فایل پاورپوینت کامل علم نردبان ترقی انسانیت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علم نردبان ترقی انسانیت :

مرحوم کلینی نقل کرد وجود مبارک امام مجتبی فرمود: «کُونَوا أَوْعِیهَ الْعِلْمِ وَ مَصَابِیحَ الْهُدَی»؛[۱] یعنی بکوشید که ظرف دانش باشید و چراغ هدایت، طوری باشد که جان و قلب شما خالی از علم و معرفت نباشد، تا راه خود را تشخیص بدهید و چراغ هدایت باشید تا به دیگران راه نشان بدهید نه تنها راهِ دیگران را نبندید، بلکه دیگران را راهنمایی کنید: «کُونَوا أَوْعِیهَ الْعِلْمِ وَ مَصَابِیحَ الْهُدَی» نگفتند عالِم بشوید بروید حوزه و دانشگاه درس بخوانید گفتند ظرف دانش باشید که دانش از شما به جامعه منتقل شود هر چیزی ظرفی دارد. اگر مرحوم کلینی در جلد هشت کافی این حدیث نورانی را از پیغمبر (علیه و علی آله آلاف التحیه والثناء) نقل کرد که «النَّاسُ مَعَادِن کمَعَادِنِ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّه»؛[۲]شما بکوشید که معدن علم باشید، معدن هدایت باشید علومی را هم که آنها معرفی کردند، فرمودند: «إِنَّمَا الْعِلْمُ ثَلَاثَهٌ» حرمت علم و ارزش علم به اندازه معلوم است، اگر معلوم، عالِم را بعد از مدتی رها کند علم هم رهاشدنی است و اگر معلوم همراه عالِم هجرت کند و همسفر او باشد، بلکه بعد از هجرت شکوفاتر شود این علم، نافع است. یک وقت انسان چیزی تهیه می کند که ره توشه دنیای اوست وقتی هجرت می کند با دست خالی سفر می کند; زیرا معلوم، او را همراهی نمی کند تا علم همسفر او باشد؛ مثل زمین شناسی، زمان شناسی، آسمان شناسی، دریاشناسی، سنگ شناسی، طلاشناسی، نفت شناسی و گازشناسی همه اینها علومی است که سودمند است؛ اما تا صبغه دینی پیدا نکند، یک و تا در اثر آن صبغه پایدار نباشد، دو؛ بعد از مرگ نه نفت و گازی هست نه آسمان و زمینی هست نه دریا و صحرایی هست، اگر بعد از مرگ این معلوم نیست علم آن هم نیست؛ آن گاه انسان در آن عالَم، عالِم نخواهد بود و افسوس او این است که من چیزی تهیه کردم که مرا همراهی نکرده است. اینکه تمام این علوم را زیرمجموعه یک علم اصلی قرار دادند، برای همین نکته است. این بیان را مرحوم کلینی از وجود مبارک پیغمبر نقل کرد، از امام صادق(علیهما آلاف التحیه و الثناء) نقل کرد که با «إِنَّما» یاد کردند، فرمود: «إِنَّمَا الْعِلْمُ ثَلَاثَهٌ آیهٌ مُحْکمَهٌ أَوْ فَرِیضَهٌ عَادِلَهٌ أَوْ سُنَّهٌ قَائِمَه»[۳] علمی اساس کار است که هرگز نمیرد، آنکه گفتند عالِم نمی میرد: «أَلْعُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِی الدَّهْرُ»[۴] هر عالِمی را نگفتند، اگر معلومش می میرد علمش هم می میرد آن عالِم هم رخت برمی بندد. این بیان نورانی امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) که فرمود: «أَلْعُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِی الدَّهْرُ»، این تعلیق حکم بر وصف نشانه علیت آن علم پایدار است، اگر معلوم رخت بربست علم هم رخت برمی بندد، قهراً عالِم بودن او هم رخت برمی بندد. فرمود علم اصلی شما آیه محکمه است؛ خدا، اوصاف خدا، اسمای خدا، افعال خدا، اقوال خدا، آیات خدا که جهان را توحید پُر کرده است. انبیا چه چیزی آوردند؟ چه باید بکنیم؟ چه باید نکنیم؟ چگونه خود را بشناسیم؟ پیوند خود با آفریدگار را چگونه تنظیم کنیم؟ رابطه خود را با خلق چگونه تنظیم کنیم، پیوند خود با آینده را چگونه تنظیم کنیم؟ اینها علوم ماندگار است، چون معلوم آن ماندگار است: «إِنَّمَا الْعِلْمُ ثَلَاثَهٌ آیهٌ مُحْکمَهٌ أَوْ فَرِیضَهٌ عَادِلَهٌ أَوْ سُنَّهٌ قَائِمَه» و تعبیرات دیگر؛ بعد در عین حال در بسیاری از روایات ما را تشویق کردند، ترغیب کردند گفتند اینها واجب کفایی است حتماً باید یاد بگیرید زمین را بشناسید، دریا را بشناسید، صحرا را بشناسید؛ اما ما یک فروع داریم و یک اصول، همان طور که از نظر عقیده فروعی داریم و اصولی، در بخش های علم و دانش هم این چنین است فروعی داریم و اصولی. اگر آن اصول باشد آن علم توحیدی باشد، این معلوم به عنوان آیت الهی صبغه دینی پیدا می کند ما را همراهی می کند و اگر آن اصول نباشد، فقط زمین شناسی باشد و گازشناسی باشد و نفت شناسی باشد و ستاره شناسی باشد و شمس و قمرشناسی باشد، چون إِذَا الشَّمْسُ کوِّرَتْ[۵]در پیش است معلوم رخت برمی بندد علمش هم رخت برمی بندد ما هستیم و ابدیت ما، برای ابدیت ما یک علم ابدی لازم است. اینکه وجود مبارک امام مجتبی فرمود: «کُونَوا أَوْعِیهَ الْعِلْمِ»؛ یعنی وعاء علم باشید که علم در این ظرفیت جان بگیرد و جانِ شما جان علم باشد «وَ مَصَابِیحَ الْهُدَی» برای همین است؛ آن گاه وقتی اصل شد فروع در برابر آن، واجب و سودمند می شود و از این راه هم ذخیره می شود برای آینده، عمل صالح می شود. این دو جمله ای که مرحوم کلینی از وجود مبارک امام مجتبی نقل کرد؛ مثل سایر جمله ها که اهل بیت(علیهم السلام) فرمودند، در بیانات نورانی پیغمبر (علیه و علی آله آلاف التحیه والثناء) سابقه دارد؛ وجود مبارک امیرالمؤمنین در نهج البلاغه بسیاری از فرمایشات پیغمبر (علیهما السلام) را بازگو کرد، حضرت فرمود: مردان الهی کسانی اند که «فَزَهَرَ مِصْبَاحُ الْهُدَی فِی قَلْبِهِ» «زهور»؛ یعنی درخشش، روشنی، این زهور شبیه همان ظهور است. فرمود شکوفه ها، رویش ها، درخشش های هدایت به عنوان چراغ در قلب این مرد الهی ظهور کرد و دیگران را روشن کرد: «فَزَهَرَ مِصْبَاحُ الْهُدَی فِی قَلْبِهِ»؛[۶]بعد از بعثت حضرت در برابر این مبعوث شدن، بیان نورانی امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) این است که «أَینَ الْعُقُولُ الْمُسْتَصْبِحَهُ بِمَصَابِیحِ الْهُدَی»؛[۷]آن قلب هایی که به دنبال چراغ می گردند کجا هستند؟ «مُستصبِح»؛ یعنی مصباح طلب؛ یعنی چراغ طلب بعد خودش می شود چراغدان، بعد خودش می شود چراغ، بعد خودش می شود نور، این طور نیست که انسان همیشه چراغدان باشد که مشکات باشد همیشه مصباح باشد این طور نیست اول مشکات است بعد مصباح است مصباح؛ یعنی چراغ، انسان تا چه وقت چراغ باشد و نیازمند به وسیله باشد بعد کم کم می شود نور، مردان الهی نورند: وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً یمْشی بِهِ فِی النَّاسِ[۸]می بینید برخی از عالِمان چه در حوزه، چه در دانشگاه کسانی اند که وقتی حرکت می کنند حرف می زنند دست به قلم می برند نور منتشر می کنند وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً یمْشی بِهِ فِی النَّاسِ، با نور در جامعه زندگی می کنند، هم راه خودش را پیدا می کند، هم به دیگران راه نشان می دهد. این «أین» در فرمایشات حضرت امیر هست فرمود: آنهایی که مصباح طلب اند، چراغ طلب اند چرا از نورانیت وجود مبارک پیامبر بهره نمی گیرند: «أَینَ الْعُقُولُ الْمُسْتَصْبِحَهُ بِمَصَابِیحِ الْهُدَی».

عقل، لازم است ولی کافی نیست عقل، کارش اندیشه است ما با اندیشه به تنهایی به مقصد نمی رسیم تا انگیزه ناب این اندیشه را همراهی نکند این علم می شود بی عمل، وقتی علم بی عمل شد نه تنها راهبر نیست ولی «چو دزدی با چراغ آید گزیده تر برد کالا»،[۹]اگر عقل باشد و قلب نباشد و در اندیشه های علمی، انگیزه های نورانی نتابد همان است که گزیده تر برد «أَینَ الْعُقُولُ الْمُسْتَصْبِحَهُ بِمَصَابِیحِ الْهُدَی». آن گاه وجود مبارک حضرت امیر فرمود: «وَ لا یعِی حَدِیثُنَا إِلا صُدُورٌ أَمِینَهٌ»؛[۱۰] ما امانت را به هر کس نمی دهیم، این دل های مردم اگر امین باشد ما آن علوم خودمان را به آنها می دهیم. یک وقت حضرت ـ که این بیان در نهج البلاغه هست ـ فرمود: «أَنَا مَدِینَهُ الْعِلْمِ» که حضرت فرمود: «وَ عَلِی بَابُهَا».[۱۱] اگر کسی بدون امامت و ولایت چیزهایی یاد بگیرد خواه در حوزه خواه در دانشگاه، چیزی را یاد گرفته؛ ولی چون برای او نیست، از راه صحیح نیست بهره صحیح نمی برد. این بیان خیلی لطیف است که در نهج البلاغه آمده فرمود: اگر کسی وارد شهر بشود؛ اما نه از درِ آن، از دیوار وارد بشود «سُمِّیَ سَارِقَاً»؛[۱۲]یعنی دارد، ولی برای او نیست ممکن است کسی در حوزه باشد یا در دانشگاه باشد یک چیز یاد بگیرد؛ ولی برای او نیست چون برای او نیست «سُمِّیَ سَارِقَاً» مالِ سرقتی بی برکت است؛ چقدر این بیان پیام دارد! فرمود: مگر ممکن است کسی بیراهه برود چیزی را یاد بگیرد و این برای او