فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر شامل 56 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علایم صحت عقیده و نظر :

آیا معیاری وجود دارد که انسان بتواند با آن، عقاید خود را بیازماید و صحت آنها را تشخیص دهد؟ چگونه پژوهشگر می تواند بفهمد که آنچه خود یا دیگری علم حقیقی و عقیده علمی می داند، حقیقتاً چنین است و تخیل دانش و خوددانابینی نیست؟ آیا در احادیث اسلامی، آموزه ها و سفارش هایی در زمینه آزمودن عقیده وجود دارد؟

پاسخ، این است که: عقاید علمی، عقاید غیر علمی و نیز خوددانابینی، هر یک نشانه ها و آثاری دارند که پژوهشگر می تواند به وسیله آنها آرا و عقاید خود و دیگران را بیازماید و درستی یا نادرستی شان را کشف کند.

امام علی علیه السلام درباره نشانه های عقاید علمی و غیر علمی، سخنی جامع دارند که به جهت نکات ارزنده اش، شایسته دقّت و تأمّل است.

نشانه های عقاید علمی

ابتدا، سخن امام علی علیه السلام را در مورد آثار و نشانه های عقاید علمی و ویژگی های دانایان واقعی، نقل می کنیم و سپس نشانه هایی را که در کلام ایشان آمده است، یک به یک، مورد تبیین و بررسی قرار می دهیم. امیر مؤمنان علیه السلام می فرماید: إِنَّ العَالِمَ مَن عَرَفَ أَنَّ ما یعْلَمُ فی ما لا یعْلَمُ قَلیلٌ، فَعَدَّ نَفْسَهُ بِذلِک جاهلًا، فَازْدادَ بِما عَرَفَ مِن ذلِک فی طَلَبِ العِلْمِ اجْتِهادَاً. فَما یزالُ لِلْعِلمِ طالباً وَ فیه راغباً وَ لَهُ مُستفیداً وَ لِاهْلِهِ خاشِعاً وَ لرَأیهِ مُتَّهِماً وَ لِلصَّمْتِ لازِماً وَ لِلْخَطَأ حاذِراً، وَ مِنْهُ مُستَحییاً، و إِنْ وَرِدَ عَلَیهِ ما لایعرِفُ، لَمْ ینکرْ ذلِک لِما قَرَّرَ بِهِ نَفْسُهُ مِنَ الجَهالَهِ.[۱] به راستی، دانای واقعی، کسی است که بفهمد آنچه می داند، در مقایسه با آنچه نمی داند، اندک است و بدین جهت، خود را نادان می شمارد، و با این شناخت دقیق از میزان مجهولات خود، تلاشش برای تحصیل علم، فزونی می یابد. بر این اساس، دانای واقعی همیشه در جستجوی دانش و علاقه مند به تحصیل و استفاده از آگاهی [دیگران ] است و برای اهل دانش، فروتنی می کند و رأی خود را متّهم می داند و ملازم با سکوت است و از خطا حذر می کند و از آن شرمگین می شود و اگر چیزی برای او مطرح شود که شناختی به آن ندارد، آن را انکار نمی کند؛ چون میزان مجهولات خود را می داند.

در مجموع، از بیان امام علیه السلام، هفت نشانه برای دانایان واقعی و صاحبان عقاید علمی، قابل استخراج است. این نشانه ها عبارت اند از: ۱. توجّه به جهل خود، ۲. عطش فزاینده برای دانش اندوزی، ۳. فروتنی در برابر اهل دانش، ۴. متّهم دیدن رأی خود، ۵. خاموشی، ۶. حذر کردن از خطا، ۷. انکار نکردن مجهولات.

بررسی و تبیین نشانه های دانایان واقعی و صاحبان عقاید علمی

۱.توجّه به مجهولات

به عکسِ دانایان خیالی و افراد مبتلا به بیماری خوددانابینی، که فقط معلومات خود را می بینند و از مجهولات خود غافل اند، دانایان واقعی و صاحبان آرا و عقاید علمی، مجهولات خود را می بینند و با مشاهده مجهولات بزرگ و بی نهایت خود، معلومات خویش را به حساب نمی آورند. این گونه افراد، از دیدگاه امام علی علیه السلام شایستگی عنوان «عالِم» را دارند و نظر و رأی آنان در مسائل عقلی، معتبر و قابل اعتماد است.

به راستی، «عالِم» کسی است که بفهمد آنچه می داند، در مقایسه با آنچه نمی داند، اندک است؛ پس خود را جاهل به شمار آورد. پس، عالِم حقیقی، هر چه دانسته هایش زیادتر گردد، مجهولاتش بیشتر می شود، و هر چه دانشش افزون گردد، آگاهی اش به این که دانسته هایش محدود است و قابل قیاس با مجهولاتِ نامحدود نیست، بالاتر می رود. از این جهت، هر کس راه شناخت حقایق و عقاید علمی را می پیماید، بدان جا می رسد که دانسته هایش را چنان اندک می بیند که در برابر مجهولات، چیزی به حساب نمی آیند. پس، تنها به خاطر این مقدار دانش اندک، خود را شایسته نمی بیند که عالِم محسوب گردد؛ بلکه با بررسی دقیق علمی و واقع نگری، برای خود در برابر دانشمندان، جایی نمی بیند.

در این جاست که انسان احساس می کند که هر چه دانشش افزوده گردد، فاصله میان دانسته ها و مجهولاتش بیشتر می شود و به سخن دیگر، میزان بالا رفتن سطح علمی آدمی، برابر است با میزان زیادتی مجهولات او. بدین جهت، هر کسی که درباره انسانْ اندک شناختی ندارد، برایش مجهولی در زمینه انسان شناسی نیست و از این روست که اگر از نادانی بپرسی: «انسان چیست؟»، پاسخ می دهد: این که امری روشن است! انسان، موجودی است که با دو پا راه می رود. انسان، یعنی انسان. این چه پرسش بی معنایی است؟!

نیز اگر از او بپرسی: «آیا درباره انسان چیزی هست که ندانی؟»، پاسخ می دهد: هرگز! زیرا به نظر من، انسان چنان شناخته شده است که نیازمند به معرّفی و توضیح نیست.

امّا همین شخص، اگر به پژوهش درباره انسان شناسی رو کند، هر چه دایره تخصص و تحقیقش گسترش یابد، میزان مجهولاتش درباره این موجود شگفت انگیز و پیچیده و پر از اسرار، بالاتر می رود و هر چه در حقیقتِ انسان، ژرف نگری بیشتری کند، پرسش های بیشتر و بیشتری برایش مطرح می شوند.

آری، انسان برای شخص نادان، موجودی است که شناختش به پایان رسیده است؛ ولی اندیشمند پژوهشگری چون الکسیس کارل که عمری را در انسان شناسی سپری کرده، حاصل پژوهش و ثمره همه تلاش هایش، کتابی با عنوان «انسان، موجودی ناشناخته» است.

البته نزد عالِمان حقیقی، تنها انسان، موجود ناشناخته نیست؛ بلکه همه موجودات عالَم، پیچیده و پر از اسرار و ناشناخته اند. می گویند: دانشمندی فرانسوی به نام فیلسْتی دی لامنه گفته است:

اگر کسی بتواند یک ریگ کوچک را معرّفی کند، خداوندی را در اختیارش می نهم.[۲] البته انسان نه تنها یک ریگ، بلکه یک ذره از ذرات آن را نیز نمی تواند به صورت دقیق معرّفی کند. مگر نمی بینیم دانش بشری، هر روز، اسرار جدیدی را از «اتم»، کشف می کند؟ آیا این، بدان معنا نیست که تا امروز، بشر از شناخت کامل یک ذره از ذرات هستی نیز ناتوان بوده است؟ از همین جاست که تمام هستی، به نظر عالِم حقیقی و نه عالِم خیالی، پر از اسرار پیچیده و ناشناخته است و هر چه بر علمش افزوده گردد، شناختش نسبت به اسرار و پیچیدگی های هستی بیشتر می شود و نشانه هایی را آشکار می سازد که خود، نیازمند پژوهش اند، چنان که بسیاری از مجهولاتش نیز هویدا می شود.

بر این پایه، هر چه بر معلومات انسان افزوده شود، مجهولاتش بیشتر می گردد، تا بدان جا که اعداد از بیان فاصله میان معلومات و مجهولات انسان، ناتوان می شوند؛ زیرا دانسته هایش محدود و مجهولاتش نامحدود است و عدد نمی تواند نامحدود را شماره کند، و همین، معنای سخن پیش گفته امام علی علیه السلام است: إِنَّ العالِمَ مَن عَرَف أَنّ ما یعلَمُ فیما لا یعلَمُ قَلیلٌ، فَعَدَّ نَفسَهُ بِذلِک جاهِلًا.[۳] به راستی، عالِم، کسی است که بفهمد آنچه می داند، در مقایسه با آنچه نمی داند، اندک است و بدین جهت، خود را نادان می شمارد.

و همین است معنای سخن منسوب به سقراط که:

تا به آن جا رسید دانش من که بدانم همی نمی دانم.

و از ابن سینا نیز چنین نقل شده است:

دل گرچه در این بادیه بسیار شتافت یک موی ندانست ولی موی شکافت.

این که عالمان واقعی، خود را جاهل نسبی به شمار بیاورند، اختصاص به سقراط و ابن سینا ندارد؛ بلکه همان گونه که امام علی علیه السلام فرمود، این از ویژگی های تمامی عالِمان حقیقی است و عالِم، جز این نیست.

اکنون ببینیم امام علی علیه السلام درباره دانش خود، چه می گوید و چگونه میان دانسته ها و مجهولاتش مقایسه می کند؛ همان امامی که می فرمود: سَلونی قَبلَ أن تَفقِدونی.[۴] از من بپرسید، پیش از آن که مرا از دست بدهید.

همان امام برجسته ای که می فرمود: عِندی علم الأَوَّلینَ وَ الآخِرینَ.[۵] نزد من، دانش اوّلین و آخرین است.

همان عالِمی که در توصیف دانش او قلم ها می شکنند و زبان ها لال می گردند و نمی توانند او را توصیف کنند؛ همو که می فرمود: لَقَدِ اندَمَجتُ عَلی مَکنونِ عِلمٍ لو بُحتُ بِهِ لَاضطَرَبتُم اضطِرابَ الأَرشِیهِ فِی الطَّوِی البَعیدَهِ.[۶] در اقیانوس دانش نهانی فرو رفته ام، که اگر چنان که هستم، آشکار گردم، شما همانند ریسمانی که در چاهی ژرف می لرزد، [مضطرب و] لرزان می گردید.

همین دانشمند برجسته، با همه دانش سرشارش- که گوش ها از شنیدنش ناتوان اند- دانش خود را در برابر آنچه نمی داند، هیچ می شمرد و آن گاه که در برابر پروردگار، تضرّع می کند، دانش خود را با دانش نامحدود خداوند متعال می سنجد و در پیشگاه او به نادانی خود، اعتراف می نماید.

در دعای «یستشیر» که پیامبر صلی الله علیه و آله آن را به وی آموخت و به وی سفارش کرد که به جانشین پس از خود نیز بیاموزد و آن را در هر صبح و