فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید شامل 65 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرک و توحید :

«وَ لَقَدْ أُوحِی إِلَیک وَ إِلَی الَّذِینَ مِنْ قَبْلِک لَئِنْ أَشْرَکتَ لَیحْبَطَنَّ عَمَلُک وَ لَتَکونَنَّ مِنَ الْخاسِرِینَ»^[۱]

به تو و همه انبیاء گذشته وحى شده که اگر مشرک شوى تمام اعمالت تباه و از زیانکاران خواهى بود.

شرک در مقابل توحید است و فهم آن مستلزم داشتن آگاهی اجمالی از توحید می باشد و توحید بر اقسامی است.

۱- توحید در ذات

یعنی ذات الهی یکی است، خالق هستی بخش فقط اوست و همه دلها تنها میل به او دارند، از پدری آفریده نشده و فرزندی ندارد و همتائی برای وی نیست.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ یلِدْ وَ لَمْ یولَدْ وَ لَمْ یکنْ لَهُ کفُواً أَحَدٌ.

هرچه هست مخلوق اوست و هرچه نیست، خلق نشده است.

بنابراین اعتقاد مجوسیان به دو خدا (یزدان و اهریمن) خدای خوبیها و بدیها، باطل است، چون اصولًا هرچه در عالم هست، خیر محض یا خیر نسبی و یا شرّ نسبی است و شر محض وجود ندارد تا خالق داشته باشد. و نیز اعتقاد یهود و نصاری به اینکه عزیر و مسیح فرزندان خدا هستند باطل است، چون وجود فرزند مستلزم وجود پدر می باشد در حالیکه خدا از پدری زاده نشده است.

«وَ قالَتِ الْیهُودُ عُزَیرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ قالَتِ النَّصاری الْمَسِیحُ ابْنُ اللَّهِ، ذلِک قَوْلُهُمْ بِأَفْواهِهِمْ یضاهِؤُنَ قَوْلَ الَّذِینَ کفَرُوا مِنْ قَبْلُ قاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّی یؤْفَکونَ»^[۲]

یهود مى‏گویند: عُزیر پسر خداست و نصارى‏ مى‏گویند: مسیح پسر خداست، این سخنى است که با زبان خود مى‏گویند و همانند گفتار کفار گذشته است. خدا آنها را بکشد، چگونه از حقّ منحرف مى‏شوند.

و همچنین اعتقاد مسیحیان به تثلیث بی اساس است، چون حلول خداوند در آنچه خود خلق کرده است محال می باشد.

«لَقَدْ کفَرَ الَّذِینَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَهٍ…»^[۳]

آنها که گفتند: خداوند یکى از سه خداست، نیز کافر شدند.

۲- توحید در صفات

صفات خداوند عین ذات او هستند و بیرون از ذات نیستند، علم و قدرت انسان دو چیزند و صفاتی عارض بر انسانند. اما علم خدا عین ذات خداست، قدرت خدا عین ذات خداست و از سوی دیگر علم و قدرت و همه صفات دیگر یکی هستند.

هیچ تعددی وجود ندارد چرا که اگر صفات خارج از ذات خدا باشند می بایست خدا به داشتن اوصاف محتاج باشد و احتیاج وصف ممکنات است نه واجب الوجود بالذّات.

صفات سایر مخلوقات چون علم و توان و… مترشح از صفات ذات حقّ است و خلایق خود چیزی ندارند.

«یا أَیهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَی اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِی الْحَمِیدُ»^[۴]

اى مردم شما همه به خدا نیازمند هستید و تنها او بى‏نیاز و شایسته حمد و ستایش است.

قارون به همین نوع از توحید، کافر شد و مغرور گشت و سپس هلاک گردید، زمانیکه گفت: ثروت من حاصل علم من است.

«قالَ إِنَّما أُوتِیتُهُ عَلی عِلْمٍ عِنْدِی…»^[۵]

قارون گفت: این ثروت را به‏واسطه دانشى که من دارم، بدست آورده‏ام.

۳- توحید در افعال

مدّبر تمام عالم خداوند است، گرداننده افلاک در آسمانها که هیچ کس به عظمت آنها پی نبرده است چه رسد به درک امور دیگر از آنها، ستارگانی که نور برخی از آنها ملیاردها سال نوری طول می کشد تا به زمین برسد. و این البته نمونه هائی است که چشم بشر قدرت کاوش آنها را داشته است. پیدایش مخلوقات انسی و جنّی و رفع حوائج آنها، نظم و انضباط کامل در هستی، رفع احتیاجات متقابل مخلوقات به وسیله هم و ارتزاق حیوان و نبات و… همه تحت اراده خداست بطوری که لا مؤثر فی الوجود الا اللَّه. چه اینکه اگر مؤثری دیگر بود، الزاماً باید دستورات دیگری می داشت و الا یکی بودند و با تعدد فرمان، هستی تباه می گشت و نابود می شد.

«لَوْ کانَ فِیهِما آلِهَهٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا…»^[۶]

اگر در آسمان و زمین جز اللَّه معبودى مى‏بود، نظام جهان به هم مى‏ریخت.

پس تا او نخواهد برگی از درخت فرو نمی ریزد.

«… وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَهٍ إِلَّا یعْلَمُها…»^[۷]

هیچ برگى از درخت بدون اجازه او فرو نمى‏ریزد.

و چون او خواست ابراهیم و موسی علیهما السلام در آن شرایط بحرانی که پسران را سر می بریدند، حیات گرفتند، عیسای مسیح بدون پدر متولد شد، پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله از سوء قصدهای پی در پی قریش و یهود سالم ماند، و چون او نخواست، آتش بر ابراهیم اثر نکرد و کارد گلوی اسماعیل را نبرید و…

۴- توحید در اطاعت

به مقتضای توحید ذاتی، صفاتی، افعالی، اطاعت و فرمانبری هم منحصر در خداست و غیرخدا چیزی برای فرمانبری وجود ندارد.

البته تبعیت از کسانی که در طول اطاعت خداوند قرار گیرند و نه در عرض آن، نوعی اطاعت خدای متعال می باشد و با توحید منافات نداشته و عین توحید در اطاعت است.

«یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکمْ…»^[۸]

اى مؤمنان از خدا و رسول و اولى الامر تبعیّت کنید.

«جابربن عبداللَّه انصاری» می گوید: وقتی این آیه نازل شد عرض کردم: ای رسول خدا، خدا و رسول را می شناسم ولی اولی الامر را نمی شناسم، آنها کیانند؟

حضرت فرمود: آنان جانشینان من و ائمه بعد از من هستند، نخستین آنها علی بن ابیطالب سپس حسن و…^[۹]

تبعیت از علماء و دانشمندان دین، آنان که تنها به خواست خداوند و نه تمایلات نفسانی توجه دارند، نیز در طول اطاعت از خداوند است.

قال العسکری علیه السلام:

«فَامَّا مَنْ کانَ مِنَ الْفُقَهاءِ صائِناً لِنَفْسِهِ حافِظاً لِدینِهِ مُخالِفاً عَلی هُواهُ، مُطیعاً لِامْرِ مَوْلاهُ فَلِلْعَوامِ انْ یقَلِّدوُهُ»^[۱۰]

کسى از فقهاء که صیانت از نفس کند، حافظ دین باشد، از هواى خود تبعیّت ننماید، امر امام معصوم را رعایت کند، بر مردم است که از وى تقلید کنند.

تبعیت از والدین، تابع هر آئین و کیشی که باشند در همه موارد بجز نقض واجبات و انحام محرمات، نیز تبعیت از خداست.

«وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَهِ…»^[۱۱]

و بال‏هاى تواضع خود را از محبّت در برابر والدین بگستران.

تبعیت از شوهر برای همسری که زندگی خود را با او گره زده است جهت نیل به خوشبختی دنیوی و سعادت اخروی لازم می باشد.

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:

«لَوْ امَرْتُ احَداً انْ یسْجُدَ لِاحَدٍ لَامَرْتُ الْمَرئَهَ انْ تَسْجُدَ لِزَوْجِها»^[۱۲]

اگر جایز بود کسى را به سجده در مقابل کسى امر کنم، به زن دستور مى‏دادم در مقابل شوهر سجده نماید.

این تبعیتها همه در طول اطاعت خدا بوده و منافات با توحید در اطاعت ندارند.

۵- توحید در عبادت

بندگی هم منحصراًبرای خداست و در هستی معبود و مولائی غیر او نیست.

هر عبادتی شروطی خاص خود دارد و در صورت تحقق شروط خود صحیح شمرده می شود.

نماز، روزه، خمس، زکات، حج، جهاد، امر، نهی، تولی و تبری، همگی شرایط و موانع و خلل خاص خود دارند که در کتب فقهی مبسوطاً ذکر شده است.

ولی تمامی این عبادات و نیز عبادت های استحبابی در یک شرط شریکند و آن اخلاص و انجام عمل تنها برای خداوند است.

«قُلْ إِنِّی أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّینَ»^[۱۳]

بگو من مأمورم خدارا بستایم و دینم را براى او خالص گردانم.

امام صادق علیه السلام می فرمایند: هرکس خدا را به صرف توهم پرستش کند کافر است، هرکس او را بی معنا بستاید کافر است، هرکس نام و صاحب نام را با هم بستاید مشرک است، و آنکه معنی را با تطبیق اسماء و صفات و یکی بودن آنها بستاید مؤمن حقیقی است.

به سخنی از امام صادق علیه السلام در حقیقت اسم جلاله و سایر اسماء الهی خطاب به هشام ابن حکم توجه کنید:

«… یا هشامُ اللَّهُ مشتقٌ مِنْ الهٍ و الالَهُ یقتضی مَألوهاً والاسمُ غیرُالمسمی فَمَنْ عَبَدَ الاسْمَ دونَ المعنی فقدْ کفَرَ و لمْ یعْبُدْ شَیئاً، و مَنْ عَبَدَ الاسمَ و المعنی فَقَدْ اشْرَک و عَبَدَ اثْنَینِ و مَنْ عَبَدَ المعنی دونُ الاسمِ فذالک التَوحیدُ افَهِمْتَ یا هشامُ».^[۱۴]

اى هشام! اللَّه از اله مشتق شده و اله مصدر و به معناى معبود به حق است. و مفهوم مصدرى اله، لازم دارد در خارج موجودى باشد که آن معبود حقیقى است. با این وصف اسم و مسمى یکى نیستند. کسى‏که اسم را ستایش کند نه مسمى را، کافر است و اصلًا چیزى را نمى‏پرستد. کسى که هم اسم و هم مسمى را ستایش کند، مشرک گشته و دو چیز را مى‏پرستد. و آنکه تنها مسمى را عبادت کند موحد است. فهمیدى اى هشام!

شرک در آیات و روایات

تعابیری که قرآن کریم و اخبار و احادیث از بزرگی گناه شرک نموده اند در مورد هیچ معصیتی دیده نمی شود.

لقمان حکیم در موعظه خود به فرزندش، شرک را ظلم عظیم خوانده است:

«وَ إِذْ قالَ لُقْمانُ لِابْنِهِ وَ هُوَ یعِظُهُ یا بُنَی لا تُشْرِک بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْک لَظُلْمٌ عَظِیمٌ»^[۱۵]

هنگامى‏که لقمان به فرزندش در حال موعظه گفت: پسرم چیزى را شریک خدا قرار نده که شرک ظلم بزرگى است.

تعبیر از شرک به «اثم عظیم» و «ضلالت بعید» نیز در میان آیات دیده می شود.

«… وَ مَنْ یشْرِک بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَری إِثْماً عَظِیماً»^[۱۶]

آنکه شریکى براى خدا قرار دهد، گناه بزرگى مرتکب شده است.

«… وَ مَنْ یشْرِک بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِیداً»^[۱۷]

هرکس براى خدا همتائى قرار دهد، در گمراهى دورى واقع شده است.

پیداست که شرک و ایمان، مربوط به اعتقاد است و لذا به هیچ وجه قابل تقیه نیست بر خلاف اعمال که به واسطه بروز آثارشان قابل تقیه می باشند. زیرا که هیچ کس از اعتقاد کسی با خبر نیست، پس اگر کسی را مجبور ساختند به اینکه بایستی حتماً مشرک شود، و این اجبار به حد اضطرار رسید، می تواند بگوید من مشرکم ولی اعتقادی به این حرف نداشته باشد و ایمانش را قلباً حفظ نموده باشد.

کمااینکه روزی «عمار یاسر» هراسان به خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله رسید و عرض کرد:

مشرکان مرا مجبور ساخته اند و چیزهائی گفته ام (تا به سرنوشت پدر و مادرم دچار نشوم). وی از عقوبت آنچه که بر زبان آورده بود و بدان اعتقاد نداشت سخت مضطرب شده بود. حضرت به او فرمود: هر وقت تو را مجبور کردند همان را بگو.