فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فضیلت زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها :

از نکات شایان دقت در مورد کریمه اهل البیت حضرت معصومه(ع) این است که بعد از زیارت چهارده معصومه(ع) برای زیارت هیچیک از انبیا و اولیا، در حد زیارت حضرت معصومه(ع) تحریص و ترغیب و تشویق نشده است.

در روایات صحیحه از سه معصوم برای زیارت آن حضرت ترغیب و تشویق رسیده است.

جالب تر این که برخی از این روایات پیش از ولادت آن شفیعه محشر شرف صدور یافته است، و در برخی از آنها تصریح شده که به هنگام صدور آن روایت از حضرت امام صادق(ع)، هنوز حضرت موسی بن جعفر، یعنی: پدر حضرت معصومه(ع) دیده به جهان نگشوده بود. (۱۹۲)

پاداش زیارت حضرت معصومه(ع) از زبان سه معصوم بهشت تعیین شده، و تعبیرات ارزشمندی چون:

۱ اهل بهشت است.

۲ بهشت از آنِ اوست.

۳ بهشت بر او واجب است.

برای زائران آن حضرت از معصوم(ع) رسیده است.

و برای زیارت آن کریمه اهل البیت تعبیرات جالبی چون:

۱ معادل بهشت است.

۲ همسنگ زیارت امام هشتم است.

بیان شده است.

و اینک احادیث وارده در فضیلت زیارت آن شفیعه روز جزا از زبان معصومین(ع):

حدیث اول

شیخ صدوق پیشوای محدثان شیعه با سند صحیح از امام رضا(ع) در فضیلت زیارت حضرت معصومه(ع) روایت می کند که فرمود:

“من زارها فله الجنه “

“هرکس او را زیارت کند بهشت از آنِ اوست”(۱۹۳)

بررسی سند حدیث:

شیخ صدوق: ابو جعفر محمد بن علی بن حسین بن بابویه قمی، متوفای ۳۸۱ هجری، رئیس محدثان شیعه، صاحب کتاب پر ارج: “من لایحضره الفقیه” یکی از چهار کتاب پایه و مرجع(کتب اربعه) و بیش از ۳۰۰ جلد کتاب ارزنده، که همگان بر جلالت قدر او اتفاق دارند. (۱۹۴)و شیخ طوسی بعد از ستایش فراوان در حقش فرموده: “در میان بزرگان قم در قدرت حافظه و کثرت علم نظیرش دیده نشده است”. (۱۹۵)

شیخ صدوق با دعای حضرت بقیه الله ارواحنا فداه به دنیا آمده(۱۹۶)و در توقیع شریف از او به عنوان: “فقیه”، “خیر” و”مبارک” تعبیر شده است. (۱۹۷)

شیخ صدوق این حدیث را از دو نفر نقل کرده:

۱ پدرش: ابن بابویه

۲ محمد بن موسی بن متوکل

علی بن حسین بن موسی بن بابویه، مشهور به”ابن بایویه” و”صدوق اول”، متوفای ۳۲۹ه. فقیه بزرگوار و محدث جلیل القدر که عصر امام حسن عسکری(ع) را درک کرده و به افتخار دریافت نامه از امام حسن عسکری(ع) نائل آمده است.

امام حسن عسکری(ع) در نامه شریف خود خطاب به ابن بابویه مرقوم فرموده:

“اَما بعد اوصیک یا شیخی و معتمدی: ابالحسن علی بن الحسین القمی، وفقک الله لمرضاته، و جعل من صلبک اولاد ا صالحین برحمته، بتقوی ال و. . . “:

“ای شیخ در مورد اعتماد من، ای ابالحسن علی بن حسین قمی، که خداوند ترا به مرضاتِ خود موفق بدارد، و به رحمت خود در نسل تو اولاد صالح قرار دهد، ترا سفارش می کنم به تقوی و. . . “(۱۹۸)

در این توقیع شریف امام(ع) او را با عنوان: “شیخ” و”معتمد” مفتخر نموده، و برای او از خداوند توفیق و اولاد صالح تقاضا نموده، و او را با کنیه اش مورد خطاب قرار داده، سپس او را به اصول احکام ومعیارهای اخلاقی امر فرموده، آنگاه که اهمیت نماز شب و انتظار فرج بالخصوص تأکید فرموده است.

بعد از صدور این توقیع شریف از امام معصوم(ع) دیگر نیازی نیست که برای اثبات وثاقب و جلالت قدر ابن بابویه به اقوال علمای رجال استناد شود.

ابن بابویه بعد از امام عسکری(ع) همه دوران غیبت صغری را زنده بود و در سال ۳۲۹(سال وفات آخرین سفیر) درگذشت.

وی در عهد حسین بن روح سومین سفیر حضرت بقیه الله ارواحنا فداه به عتبات مشرف شده و با حسین بن روح دیدار کرده، پس از مراجعت نامه ای به محضر ایشان فرستاده تا به حضور مقدس حضرت ولی عصر ارواحنا فداه برساند.

وی در این نامه برای صاحب اولاد شدن تقاضای دعا نموده بود.

از ناحیه مقدسه توقیعی به افتخار ایشان شرف صدور یافت که: “قد دعونا الله لک بذلک، و سترزق و لدین ذکرین خیرین. . . “:

“ما برای شما در این زمینه دعا کردیم، و به زودی صاحب دو پسر شایسته خواهی شد”. (۱۹۹)

در سال ۳۲۹ جمعی از بزرگان شیعه در بغداد، در محضر علی بن محمد سمری آخرین سفیر حضرت ولی عصر ارواحنا فداه نشسته بودند، که ایشان فرمود: “خداوند علی بن حسین بن بابویه را رحمت کند”. پس همه تاریخ آن روز را یادداشت کردند، مدتها بعد خبر رسید که در همان روز ابن بابویه در ری درگذشته است. (۲۰۰)

قبر شریف ابن بابویه در قم، و قبر مطهر شیخ صدوق در شهر ری مورد توجه خاص و عام است.

این پدر و پسر در گردن جهان تشیع حقوق فراوان دارند.

و اما محمد بن موسی بن متوکل، دیگر راوی حدیث، او نیز مورد اعتماد است و همه رجالیون بر وثاقتش تأکید کرده اند(۲۰۱)و سید ابن طاووس بر وثاقتش ادعای اجماع کرده است. (۲۰۲)

ابن بابویه و محمد بن موسی، این حدیث را از: “علی بن ابراهیم بن هاشم قمی” روایت کرده اند، و جلالت قدر او نیز چون آفتاب نیمروز است.

نجاشی پیشوای رجالیون در حق او می نویسد: “در حدیث، مورد وثوق، دقیق، مورد اعتماد و صحیح العقیده است”. (۲۰۳)

علی بن ابراهیم از اساتید مرحوم کلینی بود و کلینی احادیث فراوانی از او نقل کرده است. (۲۰۴)

علی بن ابراهیم صاحب تفسیر معروف به: “تفسیر قمی” است، که مورد اعتماد و استناد همه مفسران و محدثان می باشد.

علی بن ابراهیم این حدیث را از پدرش: “ابراهیم بن هاشم قمی” روایت کرده است.

ابراهیم بن هاشم در عهد امام کاظم(ع) متولد شده، عصر امام رضا(ع) را درک کرده و آن حضرت را ملاقات نموده(۲۰۵)و از امام جواد(ع) روایت کرده است.

ابراهیم بن هاشم نخستین کسی است که حدیث کوفیان را در قم انتشار داد. (۲۰۶)

شیخ طوسی از او در شمار اصحاب امام رضا(ع) یاد کرده است. (۲۰۷)

ابراهیم بن هاشم گروهی از اصحاب امام صادق(ع) را درک کرده، و از آنها روایت کرده است. (۲۰۸)

آیت الله خوئی بر وثاقب او تأکید کرده(۲۰۹)و سید ابن طاووس بر وثاقت او ادعای اجماع کرده است. (۲۱۰)

ابراهیم بن هاشم این روایت را از”سعد بن سعد” روایت نموده است.

سعد بن سعد بن احوص بن سعد بن مالک اشعری، از اصحاب امام رضا و امام جواد(ع) است و همه علمای رجال بر وثاقتش اتفاق نظر دارند. (۲۱۱)

سعد بن سعد از کسانی است که امام جواد(ع) در حقشان فرموده است:

“خداوند به آنها جزای خیر دهد که برای من حق وفا را ادا کردند”. (۲۱۲)

سعد بن سعد این حدیث را بدون واسطه از امام رضا(ع) روایت کرده است. (۲۱۳)

از بررسی سند این حدیث به این نتیجه رسیدیم که این حدیث صحیح است، زیرا حدیث صحیح به حدیثی گفته می شود که آن را راویان مورد اعتماد و استناد از معصوم(ع) روایت کنند و همه راویان آن شیعه و عادل باشند(۲۱۴)و در این حدیث همه راویانِ آن از شخصیت های برجسته جهان تشیع می باشند، و بر وثاقت هر یک از آنها تأکید و تصریح شده است.

شیخ صدوق علاوه بر عیون الأخبار در کتاب: “ثواب الأعمال” نیز این حدیث را از پدرش، از علی بن ابراهیم، از ابراهیم بن هاشم، از سعد بن سعد، از امام رضا(ع) روایت کرده است، (۲۱۵)و به طوری که گفتیم همه راویان آن از بزرگان شیعه و از افرادی هستند که صریحاً بر وثاقت آنها تأکید و تنصیص شده است.

سند دیگر:

این حدیث را عیناً به همین تعبیر ابن قولویه، از ابن بابویه، از علی بن ابراهیم، از ابراهیم بن هاشم، از سعد بن سعد، از امام رضا(ع) درکتاب بسیار ارزشمند: “کامل الزیارات” روایت کرده است. (۲۱۶)

ابوالقاسم جعفر بن محمد بن قولویه، متوفای ۳۶۷ه. از شخصیت های برجسته جهان تشیع در قرن چهارم هجری می باشد، و همه علمای رجال بر وثاقت او اتفاق نظر دارند. (۲۱۷)

علامه حلی در ستایش ابن قولویه می نویسد:

“او استاد شیخ مفید بود، شیخ مفید دانش و حدیث را از او فرا گرفت، هر واژه ای که مردم برای ابراز نیکی، وثاقت و فقه به کار می برند، او بالاتر از آن است”. (۲۱۸)

ابن قولویه در ذیحجه ۳۳۷ه. (اویل غیبت کبری) به دیدار حضرت بقیه الله ارواحنا فداه و دریافت پاسخ پرسشهایش از آن حضرت موفق شده است. (۲۱۹)

شایان دقت است که این حدیث در منابع حدیثی و تاریخی اهل سنت نیز آمده است:

۱ حافظ سلیمان بن ابراهیم قندوزی حنفی، متوفای ۱۲۹۴ ه. آن را به همین تعبیر از کتاب: “فصل الخطاب” محمد خواجه پارسای بخاری، از بزرگان نقشبندی روایت کرده است. (۲۲۰)

۲ سراج الدین عثمانی دُدُه نیز آنرا به همین تعبیر در کتاب تاریخش از کتاب شواهد النبوه روایت کرده است. (۲۲۱)

۳ مورخ مشهور: حسین بن محمد دیاربکری، متوفای ۹۶۶ ه. نیز این حدیث را به همین تعبیر در تاریخ خود روایت کرده است. (۲۲۲)

محدثان شیعه نیز آن را به نقل از شیخ صدوق و یا ابن قولویه در مجامع حدیثی خود آورده اند. (۲۲۳)

حدیث دوم

ابوالقاسم جعفر بن محمد بن قولویه، متوفای ۳۶۷ ه. در کتاب بسیار ارزشمند: “کامل الزیارات” که یکی از معتبرترین کتابهای قرن چهارم است، با سند معتبر از امام جواد(ع) روایت کرده است که فرمود:

“من زار عمتی بقم فله الجنه”:

“هر کس عمه ام را در قم زیارت کند، بهشت از آنِ اوست. “(۲۲۴)

بررسی سند حدیث:

ابن قولویه این حدیث را از پدرش: محمد بن قولویه و برادرش: علی بن محمد بن قولویه و جمعی از اساتیدش روایت کرده است.

اما پدرش”محمد بن جعفر بن موسی بن قولویه” از شخصیت های برجسته عالم تشیع است، و گذشته از این که روایت کردن پسرش از او در اثبات وثاقت او کافی است، همه علمای رجال از او ستایش کرده اند. (۲۲۵)

محمد بن قولویه به سال ۲۹۹ یا ۳۰۱ ه. در قم وفات کرد و قبر شریفش در کنار شیخان(در میان باغ ملی فعلی) قرار دارد.

و اما بردارش: “علی بن محمد بن قولویه” او نیز مورد وثوق و اعتماد است. (۲۲۶)

محمد بن قولویه و علی بن محمد بن قولویه این حدیث را از: “احمد بن ادریس اشعری” روایت کرده اند، که او نیز از رجال برجسته تشیع، فقیهی نامدار و محدثی جلیل القدر است. (۲۲۷)

احمد بن ادریس به سال ۳۰۶ ه. در مسیر حج در محلی به نام: “قرعاء” در گذشت. (۲۲۸)

احمد بن ادریس این حدیث را از: “عمرکی بن علی بْوفَکی” روایت کرده است، او نیز از شخصیتهای برجسته جهان تشیع است و علمای رجال بر وثاقتش تأکید کرده اند. (۲۲۹)

“بوفک” نام یکی از دهات نیشابور است.

عُمًرُکی این حدیث را از یکی از راویان مورد وثوقش نقل کرده و نام او را برای احمد بن ادریس گفته، جز اینکه نام او به دست ما نرسیده است تا میزان وثاقت او را ارزیابی کنیم.

ولی نظر به این که ابن قولویه ملتزم شده در کتاب کامل الزیارات منحصراً از افراد مورد وثوق روایت کند و هرگز از افراد شاذ روایت نکند(۲۳۰)لذا ذکر نشدن یکی از رْوات ضرری به صحت حدیث نمی زند، و از نظر حدیث شناسی این روایت در شمار احادیث صحیحه می باشد و حتی عنوان”صحیح” نیز بر آن اطلاق می شود، چنانکه شهید ثانی(۲۳۱) شیخ بهائی(۲۳۲) و علامه مامقانی(۲۳۳)بر آن تصریح کرده اند.

بالخصوص که متن حدیث دقیقاً با حدیث قبلی منطبق است و لذا اگر در سند این حدیث ضعفی بود با آن جبران می شود.

محدثان بعدی نیز این حدیث را از طریق ابن قولیه از امام جواد(ع) روایت کرده اند. (۲۳۴)

حدیث سوم

ابو علی حسن بن محمد بن حسن قمی، در کتاب ارزشمند: “تاریخ قم” که به سال ۳۷۸ ه. در ۲۰ باب آن را تألیف کرده، و حسن بن علی بن حسن بن عبدالملک قمی به سال ۸۶۵ ه. آن را به فارسی برگردانده است، از امام صادق(ع) روایت جالبی نقل کرده که بسیار شایان دقت است، و اینک متن حدیث:

گروهی از اهل ری به محضر مقدس امام صادق(ع) مشرف شدند و گفتند: ما اهل ری هستیم، امام صادق(ع) فرمود:

“مرحبا باخواننا من اهل قم “:

“مرحبا بر برادران ما از اهل قم”.

آنها گفتند: ما اهل ری هستیم، امام(ع) همان جمله را تکرار نمود. چندین بار آنها گفتند: ما اهل ری هستیم، و امام(ع) سخن نخستین را تکرار نمود.

آنگاه امام صادق(ع) فرمود:

“ان لله حرما و هو مکه، و لرسوله حرما و هو المدینه، و لامیر المومنین حرما و هو الکوفه، و لنا حرما و هو قم، و ستدفن فیه امراه من ولدی تسمی فاطمه، من زارها وجبت له الجنه”:

“خدا را حرمی است و آن مکه است، رسول خدا را حرمی است و آن مدینه است، امیر مؤمنان(ع) را حرمی است و آن کوفه است، ما اهلبیت را حرمی است و آن قم است.

به زودی بانوئی به نام: “فاطمه” از تبار من در آنجا دفن می شود، که هر کس او را زیارت کند بهشت بر او واجب می شود”.

راوی می گوید: امام صادق(ع) این سخن را زمانی فرمود که هنوز مادر حضرت موسی بن جعفر(ع) به آن حضرت حامله نشده بود. (۲۳۵)

مؤلف تاریخ قم این کتاب ارزشمند را به دستور”صاحب بن عباد” تألیف کرده و فصل مبسوطی از خدمات برجسته او را در دیباچه کتاب آورده است. (۲۳۶)

صاحب بن عباد وزیر دانشمند و فرزانه و کم نظیر تاریخ ایران، به سال ۳۲۶ متولد، و در سال ۳۸۵ درگذشت. (۲۳۷)

از او تألیفات گرانقدری بر جای مانده که ۱۴ جلد آن از حوادث زمان جان سالم به در برده و ۱۷ جلد آن از بین رفته، فقط اسامی آنها محفوظ است. (۲۳۸)

صاحب برگردن همه ایرانیان حق دارد و مطالعه شرح زندگی اش برای همه مفید و راهگشاست. (۲۳۹)

قبر شریفش در اصفهان زیارتگاه خاص و عام است.

ترجمه این کتاب نیز به دستور خواجه فخرالدین ابراهیم بن خواجه عمادالدوله محمود انجام پذیرفته است. (۲۴۰)

ولی با کمال تأسف متن عربی آن از بین رفته و از ترجمه فارسی فقط پنج باب آن باقی مانده است.

فهرست دیگر ابواب کتاب در مقدمه آمده است. (۲۴۱)

این کتاب تنها مأخذ حدیث فوق است و همه محدثان بعدی آن را از کتاب نقل کرده اند. (۲۴۲)

این حدیث با توجه به زمان صدر آن، که قبل از تولد حضرت معصومه، و حتی قبل از تولد پدر بزرگوارش امام کاظم(ع) صادر شده، متضمن خبر غیبی است و از اهمیت خاصی برخوردار است.

حدیث چهارم

صاحب تاریخ قم که به اهمیت و عظمت کتاب و مؤلف آن اشاره کردیم، به سند دیگری از امام صادق(ع) روایت کرده که فرمود:

“ان زیارتها تعادل الجنه”.

“زیارت او همسنگ بهشت است”(۲۴۳)

علامه مجلسی این حدیث را به همین تعبیر از کتاب تاریخ قم نقل کرده(۲۴۴)ولی در دو مورد دیگر در نسخه های چاپی بحار، به جای: “تُعادِلُ”، “تَعًدِلُ” آمده است(۲۴۵)در دیگر منابع”تُعادِلُ” ضبط شده است. (۲۴۶)

این حدیث نیز تنها مأخذش کتاب گرانسنگ تاریخ قم است.

حدیث پنجم

نصیرالدین ابو الرشید عبدالجلیل رازی قزوینی، از علمای برجسته قرن ششم، در کتاب پر ارجی که به نام: “بعض مثالب النواصب” به سال ۵۶۰ ه. تألیف کرده(۲۴۷)در ضمن حدیث مفصلی که متن کامل آن را در فصل”شخصیت برجسته حضرت معصومه”(ع) آوردیم، از امام صادق(ع) روایت می کند که فرمود:

“تقبض فیها امراه هی من ولدی، و اسمها فاطمه بنت موسی، تدخل بشفاعتها شیعتناالجنه باجمعهم”:

“در قم بانوئی که از فرزندان من است و نام گرامی اش: “فاطمه دخت موسی” است، رحلت می کند، با شفاعت او همه شیعیانِ ما وارد بهشت می شوند”. (۲۴۸)

این حدیث را مرحوم قاضی نورالله شوشتری در مجالس، و مرحوم علامه مجلسی در بحار آورده اند، جز اینکه به جای: “شیعتنا” یعنی: “شیعیان ما”، “شیعتی” یعنی: “شیعیان من” ضبط کرده اند. (۲۴۹)

این حدیث مربوط به بخش زیارت نبود، و لذا متن کامل آن را در بخش”شخصیت برجسته حضرت معصومه”(ع) آوردیم، ولی چون زائران حرم مطهرش در طلیعه کسانی قرار دارند که شفاعت آن شفیعه محشر شامل حالشان می شود، فرازی از آن را در اینجا آوردیم.

طبعاً خوانندگان گرامی به هنگام مطالعه این حدیث شریف، فرازی از زیارتنامه آن حضرت را مترنم می شوند و در هر مکانی که هستند به طرف شهر مقدس قم روی می کنند و با اخلاص تمام می گویند:

“یا فاطِمُهُ اشْفَعی لی فی الْجُنُهِ”

حدیث ششم

قاضی نورالله شوشتری صاحب احقاق الحق، که به جهت نوشتن این کتاب و دفاع قاطعش از حریم ولایت، به سال ۱۰۱۹ ه. در هندوستان به شهادت رسید(۲۵۰)و حرم مطهرش در”آگره”(اکبر آباد هند) زیارتگاه خاص و عام است، در کتاب پرارج”مجالس المؤمنین” از امام رضا(ع) روایت می کند که خطاب به سعد بن سعد احزم فرمود:

“یا سعد! من زارها فله الجنه” او ” هو من اهل الجنه”:

“ای سعد! هر کس او را زیارت کند بهشت از آن اوست” و یا”او اهل بهشت است”. (۲۵۱)

عبدالجلیل قزوینی نیز این حدیث را در کتاب”النقض” به همین تعبیر روایت کرده، جز اینکه در دو نسخه از نسخ خطی آن عنوان راوی: “سعد بن سعد احزم” و در دیگر نسخ آن: “سعد بن سعد احوص” آمده است. (۲۵۲)

به نظر می رسد که این حدیث، همان حدیث نخستین باشد، و”احزم” تصحیف”احوص” باشد، جز اینکه مرحوم صدوق و ابن قولویه آن را با سند متصل و معتبر از امام رضا(ع) روایت کرده اند و مرحوم شوشتری و قزوینی با حذف سند نقل کرده اند. تنها نکته ای که در این روایت است این است که راوی آن را با تردید نقل کرده، یعنی مطمئن نیست که امام(ع) آن را با کدامیک از دو تعبیر زیر فرموده است:

۱ “من زارها فله الجنه”

“هر کس او را زیارت کند، بهشت از آنِ اوست”.

۲″ من زارها هو من اهل الجنه”:

“هر کس او را زیارت کند، اهل بهشت است”.

این دو تعبیر از جهت معنی فرق اساسی ندارد جز اینکه راوی برای رعایت امانت در نقل و اهتمام به تعبیر امام(ع) هر دو را نقل کرده است.

حدیث هفتم

علامه بزرگوار مولی محمد باقر مجلسی، متوفای ۱۱۱۰ ه. در دائره المعارف بزرگ”بحار الأنوار” از کتب قدمای اصحاب از امام رضا(ع) روایت می کند که خطاب به: “سعد بن سعد اشعری” فرمود:

“یا سعد عندکم لنا قبر”:

“ای سعد! از ما قبری در نزد شما هست”.

سعد می گوید: عرض کردم: “فدایت گردم، آیا قبر فاطمه دختر تحضرت موسی بن جعفر(ع) را می فرمایید؟” فرمود:

“نعم من زارها عارفا بحقها فله الجنه، فاذا اتیت الفبر فقم عند راسها مستبل القبله، و کبر اربعا و ثلاثین تکبیره، و سبح ثلاثا و ثلاثین تسبیحه، و احمد الله ثلاثا و ثلاثین تحمیده، ثم قل: السلام علی آدم صفوه الله. . . “:

“آری، هر کس او را زیارت کند در حالی که عرف به حق او باشد، بهشت از آنِ اوست. پس هرگاه به کنار قبر او آمدی، در نزد بالای سرش بایست و ۳۴ مرتبه الله اکبر، ۳۳ مرتبه سبحان اللهِ، ۳۳ مرتبه الحمد لله بگو، آنگاه بگو: السلام عل آدم صفوه الله تا پایان زیارت شریفه “. (۲۵۳)

مطابق این حدیث شریف زیارتنامه حضرت معصومه(ع) از حضرت رضا(ع) روایت شده و به اصطلاح مأثور است، و در میان مخدرات اهل بیت(ع) بعد از حضرت فاطمه زهرا(ع)، تنها بانوی مجلله ای که زیارت مأثوره دارد کریمه اهل بیت است.

حدیث هشتم

میرزا محمد تقی سپهر، متوفای ۱۲۹۷ ه. در کتاب”زندگانی امام کاظم(ع)” از مجلدات”ناسخ التوریخ” از امام رضا(ع) روایت کرده است که فرمود:

“من زار المعصومه بقم کمن زارنی”:

“هر کس معصومه را در قم زیارت کند مانند کسی است که مرا زیارت کرده باشد”. (۲۵۴)

حاج شیخ ذبیح الله محلاتی نیز این حدیث را در کتاب ارزشمند”ریاحین الشریعه” نقل کرده، جز اینکه نسبتش را به کتاب کامل الزیارات داده است(۲۵۵)البته در کامل الزیارات چاپی چنین حدیثی وجود ندارد، ولی اگر این حدیث در کتب حدیثی پیدا شود فوق العاده ارزشمند است، زیرا لقب”معصومه” فقط در این حدیث از معصوم(ع) رسیده است.

حدیث نهم

مولی حیدر خوانساری، استادِ آغا حسین خوانساری(متوفای ۱۰۹۸ ه. ) در کتاب پرارج: “زیده التصانیف” از امام رضا(ع) روایت کرده که فرمود:

“هر کس نتواند به زیارت من بیاید، برادرم را در ری یا خواهرم را در قم زیارت کند که همان ثواب زیارت مرا در می یابد”. (۲۵۶)

از این حدیث جلالت قدر حضرت حمزه بن موسی بن جعفر(ع)(مدفون در حضرت عبدالعظیم) نیز روشن می شود.

واژه زیارت

واژه معروف و محبوب: “زیارت” با توجه به مشتقات آن در معانی مختلفی بکار رفته است، که از آن جمله است:

دیدار، پیشوا، تمایل، اعراض، آهنگ سفر، مهیای سفر، مرکب تیز پا، گوشه چشم، عزیمت به سوی مقصود، اصلاح و تقویت خویشتن، سینه، قفسه سینه، بالا آمدن قفسه