فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه شامل 98 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عوامل قیام امام حسین (ع) در زیارت ناحیه مقدسه :

با مطالع تاریخ و نقل سینه به سین آن باید وقایع حتمی و عبرت آموز گذشته را زنده نگه داریم؛ چون این تاریخ است که به ما سند و اعتبار می بخشد؛ اما بااین حال، همیشه نمی توان به کتب تاریخی در دسترس تکیه کرد؛ زیرا در بین کتب تاریخ، مطالبی وجود دارد که گاهی از طرف نویسنده در آن دخل و تصرفاتی صورت گرفته است، پس اگر بخواهیم اصل واقعه را بفهمیم، باید به افرادی مراجعه کنیم که در صداقت و امانت داریشان شکی نداشته باشیم و ایشان کسانی نیستند؛ جز حضرات معصومین (علیهم السّلام). بنابراین، جهت کشف اصل هرواقع تاریخی باید به منابع حدیثی مراجعه کنیم.

«زیارت ناحیه مقدسه»نیز یکی از زیاراتی است که می تواند به عنوان بهترین منبع در جهت شناخت وقایع عاشورا و کم و کیف آن محسوب شود؛ زیرا حضرت حجت بن الحسن (ع) در این زیارتنامه به کیفیت جنگ و شهادت جد بزرگوارش، امام حسین (ع) و حتی چگونگی خبردار شدن زنان و فرزندان از شهادت امام و عکس العمل ایشان اشاراتی دارند.

علاوه بر این، حضرت به ادله و علل قیام سید الشهدا (ع) و خروج ایشان علیه حاکم وقت نیز اشاراتی دارند که لازم است انسان به این ادل ترسیم شده از ناحی امام عصر (ع) آشنا شود تا هم ارزش و اهمیت این زیارتنامه و مضامین عالی آن را بشناسد و هم با توجه به آن، دلایلی محکم و یقینی بر قیام امام حسین (ع) اقامه کند.

آشنایی اجمالی با زیارت ناحیه مقدسه

زیارت ناحی مقدسه، یکی از زیارات مشهور امام حسین (ع) است که در روز عاشورا و غیر آن خوانده می شود و از زیارات مطلقه است. این زیارت، آموزه هایی از عشق، معرفت، سوز، حماسه و توسل زائر به شمار می رود که در عین مرثیه بودنش، مسئولیت آفرین و حرکت ساز است. این زیارت از ناحی امام زمان (عج) صادر شده است و صحن کربلا و حادثه بزرگ عاشورا را به زیباترین وجه در مقابل چشمان اشکبار و قلب دغدار زائر مجسم می نماید و او را در متن واقع عاشورا قرار می دهد.

نگاهی اجمالی به عوامل قیام امام حسین (ع) از دریچ زیارت ناحیه

امام زمان (عج) در بخشی از این زیارت به بررسی علل و عوامل قیام حضرت ابا عبد اللّه (ع) اشاره دارد که موضوع مورد بحث این مقاله است. حضرت در این بخش می فرمایند:

«حتّی إذا الجور مدّ باعه و أسفر الظّلم قناعه و دعا الغیّ أتباعه و أنت فی حرم جدّک قاطن و للظّالمین مباین جلیس البیت و المحراب معتزل عن اللّذّات و الشّهوات تنکر المنکر بقلبک و لسانک علی حسب طاقتک و إمانک ثمّ اقتضاک العلم للإنکار و لزمک أن تجاهد الفجّار فسرت فی أولادک و أهالیک و شیعتک و موالیک و صدعت بالحقّ و البینه و دعوت إلی اللّه بالحکمه و الموعظه الحسنه و أمرت بإقامه الحدود و الطاعه للمعبود و نهیت عن الخبائث و الطّغیان و واجهوک بالظّلم و العدوان فجاهدتهم بعد الإیعاز لهم و تأکید الحجّه علیهم… ؛ ۱تا آن زمان که ستم دست تعدی دراز کرد و ظلم و بیداد نقاب از چهره برافکند و ضلالت و گمراهی پیروان خویش را فراخواند، در حالی که تو در حرم جدت سکنا گزیده بودی و از ستم پیشگان دوری فرموده، همدم محراب و خانه گشته و از لذّتها و شهوتها بریده بودی و به مقدار توانایی و امکانات خویش با قلب و زبان به انکار منکرات و رد ناپسندها پرداخته بودی، پس در آن زمان بود که آگاهیت به شرایط موجود و تکالیف الهی موجب انکار عمل گردید و بر تو لازم شد که با فاجران و بدکاران به جهاد برخیزی پس همراه با فرزندان و خویشان و پیروان دوستدارانت حرکت کردی و از حقیقت و برهانهای الهی آشکار سخن گفتی و با حکمت و اندرز نیکو مردم را به سوی خدا دعوت کردی و به برپایی حدود الهی و فرمانبری از پروردگار فرمان دادی و از پلیدی ها و سرکشی بازداشتی؛ اما آنان با ستم و تجاوز و دشمنی به مقابله با تو پرداختند پس تو نیز به دنبال ترساندن آنان از عذاب های الهی و تاکید بر حجت خداوندی با ایشان به مبارزه پرداختی…»

از عبارات و فقرات نورانی آن چنین برمی آید که مهم ترین دلیل قیام سید الشهدا (ع) ظلم و فسادی بود که بعد از رحلت رسول خدا (ص) خود را برملا کرد. به این معنا که در زمان پیامبر (ص) ظلم و فساد به صورت علنی[۱]نبود؛ ولی در زمان اهل بیت (علیهم السّلام) خصوصا از همان اوایل خلافت خلفای سه گانه پرده از چهر خود برداشت و علنی شد و در زمان امام حسین (ع) کاملا در مقابل حضرت جبهه گیری کرد و افرادی که در نهان و مخفیانه با امام مخالف بودند، پرده از نفاق خود برداشته و آشکارا به مخالفت پرداختند. به همین دلیل امام زمان (عج) می فرماید: «و أَسفر الظلم قناعه و دعا الغیّ أتباعه؛ و ظلم و بیداد نقاب از چهره برافکند و ضلالت و گمراهی پیروان خویش را فراخواند.»

بنابراین، باید مهم ترین عامل را ظلم دانسته و آن را کالبدشکافی کنیم که در ادام این مقاله به این مهم خواهیم پرداخت. البته قدر متیقن این است که چنین کالبدشکافی مهمی باید از زمان رحلت رسول خدا (ص) صورت بگیرد؛ چراکه علل مخالفت با امام حسین (ع) ریشه در جریان بعد از رحلت پیامبر (ص) دارد.

در این قسمت از مقاله به کلمات نورانی امام زمان (عج) در زیارت ناحی مقدسه در مورد عوامل قیام حضرت سید الشهدا (ع) می پردازیم که در حقیقت موضوع اصلی این مقاله است.

ترسیم طرح کلی بیانات امام زمان (عج) در این زیارت

امام زمان (عج) در زیارت ناحیه می فرماید: «حتّی إذا الجور مدّ باعه و أسفر الظّلم قناعه و دعا الغیّ أتباعه و أنت فی حرم جدّک قاطن و للظّالمین مباین جلیس البیت و المحراب معتزل عن اللّذّات و الشّهوات تُنکر المنکرَ بقلبک و لسانک علی حسب طاقتک و إمانک» امام زمان (عج) مراحل قیام امام حسین (ع) را در این قسمت از زیارت به سه مرحل مهم تقسیم کرده اند که هرکدام از این سه مرحله توضیحاتی را می طلبد. آن سه مرحله به این شرح است:

مرحل اول: مرحل تعدی و گسترش ظلم است که امام زمان (عج) آن را در دو جمل متفاوت بیان فرمودند:

۱- ظلم و ستم، دست تعدی را دراز کرد و از چهر خود پرده برداشت و علنی شد.

۲- گمراهی، طرفداران خود را فرا خواند.

مرحل دوم: عکس العمل امام حسین (ع) در مقابل یزید.

مرحل سوم: خروج امام حسین (ع) از مدینه همراه با خانواده.

مرحل اول: ویژگیهای حاکم، رعیت و جامعه در زمان یزید

با توجه به اینکه حضرت سید الشهدا (ع) چند سالی را در زمان حکومت معاویه گذراندند، سؤالی که مطرح می شود این است که چرا امام حسین (ع) در زمان معاویه حرکتی از خود نشان ندادند؛ ولی در زمان یزید دست به قیام زدند؟

همان گونه که امام زمان (عج) در زیارت ناحی مقدسه می فرمایند: «حتّی إذا الجور مدّ باعه و أسفر الظّلم قناعَه و دعا الغیّ أتباعه؛ تا آن زمان که ستم، دست تعدی دراز کرد و ظلم و بیداد نقاب از چهره برافکند و ضلالت و گمراهی پیروان خویش را فرا خواند.»؛ یعنی ظلم و ستم از حالت نفاق و پشت پرده بیرون آمد و خود را علنی کرد و به طور صریح و آشکار در برابر حق جبهه گیری نمود و در حد توان خود حق را کمرنگ و یا آن را نادیده گرفت.

البته به یقین در زمان معاویه جو حاکم بر جامعه مانند زمان حکومت یزید نبود؛ زیرا هرچند معاویه با اسلام و اهل بیت (علیهم السّلام) مخالف بود؛ ولی در ظاهر مسائل شرعی را مراعات می کرد و در برخوردها و اعمال خود ظاهرا با اسلام موافق بود، هرچند می دانیم که در پشت پرده چه جنایت ها و ظلمهایی علیه دین انجام داد؛ اما مسئل ظلم و تعدی در جامعه به صورت علنی از زمان یزید بن معاویه مطرح شد و جوّ حاکم بر جامعه و مردم و ویژگی های شخصیتی زید به گونه ای بود که ناگزیر به برخی از آنها اشاره می کنیم:

۱- ویژگیهای شخصیتی یزید

زمانی که یزید بن معاویه بن خلافت رسید، حضرت سید الشهدا (ع) جمل معروف استرجاع را بر زبان جاری ساخت و این گونه فرمود: «إنّا للّه و إنّا إلیه راجعون و علی الإسلام السّلام إذ قد بلیت الأمّه براع مثل یزید؛ ما همگی از خدایی و به سوی خدا برمی گردیم، (با آمدن یزید)با اسلام باید خداحافظی کرد؛ چون بکه اسلام به مصیبتی همچون خلافت یزید مبتلا گشته است.»که نشان دهند این است که اگر یزید خلیفه شود، دیگر اسلام باقی نمی ماند. البته این تفکر فقط تفکر و عقید حضرت سید الشهدا (ع) نبود؛ یعنی این گونه نبوده و نیست که فقط اهل بیت (علیهم السّلام) و شیعیان آنان به بی کفایتی و پلیدی یزید بن معاویه پرداخته باشند؛ بلکه مورخین اهل سنت نیز به این مسئله اذعان و اعتراف دارند.

از جمله «مسعودی» تاریخ نگار معروف اهل سنت، می نویسد: «و سیرته سیرهُ فرعونَ بل کان فرعون أعدلَ منه فی رعیّتهِ؛[۲] سیر یزید همان رَوش فرعون بود؛ بلکه باید گفت: فرعون در میان مردم بیش از یزید به عدالت رفتار می کرد.» در تأیید کلام مسعودی به این قضیه نیز اشاره می شود که وقتی گروهی از مردم مدینه به سرپرستی «عبد اللّه بن حنظله غسیل الملائکه» برای آگاهی از افکار، عقاید و اعمال یزید به شام سفر کرده و برگشتند، عباراتی را در معرفی یزید گفته اند که از عمق فاجعه ای که مسلمین گرفتار آن شده بودند، حکایت می کند و آن عبارات در بسیاری از کتب تاریخی شیعه و سنی وارد شده و تمام آنها این مطالب را تأیید کرده اند.

«ابن اثیر» در کتاب تاریخ خود نقل می کند که: همراهیان عبد اللّه بن حنظله بعد از بازگشت از سفر شام و ملاقات با یزید در توصیف وضعیت او چنین گفته اند: «قدمنا من عند رجلٍ لیس له دینٌ یشربُ الخمرَ و یضرِبُ بالطَّنابیرِ و یعزف عنده القیان و یلعب بالکلاب و یسمر عنده الحراب و هم اللصوص؛[۳] ما از نزد مردی آمدیم که دین ندارد، شراب می نوشد، طنبور می نوازد، نوازندگان نزد وی به لهو و لعب مشغولند، با سگ ها بازی می کند و با جمعی از دزدان شب نشینی دارد.»

دیگری گفت: به خدا سوگند! وی شراب می نوشد و به گونه ای مست می شود که نماز را نیز ترک می کند.

«ابن جوزی» دانشمند معروف اهل سنت، از قول عبد اللّه بن حنظله نقل می کند که گفت: «و اللّه ما خرجنا علی یزید حتی خفنا ان نرمی بالحجاره من السماء انه رجل ینکح الأمّهات و البنات و الأخوات و یشرب الخمرَ و یدع الصلوهَ؛[۴] به خدا سوگند! ما در حالی از نزد یزید بیرون آمدیم که خوف آن داشتیم تا بر اثر گناهان فراوان وی از آسمان سنگ بر سر ما ببارد، او مردی است که با مادران و دختران و خواهران خود نیز زنا می کند، شراب می نوشد و نماز نمی خواند.» میگساری علنی، سرودن اعشار در حال مستی و دهن کجی به ارزشها و اعتقادات مسلمانان در آن حالت از صفحات تاریک زندگی یزید است.

۲- تحریف دین و مکتب

تحریف یک مکتب بدترین خطر برای آن مکتب است و بدترین نوع تحریف این است که افرادی که خود را رهبران و سیاستمداران آن مکتب می دانند، خود بر خلاف احکام و دستورات آن عمل کنند و در عین حال، اعمال و رفتار خود را مطابق با تعالیم و قوانین آن مکتب بدانند.

این خطر بزرگ در زمان امام حسین (ع) توسط دستگاه اموی به بدترین وجه اسلام را تهدید می کرد. اگر امام (ع) قیام نمی کرد و به افشاگری دست نمی زد، دیری نمی پایید که از اسلام چیزی جز نام آن باقی نمی ماند. اینجاست که حضرت آی استرجاع را بر زبان جاری نمود.

بر هر صورت، تحریف اسلام ناب محمدی (ص)، وارونه ساختن دین و ساختن پوسته ای از دین که محتوای حقیقی نداشته باشد، از برنامه هایی بود که در عصر امام حسین (ع) به اوج خود رسید. مردم کم کم دین حقیقی را از دست داده و با ایده و اعتقادات جدیدی که ساخت یزید و یزیدیان بود، زندگی می کردند و آن باورهایی را که از کلام اهل بیت (علیهم السّلام) نسبت به اعمال عبادی خود آموخته بودند، از دست دادند و به طور کلی ارزشها به ضد ارزش و ضد ارزشها به ارزشها تبدل شد، تا حدی که در شهر مدینه و کنار تربت پاک و قبر نورانی رسول خدا (ص) ارزش، عظمت و احترام زنان آوازه خوان و رقاصه به نهایت از مؤمنین و متقین بیشتر شده بود. شراب خوری دوباره علنی شد و چون یزید که حاکم وقت بود، خود مردی عیاش و خوش گذران بود، به مردم زمان خود برای عیاشی آزادی بیشتری داده بود، به حدی که عمال او در کنار تربت پاک رسول خدا (ص) مجالس و محافل عیش و نوش با حضور زنان و دختران آوازه خوان برگزار می کردند.[۵]

اگر در زمان معاویه نماز جمعه را در چهارشنبه خواندند، حداقل پایبند به نماز جماعت و جمعه بودند و می خواندند؛ اما در زمان یزید که دیگر کسی حرفی از نماز به میان نمی آورد و مؤمنان و دینداران نمی توانستند دین و دیانت خود را اظهار کنند؛ چراکه مورد تمسخر اطرافیان حکومت واقع می شدند.

۳- دگرگونی ارزشهای مکتبی

در اینجا به فلسف فرمایش امام زمان (عج) در زیارت ناحیه مقدسه پی می بریم که فرمود: «وَ أَسفَرَ الظُّلمُ قِنَاعَهُ؛ ظلم و ستم پرده از چهر خود برداشت.» مفهوم کلام این است که هرکس مخالف اسلام، قوانین و معتقدات مسلمانان بود و نمی توانست آن را اظهار کند و یا مخالف اهل بیت (علیهم السّلام) بود و می ترسید که آن مخالفت را علنی کند، با رفتار و اعمال یزید تمام این افراد جسور شده، به راحتی در برابر امام حسین (ع) ، اسلام، مکتب و قرآن قد علم کرده و به مخالفت پرداختند و تمام کینه هایی را که نسبت به اسلام و اهل بیت (علیهم السّلام) در دل داشتند، نمایان کردند.

در هرصورت مکتب اسلام و ارزشهای مکتبی در زمان خلافت یزید بسیار کمرنگ شد و تا سرحد فراموشی پیش رفت. تا قبل از زمان یزید مردم برای حل مشکل روحی، معنوی و یا مشکلات مادی خود به مسجد یا خان امام (ع) می آمدند و حتی برای رفع خستگی خود و کسب نشاط و شادمانی به طرف مسجد می رفتند و با خواندن نماز مسائل خود را حل و فصل می کردند؛ اما در زمان یزید مردم مسجد را کنار زده و به مجالس و محافل رقاصی و عیاشی می رفتند تا روحیه بگیرند.

تا قبل از یزید، گناه، معصیت، شراب خوری و اعمال منافی با عفت مخفیانه صورت می گرفت و افراد اعمال خلاف شرع خود را از دیگران مخفی می کردند؛ اما در زمان خلافت یزید تمام اعمال قبیح علنی شد و دوباره مانند دور جاهلیت، نمود پیدا کرد که امام حسین (ع) در مسیر خود از مدینه تا کربلا بارها به این نکته اشاره فرمودند.

از جمله در مسیر کربلا با «فرزدق» روبرو شدند و بعد از مدتی گفتگو که بین ایشان رد و بدل شد، امام (ع) به او فرمود: «یا فرزدق! إنّ هؤلاءِ القومَ قد لَزِمُوا طَاعَهَ الشَّیطانِ وَ تَرَکُوا طَاعَهَ الرَّحمَنِ وَ أَظهَرُوا الفَسادَ فِی الأَرضِ وَ أَبطَلُوا الحُدُودَ وَ شَرِبُوا الخُمُورَ وَ استَأثَرُوا فِی أموالِ الفُقَراءَ وَ المَسَاکین وَ أَنَا أَولَی مِنمَن قَامَ بِنُصرَهِ دِینِ اللّهِ وَ إِعزَازِ شَرعِهِ وَ الجِهَادِ فی سَبِیلِهِ لِتَکُونَ کَلِمَهُ اللّهِ هِیَ العُلیَا؛[۶] ای فرزدق! این گروه، مطیع شیطان شده و اطاعت خدا را رها کردند؛ در زمین فساد ایجاد کرده و احکام الهی را باطل دانسته و مشروب می نوشند و در بیت المال مسلمین و اموال فقرا و مساکین دستبرد زده اند. بر من است که به یاری دین خدا شتافته و آن را عزیز گردانم و در راه او جهاد کنم تا تنها کلم اللّه کلم برتر باشد.»

و در جای دیگر می فرماید: «أیّها النّاس! أنّ رسول اللّه (ص) قد قال فی حیاته: من رأی سلطانا جائرا مستحِلّاً لحرم اللّه ناکثا لعهد اللّه مخالفا لسنّه رسول اللّه یعمل فی عباد اللّه بالإثم و العدوان ثمّ لم یغیّر بقول و لا فعل کا