فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته شامل 67 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عفو و بخشش، از صفات شایسته :

مقدمه

بخشش، یکى از اصول تربیتى است و تأثیر شگرفى در اصلاح انسان‏هاى خطاکار دارد. البته نقش بخشش هنگام قدرت، بسیار چشمگیرتر است. عفو و بخشش هنگام قدرت، فوایدی به همراه دارد. این رفتار پسندیده، در حقیقت، نوعی به جا آوردن شکر قدرت خداداد است. قرآن کریم می فرماید: وَ جَزاءُ سَیئَهٍ سَیئَهٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَی اللَّهِ إِنَّهُ لا یحِبُّ الظَّالِمِینَ.[۱] ارتباط پایدار با هم نوعان، مستلزم سعه صدر و توانایی در عفو و بخشش است. می دانیم که انسان ها جز تعداد خاص، عصمت ندارند و همواره در معرض جهل و نادانی و بی خبری و غفلت و فراموشی هستند. این امر، ضریب خطا و اشتباه آنان را افزایش می دهد و بویژه در رفتارهای میان فردی به دفعات خطا و اشتباه می کنند. اکنون پرسش این است که به راستی در برابر خطاهای اطرافیان چه رفتاری باید داشت؟ آیا کوتاهی ها و خطاهای آنان را باید همانند رفتار آنان پاسخ گفت؟ آیا تلافی رفتارهای نادرست و ناپسند هم نوعان، پسندیده است؟

بر اساس آموزه های قرآنی، یکی از سجایای اخلاقی انسان مؤمن، عفو و بخشش است. بی شک برای سامان یافتن روابط بین هم نوعان، نکات بسیاری باید فرا گرفته و عمل شود تا روابط حسنه تحقق و استمرار یابد و منافعش نیز به دست آید. از سجایای پسندیده که روابط بین فردی را محکم و استوار می کند «عفو» است. این فضیلت اخلاقی از مهم ترین صفات در روابط بین فردی تلقی می شود و جنبه تربیتی بالایی نیز دارد.

واژه شناسی عفو

«عَفُوّ» (بخشاینده/ درگذرنده)، بر وزن فَعول از مادّه «ع ف و» دو معنا دارد: ترک و فرو گذاشتن چیزی؛ جستن چیزی. عفو، یعنی بخشایش خدای متعال نسبت به بندگانش، که از معنای نخست است، و نیز فرو گذاشتن ایشان از سوی اوست که از روی بخشش خود، ایشان را کیفر نمی دهد.[۲]

فراهیدی می نویسد: «عفو آن است که از عقوبت کسی که مستحق عقوبت است صرف نظر کنی. همچنین معنای دیگر آن” معروف” است و لذا” عُفاه” را به معنای کسی که جویای معروف یا نیکی است می دانند».[۳] اما حقیقت این است که «عفو» به معنای صرف نظر کردن از چیزی است که اقتضای توجه و نظر دارد. البته صرف نظر کردن می تواند به امور گوناگونی متعلق باشد که هر یک از آنها از مصادیق عفو خواهند بود. برای مثال، صرف نظر کردن از گناه، عقاب، عمل یا توجه، هر یک پیامد خاص خواهد داشت؛ صرف نظر کردن از گناه، موجب پاکی، صرف نظر کردن از عمارت و آبادانی، باعث اندراس و کهنگی، صرف نظر کردن از توجه به موها، عامل بلندی و ژولیدگی می گردد.[۴] در قرآن کریم «عفو» از صفات بارز خداوندی دانسته شده است اما در آیات متعدد دیگر، فضیلتی اخلاقی برای انسان در نظر گرفته و تلبّس به آن را به مؤمنان توصیه کرده است. در این نوشتار، صفت اخلاقی عفو برای انسان را مطرح و بحث درباره عفو پروردگار را به جای خود موکول می کنیم.

تفاوت «عفو» و «صفح»

فَاعْفُوا وَ اصْفَحُوا حَتَّی یأْتِی اللَّهُ بِأَمْرِهِ.[۵] «صفح» را به معنای «پهنا و روی هر چیزی» دانسته اند لذا به سطح کاغذ «صفحه» می گویند چون پهنای آن است.[۶] معنای صفح «ترک کردن و منصرف شدن» است لذا «صَفَحتُ عَن فلانٍ» به معنای «از گناه فلانی چشم پوشی کردم» است.[۷]

در تفاوت معنایی «عفو» و «صفح» گفته شده است که صفح، یک مرتبه برتر و بلیغ تر از عفو است؛[۸]زیرا در عفو، شماتت و مذمّت زبانی نفی نشده است اما در صفح، علاوه بر بخشش خطا، به خطاکار روی خوش نشان داده می شود و در واقع، خطای او فراموش می شود و هیچ نوع شماتتی نسبت به او انجام نمی شود. پس معنای صفح عبارت است از: روی خوش نشان دادن به خطاکار؛ یعنی علاوه بر این که او را عفو کردم، به او روی خوش هم نشان دادم، یا این که صفحه روی او را دیدم در حالی که به روی خود نیاوردم، یا این که آن صفحه ای را که گناه و جرم او را در آن ثبت کرده بودم ورق زدم و به صفحه دیگر رد شدم. معنای پایانی، از ورق زدن کتاب گرفته شده، گویا کتاب خاطرات او را ورق زده است.[۹] امام زین العابدین (ع) در معنای عبارت فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِیلَ[۱۰]فرموده است: «یعنی بخشش بدون عتاب».[۱۱]

جایگاه عفو

نیاز انسان به هم نوع خویش و ضرورت زندگی اجتماعی برای او از یک سو، و تفاوت های متنوع آنان با یکدیگر از سویی دیگر، جایگاه و اهمیت عفو و بخشش از خطاهای یکدیگر را نشان می دهد؛ زیرا برقراری رابطه دوستانه و صمیمی بین هم نوعان بدون عفو و گذشت، امکان ندارد. در این میان، آیات فراوانی که متضمن توصیه ها و راهکارهای ایجاد رابطه صمیمی و پایدار بین مؤمنان است، اهمیت فراوان این موضوع را از منظر قرآنی حکایت می کند؛ مانند آیاتی که عفو و صفح را در تعاملات برادران ایمانی، بارها توصیه کرده است.[۱۲] آیه ذیل یکی از آیاتی است که عفو را رفتاری خداپسندانه و با پاداشی بزرگ، معرفی کرده است: وَ جَزاءُ سَیئَهٍ سَیئَهٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَی اللَّهِ إِنَّهُ لا یحِبُّ الظَّالِمِینَ.[۱۳] هر بدی را مجازاتی است همانند آن، ولی هر کس ببخشد و راه آشتی در پیش گیرد، مزدش با خداست؛ زیرا که او ستمکاران را دوست ندارد.

این آیه زیبا، انسان را به بخشش و صلح و آشتی بین هم نوعان فرا می خواند و از آن جا که پاداش آن را بر عهده ذات مقدس پروردگار می داند، بزرگی و اهمیت این رفتار پسندیده را اشاره کرده است. پیامبر خدا (ص) در معنای این آیه فرموده است: إذا عَنَّت لَکم غَضبَهٌ فَادرَؤوها بِالعَفوِ؛ إنَّهُ ینادی مُنادٍ یومَ القِیامَهِ: مَن کانَ لَهُ عَلَی اللّهِ أجرٌ فَلْیقُمْ، فَلا یقومُ إلّا العافُونَ، ألَم تَسمَعوا قَولَهُ تَعالی: فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَی اللَّهِ.[۱۴]

هر گاه خشمی برای شما پیش آمد، با عفو و گذشت آن را از خود دور کنید؛ زیرا در روز رستاخیز آوازدهنده ای جار می زند: هر که به گردن خدا مزدی دارد، برخیزد. و کسی جز بخشایندگان برنخیزند. آیا سخن خداوند متعال را که می فرماید «پس، هر که ببخشد و آشتی ورزد، مزدش با خداست» نشنیده اید؟ همچنین در حدیث دیگری از آن حضرت نقل شده است: إذا کانَ یومُ القِیامَهِ نادی مُنادٍ: مَنْ کانَ أجرُهُ عَلَی اللّهِ فَلیدخُلِ الجَنَّهَ.[۱۵] هنگامی که قیامت فرا رسد منادی ندا دهد: هر کس پاداشش بر عهده خداست، به بهشت داخل می شود. یکی دیگر از آیات دلالت کننده بر مطلوبیت و اهمیت عفو، آیه ۱۳۴ سوره آل عمران است: الَّذِینَ ینْفِقُونَ فِی السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ الْکاظِمِینَ الْغَیظَ وَ الْعافِینَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ یحِبُّ الْمُحْسِنِینَ. در این آیه، انفاق در حال تنگدستی و گشادگی یا در حال خوشی و اندوه،[۱۶]فروخوردن خشم هنگام جوشش آن و مراقبت از غیظ خود به گاه مواجهه با ناجوانمردی و جفای اطرافیان، و عفو و بخشش آنان و صرف نظر از انتقام و تلافی، سه صفتی است که خدا برای پرهیزکاران بر شمرده است و در پایان، خود را دوستدار این گروه از بندگان خویش اعلام می دارد. اعلام دوستی با این بندگان، نشانگر اهمیت این صفات برجسته اخلاقی است. اما نکته جالب توجه در این آیه آن است که همه صفات یاد شده، برای حُسن تعامل با هم نوعان و تقویت رابطه با برادران ایمانی است. نکته جالب تر آن که بر اساس این آیه، کسب محبوبیت در پیشگاه پروردگار فقط از راه عبادت و بندگی و اصلاح رابطه بنده و خدا نیست، بلکه از طریق اصلاح رابطه بنده با هم نوعان بویژه برادران ایمانی نیز میسّر است. این پیام آیه، اهمیت حُسنِ رابطه میان فردی و تحکیم روابط اجتماعی میان مؤمنان را در آموزه های دینی حکایت می کند. نکته سوم آن که این فضایل اخلاقی سه گانه، آن هنگام ارزش والایی دارند که مؤمنان به آن پیراسته باشند؛ زیرا خداوند در این آیه در مقام برشمردن صفات پرهیزکاران است.[۱۷] و پس از آن که مؤمنان را خطاب و آنان را به اطاعت از خدا و رسولش دعوت می کند، این صفات اخلاقی را برای آنان بر می شمرد. از مجموع سه فضیلت اخلاقی یاد شده «احسان» شکل می گیرد و عامل به این رفتارها «محسن» (نیکوکار) و البته محبوب خداست.

تفاوت ارزش «کظم غیظ» و «عفو»

فروخوردن خشم، بسیار دشوار است و به همین علت ارزش بالایی دارد. ارزش تسلط بر نفس خود هنگام خشم، در حدیثی از امام علی (ع) هویداست. امام (ع) برای فرزندش امام حسن (ع) فروخوردن غیظ را به نوشیدن جرعه ای از شربت تشبیه می کند و می فرماید: «غیظ خود را فرو بخور؛ زیرا من جرعه ای از نظر حُسن عاقبت، شیرین تر و لذیذتر از آن ندیدم».[۱۸]» خشم اگر فرو خورده نشود و فرصت عرض اندام یابد، چنان آتشی بر پا می سازد که تنها میوه اش ندامت، حسرت و تأسف است. فروخوردن خشم، تلخ است اما بدان دلیل که با تسلط بر آن جلوی بسیاری از رفتارهای زشت و نزاع ها و مصیبت ها سد می شود، ارزش دارد و تلخی آن گواراست.[۱۹]

اما «عفو» از «کظم غیظ» ارزشمندتر است؛ زیرا انسان دشواری فروخوردن خشم را بر خود هموار می کند که خود و دیگران را به سختی و مصیبت مبتلا نسازد اما آن گاه که می بخشد، نیکی و احسان خالص انجام داده و بزرگواری نموده است.[۲۰] به علاوه، مرتبه عفو بعد از کظم غیظ است و این دلیلی بر ارزشمندی بیشتر عفو نسبت به کظم غیظ است. اگر انسان بر خشم خود مسلط نباشد، به فرد خطاکار آزار می رساند و به او آسیب وارد می کند. در این صورت، نوبت به عفو نمی رسد. اما اگر بر خشم خویش چیره شود، پس از فروکش کردن آن، نوبت به عفو می رسد. هر چند بسیارند افرادی که بر خشم خویش چیره می شوند اما فرد خطاکار را نمی بخشند و او را عفو نمی کنند.

اما مرتبه نیکی و احسان، پس از این دو است و نسبت به آنها ارزشی والاتر دارد و از بزرگواری حداکثری فرد نیکوکار حکایت می کند. برخی از مفسران در معنای احسان گفته اند: «احسان، نیکی به کسی است که به تو بدی کرده است ولی نیکی به کسی که به تو احسان کرده، تجارت و مقابله به مثل است».[۲۱] بنابراین کسی که علاوه بر فرو بردن خشم خود، گناهکار را می بخشد و در تلافی خطایش به او نیکی می کند، در قله بزرگواری ایستاده است؛ حقیقتی که در کلام پیامبر خدا (ص) این گونه منعکس شده است: عَلَیکم بِالعَفوِ؛ فَإنَّ العَفوَ لا یزیدُ العَبدَ إلّا عِزّا، فَتَعافَوا یعِزَّکمُ اللّهُ.[۲۲] بر شما باد گذشت؛ زیرا که گذشت جز بر عزّت بنده نمی افزاید. پس از یکدیگر گذشت کنید تا خداوند شما را