می گفتی حالا وقتش هست؛ چون افرادی می آیند مسئله می پرسند و من وقت ندارم رسیدگی کنم. الآن دیگر به خاطر هوای نفس نیست، بلکه یک وظیفه است. دیگر مسئله مرجعیتشان خود به خود انجام گرفته بود و این کار وسیله ای برای رسیدن به آن نبود تا بترسد که به اخلاصش لطمه ای وارد شود.

از زندگی اقتصادی امام نکاتی را می گویم تا درسی برای طلبه هایمان باشد. امام از همان اوایل یک زندگی منظم، آراسته و منضبط داشت. به این معنا که خود امام خوش لباس بود؛ لباسش تمیز و خوب بود. نه اینکه لباس های گران