فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری شامل 63 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عامل وحدت اختیاری و احساس اختیاری :

در آغاز این مبحث بسیار بااهمیت، این جمله را به طور حتم باید جدی تلقی کرده و به خاطر بسپاریم: هماهنگی و وحدت حقیقی انسان ها از گردیدنِ تکاملی الهی به وجود می آید، و احساس جدی این وحدت، از نتایج اعتلای مغز و روان آدمی است.

این عامل از یک جهان بینی عالی به وجود می آید که اعتقاد به معنی دار بودن جهان هستی را نتیجه بدهد. این معنی عبارت است از وابستگی هستی به خداوند فیاضِ مطلق- حدوثاً و بقائاً- و نیز اعتقاد به این که در این جهان معنی دار، از آنِ کمال مطلق و به سوی همان کمال مطلق رهسپار است:

إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیهِ راجِعُونَ [۱]

«ما از آنِ خداییم و ما به سوی او برمی گردیم.»

اگرچه بذرهای اولیه این معنی در درون همه انسان ها با دست مشیتِ بالغه خداوندی کاشته شده است، ولی روییدن و به فعلیت رسیدن آن، مربوط به معرفت و تکاپوی خالصانه و اختیاری آدمی است که بتواند به وسیله آن، با دیگر انسان های معنی دار به وحدت عالی خود برسند. به عبارت مختصرتر که ضمناً دلیل مدعای مذکور را هم در برداشته باشد، باید گفت: انسانی که با معرفت و تکاپوی علمی به مقام معنی رسیده، می تواند با انسانی دیگر که به همان معنی رسیده است، به وحدت عالی نایل شوند و فقط این دو انسانِ معنی دار هستند که می توانند حقیقتِ وحدت عالی و ضرورت و ارزش آن را احساس کنند. در آن موقع که پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله اهل کتاب را به وحدت با مسلمانان دعوت می فرمود، آن دعوت چنین بود:

قُلْ یا أَهْلَ الْکتابِ تَعالَوْا إِلی کلِمَهٍ سَواءٍ بَینَنا وَ بَینَکمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَ لا نُشْرِک بِهِ شَیئاً وَ لا یتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ [۲]

«بگو ای اهل کتاب، بیایید کلمه ای را که میان ما و شما مشترک است بپذیریم؛ این که جز خدا را نپرستیم و برای او شرک نورزیم و جز خدا، بعضی از ما بعض دیگر را ارباب قرار ندهد و اگر آنان رویگردان شدند، بگویید: گواه باشید که ما اسلام را پذیرفته ایم.»

بدون تردید، هر سه اصل مشترک (اعتقاد به خداوند یگانه، منزّه دانستن او از شریک و عبادت حقیقی آن ذات اقدس، آزادی همه مردم از زنجیر بردگی یکدیگر)، نیاز به تحصیل درک و معرفت و کوشش های اختیاری دارد که شخصیت آدمی اعتلاء پیدا کند و به درجه معنی دار بودن بر مبنای اعتقادات مزبور برسد و با انسان معنی دار دیگر، وحدت خود را دریابد. آیات مربوط به این وحدت عالی در قرآن مجید آمده است، از آن جمله:

۱- وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْکرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیکمْ إِذْ کنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَینَ قُلُوبِکمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ کنْتُمْ عَلی شَفا حُفْرَهٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَکمْ مِنْها کذلِک یبَینُ اللَّهُ لَکمْ آیاتِهِ لَعَلَّکمْ تَهْتَدُونَ [۳]

«و همگی به طناب (وسیله بالا بَرنده) خداوندی چنگ بزنید و پراکنده نشوید و به یاد بیاورید که خداوند به شما عنایت فرمود در آن زمان [به جهت این که ] شما دشمنان یکدیگر بودید و خداوند دل های شما را تألیف فرمود؛ و صبح کردید به وسیله نعمت خداوندی [و] برادران یکدیگر شدید و شما بر لبه گودالی از آتش قرار داشتید که خداوند شما را از آن نجات داد. بدین ترتیب، خداوند آیات خود را برای شما بیان می کند، باشد که هدایت شوید.»

عظمت الهی وحدتی که این آیه مطرح کرده است، از چند موضوع روشن می شود:

موضوع یکم- کلمه «حبل الله » که به معنای دستاویز الهی است، نه طبیعی و نژادی و حقوقی و فرهنگی و احساساتی و غیر ذلک. به نظرمی رسد، معنای «حبل الله» در این آیه شریفه، همان عقاید و دستورات الهی است که با داشتن و عمل کردن به آن ها، گردیدن تکاملی اختیاری به وجود می آید و احساس وحدت عالی میان انسان ها به دنبال آن گردیدن به جریان می افتد؛ چنان که نتیجه به دنبال مقدمات خود می افتد.

موضوع دوم- جمله «فَأَلَّفَ بَینَ قُلُوبِکمْ » است. پیوستن دل ها به هم و به وجود آمدن تألیف (الفت) حقیقی میان آن ها، بدون تردید، نیازمند همان گردیدن است که در بالا متذکر شدیم.

موضوع سوم- جمله «فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً» است. در این جمله، عامل آن هماهنگی و اخوّت میان مردمِ دوران پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، نعمت خداوندی معرفی شده و قطعی است که نعمت خداوندی نمی تواند وسیله خودخواهی و مال پرستی وجاه و مقام خواهی باشد، بلکه این نعمت همان عامل الهی است که خصومت ها را به برادری تبدیل کرده است.

۲- مِنْ أَجْلِ ذلِک کتَبْنا عَلی بَنِی إِسْرائِیلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَیرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِی الْأَرْضِ فَکأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً وَ مَنْ أَحْیاها فَکأَنَّما أَحْیا النَّاسَ جَمِیعاً[۴]

«از این جهت، به بنی اسراییل مقرّر داشتیم که حقیقت این است که اگر کسی، یک انسان را بدون عنوان قصاص یا ایجاد فساد در روی زمین بکشد، مانند این است که همه انسان ها را کشته، و اگر کسی را احیاء کند، مانند این است که همه انسان ها را احیاء کرده است.»

مضمون این آیه مبارکه را که همه را مساوی با «۱» و «۱» را مساوی با همه معرفی می کند، می توان با این فرمول بسیار ساده، ولی دارنده عالی ترین حقیقت، نمودار ساخت: همه/ ۱ و ۱/ همه

این ما و من نتیجه بیگانگی بود

صد دل به یکدیگر چو شود آشنا،یکیست «صائب تبریزی»

علت این وحدت و تساوی، مربوط به ابعاد مادی آدمیان نیست، زیرا ابعاد مادی آن ها- خواه در شکل اعضای کالبد مادی که دارد و خواه درک و فهم های حیوانی معمولی که موج خاکی فکر و وهم و فهم ماست [۵]- اندک علیتی برای هماهنگی و وحدت از خود نشان نمی دهند، بلکه با توجه دقیق به خودخواهی حیوانی که از صیانت ذات شروع و در «هدف دیدنِ خود» و «وسیله دیدن همه جهان هستی» پایان می یابد، آن ابعاد- همه و همه- در جدا کردن انسان و تحکیمِ تضاد کشنده بین آن ها، فعالیت می کنند.

بنابراین، علت این تساوی و وحدت را باید در بُعد روحی انسان ها جستجو کرد که اگرچه از یک طرف مجاور سطوح طبیعت است، ولی از طرف دیگر، رو به ماورای طبیعت و مبدأ کمال و جمال مطلقِ خدا می باشد. طرف های رو به ماورای طبیعتِ ارواح آدمیان، اشعه خورشید الهی را از یک منبع اصلی در می یابند و سپس هر یک، مانند روزنه های کوچک و بزرگ و رنگارنگ، آن اشعه را در عالم وجود منعکس می کند. در نتیجه، برادری و هماهنگی و تساوی، و بالاتر از همه این ارتباطات، رابطه وحدت، به منبع خورشید عظمت الهی متصل است؛ چنان که در طریق حدیثی از امام جعفر صادق علیه السلام مشاهده خواهیم کرد.

۳- الَّذِی خَلَقَکمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَهٍ وَ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها[۶]

« [اوست ] خدایی که همه شما را از یک نفس آفرید و همسر آن را از خود آن نفس به وجود آورده (قرار داده) است.»

این آیه مبارکه صریحاً می فرماید که: این سلسله بزرگ آدمیان از یک آدم شروع شده و خداوند سبحان در آفرینش فرزندان آدم، یکی را بر دیگری ترجیح ارزشی نداده است. پس همه آنان در پیشگاه خداوندی یکی بوده و چنان که در آیه بعدی (۴) خواهد آمد، ملاک ارزش و فضیلت آنان را نزد خدا، «تقوا» معرفی می کند. با این که انبیاء، اوصیاء و ائمه معصومین علیهم السلام، دارای سرمایه های خاصی هستند که خداوند به آنان عنایت فرموده است، با این حال، ارزش و عظمت حیات آنان نیز از بهره برداری صحیح از آن سرمایه خدادادی ناشی می شود، زیرا این قاعده عقلی که مسؤولیت ها و ارزش ها بر مبنای اختیار است، به هیچ وجه قابل استثناء نیست.

تذکر دادن مردم به این که انسان ها همگی از یک منشأ به وجود آمده اند، در روایات متعددی آمده است، مانند روایت معروف از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله که فرمود:

أَیهَا النَّاسَ کلُّکمْ مِنْ آدَمَ وَ آدَمُ مِنْ تُرَاب «همه شما از آدم، و آدم از خاک است.»

۴- یا أَیهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکمْ مِنْ ذَکرٍ وَ أُنْثی وَ جَعَلْناکمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکرَمَکمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکمْ [۷]

«ای مردم، ما شما را از یک مرد و زن آفریده و شما را شعبه ها و قبیله هایی قرار دادیم تا با یکدیگر آشنا و هماهنگ شوید. قطعاً با فضیلت ترینِ شما نزد خداوند، با تقواترینِ شماست.»

دلالت این آیه مبارکه بر هماهنگی و وحدت و لزوم احساس آن، صریح تر از آن است که نیازی به بیان داشته باشد. این دلالت از سه جهت است:

جهت یکم اصل خلقت اولاد آدم و حوا علیهم السلام که یک مرد و یک زن می باشند. این جهت، همان است که سعدی در اشعار بسیار معروفِ خود، به آن اشاره کرده است:

بنی آدم اعضای یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

جهت دوم از جمله «لِتَعارَفُوا» چنین استفاده می شود که درک انسان ها یکدیگر را و هماهنگی آنان در حرکت در مسیر زندگی، منظور خداوندی بوده است.

جهت سوم اتحاد انسان ها در وصول به ارزش نهایی است که از جمله «إِنَّ أَکرَمَکمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکمْ » استفاده می شود.

۵- آیاتی که همه انسان ها را مجموعاً مورد توجه قرار داده، موجودیت یا مختصات آنان را به طور کلی و مجموعی بیان می فرماید، مانند:

إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِی خُسْرٍ إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ [۸]

«قطعاً انسان در خسارت است، مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال صالحه به جای آورند.»

وَ لَقَدْ کرَّمْنا بَنِی آدَمَ وَ حَمَلْناهُمْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّیباتِ وَ فَضَّلْناهُمْ عَلی کثِیرٍ مِمَّنْ خَلَقْنا تَفْضِیلًا[۹]

«ما قطعاً فرزندان آدم را اکرام نموده و آنان را در خشکی و دریا [برای کار و کوشش ] قرار دادیم و از مواد پاکیزه به آنان روزی کردیم و آنان را بر عده فراوانی از آن چه خلق کردیم، برتری دادیم.»

… وَ أَمَّا ما ینْفَعُ النَّاسَ فَیمْکث