بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شطحیات :

امام علی علیه السلام در مورد انسان عارف می گوید:

یقُولُ فَیفْهِمُ، وَ یسْکتُ فَیسْلَمُ.[۱]

سخن می گوید، آن را می فهماند، و سکوت می کند، سالم می مانَد.

طبق بیانات مذکور، انسان عارف اگر سخنی بگوید، مقصود خود را تفهیم می نماید و موقعی که سخن موردی نداشته باشد، سکوت می کند.

مسلّم است که منظور امیرالمؤمنین علی علیه السلام از تفهیم، معنای معمولی آن نیست، زیرا اکثریت قریب به اتّفاق مردم هم در صورتی که علتی برای اخلال در نظم و حکمت سخن نداشته باشند، سخن را برای تفهیمِ مقصودِ خود می گویند. از این رو، باید گفت: مقصود ایشان از تفهیم، صراحت گویی و پرهیز از دغل بازی در گفتگوها و اجتناب از لفظبافی و آرایش گری در اصطلاحات است. چنان که در فرمان مالک اشتر فرموده است:

مالکا، از منعقد ساختن پیمان ها به وسیله الفاظی که بعدها امکان تحریف و دغل کاری در آن ها وجود داشته باشد، پرهیز کن.[۲]

خلاصه، انسان عارف کسی است که لفظبازی و اصطلاح بافی را ویترینِ نمایشِ خود قرار ندهد، و الفاظ را در سخنانش طوری انتخاب کند که مردم در فهم آن ها به سنگلاخ نیفتند، مگر این که معنی- فی نفسه- مشکل و قابل فهم همگان نباشد، مانند سخنان علمی که احتیاج به اطلاعات مربوطه دارد و بدون آن اطلاعات، سخن مزبور قابل فهم همه کس نیست. از همین جاست که می توان پدیده فایل پاورپوینت کامل شطحیات را که حتی برای ارباب معرفت هم قابل

مجموعه آثار ۱- عرفان اسلامی، ص: ۸۶

فهم نیستند، ارزیابی نمود، خصوصاً فایل پاورپوینت کامل شطحیاتی که ظاهر آن ها غیر قابل پذیرش باشد و هنگامی که گوینده آن ها مورد سؤال قرار بگیرد که مقصودش چه بوده است، پاسخی را بدهد که الفاظ و اراده در شطح، گویای آن باشد.

به عنوان مثال، در این شطح: «او دیشب در بالینم بود و من بوسه ها بر چهره دلربایش زدم»! شاید مقصود از این جمله این باشد که: «دیشب در حالات روحانی که خود را با خدایم نزدیک می دیدم، راز و نیازها با او داشتم»! این فایل پاورپوینت کامل شطحیات صحیح نیست و به پایین آوردن عالی ترین دریافت های روحانی که راز و نیاز با خداست، می انجامد.

متشابهات

ما در سخنان پیامبران عِظام و ائمه طاهرین علیهم السلام چیزی از مقوله فایل پاورپوینت کامل شطحیات نمی بینیم.

آری، در قرآن متشابه، و در روایات، صعب و مستصعب آمده است. در قرآن مجید، آیه ۷ از سوره آل عمران چنین است:

هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ عَلَیک الْکتابَ مِنْهُ آیاتٌ مُحْکماتٌ هُنَّ أُمُّ الْکتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِمْ زَیغٌ فَیتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَهِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِیلِهِ وَ ما یعْلَمُ تَأْوِیلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ یقُولُونَ آمَنَّا بِهِ کلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَ ما یذَّکرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ.[۳]

اوست خداوندی که قرآن را فرستاد. قسمتی از قرآن، آیات محکمه است که اصل و [عمده ] قرآن است، و قسمتی دیگر، آیاتی متشابه است. اما کسانی که در دل های آنان لغزشی است، از قسمت متشابه قرآن پیروی می کنند. [در حقیقت، متشابهات را دست آویز قرار می دهند] برای جستجو و برانگیختن فتنه و تأویل آن؛ در صورتی که تأویل آن را نمی داند، مگر خداوند و کسانی که در علم به مقام راسخ رسیده اند. این انسان های واصل به مقام راسخ در علم می گویند: ما به قرآن ایمان آورده ایم؛ همه این کتاب از نزد پروردگار ما آمده است و متذکر نمی شود، مگ