فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام شامل 50 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شجاعت و دلیری در سیره امام حسین علیه السلام :

شاید بعضی گمان کنند که شجاعت حسین علیه السّلام ـ همان زور بازو و قدرت و قوت بدنی و علم آن حضرت به آئین جنگ و نبرد و به خاک انداختن دلیران و دلاوران بوده است، و بزرگترین نمایشهای شجاعت آن حضرت را حملاتی بدانند که یک تنه به سپاه دشمن می نمود، و آنها را مانند طومار به هم می پیچید که وقتی دیدند حریف آن دست و بازو نمی شوند از اطراف، پیکر پاکش را هدف سنگ و تیر قرار دادند. و اگرچه آن سید مظلومان را شهید کردند، و سر انورش را شمر یا سنان یا خولی از بدن جدا ساخت اما کسی ادعا نکرد که من به زور بازوی شخصی خود آن حضرت را کشتم. کثرت زخم و جراحات بسیار و تشنگی و خون ریزی فوق العاده آن امام مجاهد را (بظاهر) از پا در آورد که آن دشمنان خدا به قتلش دلیر شدند، وگرنه کسی نبود که بتواند با نبرد و زور بازو آن یادگار حیدر کرار را به قتل برساند.

حجاباتیان پرده برداشتند

بنظاره گردن بر افراشتند

سماواتیان محو و حیران همه

سر انگشت حیرت به دندان همه

که یارب چه زور و چه بازو است این

مگر با قدر هم ترازو است این

عجب صف شکن شهسوار یلی است

به نیروی مردی بسان علی است

ابن حجر در شرح همزیه گفته است:

بیشتر کسانی که به جنگ با حسین پرداختند، کسانی بودند که به آن حضرت نامه نوشتند و با او بیعت کرده بودند، وقتی حسین دعوتشان را اجابت کرده و به سویشان آمد نزد دشمنش رفتند و سپاهی که ابن زیاد برای نبرد حسین فرستاده بود، بیست هزار تن بودند حسین با آن جمعیت کم، با آن لشکر بسیار کارزار نمود و در آن ایستگاه ایستادگی شگفت انگیزی نشان داد، و اگر میان او و میان آب حایل نشده بودند بر او غالب نمی گشتند زیرا حسین شجاع بزرگی بود که در میدان نبرد مغلوب نمی شد[۱].

این زور بازو و نیروی جسمانی و حملات دلیرانه نمایشی از نمایشهای شجاعت است.

شجاعت که موضوع سخن است و یکی از فضایل برجسته حسین علیه السّلام ـ حالتی است نفسانی و روحی که حد وسط بین تهور و جبن است، و هرکس واجد آن باشد دارای ضبط نفس خاصی است که عوامل ترس و جبن و کندی و سستی و فتور، و اسباب تندی، بی باکی، گستاخی و جسارت بر او مسلط نمی شود.

این صفت اگر زور بازو و قدرت جسمی و هر قوه و قدرت دیگر را رهبری کند، آن قدرت مظهر شجاعت خواهد شد و الاّ سبب سرزنش و ملامت می گردد.

این صفت از شریفترین صفات فاضله است و ظهور کمال استعداد بشر و فعلیت قوای کامله در او به این صفت وابسته است.

هر ملتی که افراد آن از شجاعت روحی و اخلاقی بهره مند نباشند آن ملت رهسپار دیار نیستی خواهد گشت و به زودی تحت تسلط بیگانگان قرار خواهند گرفت.

وجود، و مقدار بقای امم و عزت و سربلندی آنها وابسته به میزان بهره ای است که از شجاعت داشته باشند.

محافظه کاری، احتیاطات بیجا، عوام فریبی، ترس از انتقاد، جلوگیری از آزادی دیگران، اختناق افکار، تندرویها، جسارتهای جنون آمیز، باختن روحیه و ناشکیبی، ستمگری و وطن فروشی، خیانت به ملت و پیشه کردن سیاست تستر در امور و راضی شدن به بی شرفی و بی آبروئی، همه کاشف از نداشتن صفت شجاعت است.

چنانچه ضبط نفس و خویشتن داری و صراحت لهجه و مقاومت با ناملایمات و سختیهای روزگار و بیم نداشتن از انتقاد و احترام به آزادی دیگران، ناشی از ملکه شجاعت است.

تمام مظاهر این شجاعت در حسین علیه السّلام ـ وجود داشت، و روح و جسم او مرکز نمایش عالیترین مرتبه شجاعت بود تا جائی که «شجاعه الحسینیه» ضرب المثل گشت.

شبراوی شیخ اسبق جامع ازهر از یکی از بزرگان نقل کرده که گفته است:

اهل بیت تمام فضایل را جامع بودند: علم و حلم و فصاحت، ذکاء، بدیهه گوئی، جود و شجاعت و… دانشهای آنها تحصیلی و از آموختن نبود بلکه بخشش و موهبت الهی بود.

هرکس بخواهد فضایلشان را بپوشاند مثل کسی است که بخواهد آفتاب را بپوشاند.

هیچ کس از آنها سؤالی نکرد که آنها در جواب عاجز شوند.

هیچ کس با آنها در مقام معارضه و هم طرازی بر نیامد مگر آنکه مغلوب شد.

چه بسیار سختیها و مصائب که در هنگام جهاد و قتال به آنها رسید و با صبر جمیل آن را تحمل کردند، و سستی و ناتوانی در آنها پیدا نشد. وقتی صدایشان به سخن بلند شود همه صداها خاموش می گردد، و همه گوشها برای شنیدن سخنانشان آماده می شود. فضایل و خصلتهایی است که خدای، ایشان را به آن مخصوص گردانیده است.

(سپس شبراوی می گوید):

امام حسین علیه السّلام ـ در اوج صفات عالیه قرار گرفت، و علو مرتبه او به حّدی است که ثریا از رسیدن به معنای آن فرومایه و حقیر است، و در آن بازاری که غنیمت های مجد و بزرگی را قسمت کردند سهم وافرتر، و نصیب بیشتر مخصوص او گردید، و جرثومه عزت بیت رسالت، و خاندان نبوت در او و برادرش حسن علیه السّلام ـ انحصار یافته بود. خصال مجد و فضیلت آنها مورد اتفاق است، و چرا چنین نباشد، و حال آنکه آن دو بزرگوار فرزندان فاطمه بتول و مقبول حضرت رسول ـ صلّی الله علیه و آله ـ بودند.

هُما شَمَّراً لِلْمَجْدِ یبْتَنِیانِه کاَنَ لَمْ یؤسِّسْ والِدٌ لَهُما مَجْد

وَ لَوْ لَمْ یجِدّا، وَاسْتَراحا وَ اَقْلَعا لَما نَظَرا مِثلاً وَلا وَجَدا ندّ

«آن دو دامن همت را به کمر زدند که بناء مجد (و عظمت) را خود بر پا سازند گویا پدری برای آنان تأسیس مجدی نکرده است و حال آن که اگر در این جهت استراحت کرده و هیچ کوششی نمی کردند، باز هم برای آنها به واسطه مجد و عظمتی که داشتند، مثل و نظیری برای خویش نمی یافتند».

(پس از آن گفته است): حسین با قوت قلب در نبرد با دلیران اقدام کرد، صابرانه حمله می نمود و فرار از جهاد را پستی و عار می دانست. با نفسی مطمئن، و عزمی آرام به استقبال اهوال شدیده می رفت، مصافحه با شمشیر و نیزه را در راه خدا غنیمت می دانست و جانبازی و ریختن خون دل را در راه عزت بهائی کم می شمرد. از پستی و دنائت ابا می کرد اگرچه متضمن قتل و شهادت باشد.

یرَی الْمَوْتَ اَحْلی مِنْ رُکوبِ دَنِیه وَ لَیسَ بِعَیش عَیشُ مَنْ رَکبَ الذّل

«مرگ را از زندگی با پستی و دنائت شیرین تر می بیند (زیرا) زندگی با ذّلت و زبونی، زندگی نیست».

(سپس گفته است):

وقتی حسین به قصد کوفه حرکت کرد; ابن زیاد از شنیدن این خبر ناراحت و نگران شد و بیست هزار نفر را برای نبرد آن حضرت فرستاد، و به آنها امر کرد برای یزید از آن حضرت بیعت بگیرند و اگر بیعت نکرد او را بکشند. وقتی به او پیشنهاد بیعت کردند نپذیرفت، و به جد و پدرش تأسی کرد. و به تحمل ظلم و زور و ننگ و عار راضی نشد، و نجدت و شجاعت هاشمیه را آشکار کرد و با اینکه خود و اهل بیت و عزیزان و کسان و اصحابش را محاصره کرده و هدف نیزه و تیر قرار دادند، در جهاد ثابت قدم بماند و با شهامت عالی بدون اضطراب و با قوت قلب در چنین موقع خطیر پایداری کرد و ندا کرد:

سَیفُهُ مُصَلَّتٌ فی یدِهِ وَ هُوَ ینْشِدُ:

اَنَا ابْنُ عَلِی الحِبْر مِنْ آلِ هاشِم کفانی بِهذا مَفْخَراً حینَ اَفْخُرُ

(اِلی آخِرِ الاَبْیاتِ)

یعنی:

حمله کرد و می فرمود:

اَنَا ابْنُ عَلِی الْحِبْر مِنْ آلِ هاشِم کفانی بِهذا مَفْخَراً حینَ اَفْخَرُ[۲]

«من فرزند علی آن مرد عالم صالح هستم از آل هاشم و در مقام مفاخره این افتخار برای من بس است».

و همواره جهاد می کرد تا بسیاری از شجاعان سپاه کوفه را به خاک هلاکت انداخت و در دریای جنگ فرو می رفت، و از مرگ اندیشه نمی کرد[۳].

و نیز شبراوی می گوید:

حسین شجاعانه می رزمید تا آنکه سی و یک زخم نیزه، و چهل و سه ضرب شمشیر بر آن پیکر نازنین وارد شد تا آنگاه که بر زمین افتاد. شمر با جمعی از لشگر میان آن حضرت و خیمه های حرم حایل شدند و زمانی طولانی گذشت، و کسی معترّض قتل او نمی شد و اگر می خواستند او را بکشند می کشتند ولی هر کس از ارتکاب این جرم خود