فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 110 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فقه و فلسفه سیاسی زیارت پیامبر اعظم (ص) :

براساس فقه مذاهب اسلامی، زیارت نبی اعظم (ص) از بُعد سیاسی، چه جایگاه و منزلتی دارد و فلسفه آن چیست؟

مقدمه

وهابیت، که فتاوا و عقاید شاذّ آن ها مشهور است، در مورد زیارت نبی اعظم (ص)، به پیروی از ابن تیمیه (متوفای ۷۲۸ق. ) فتوایی را صادر کرده اند که علی رغم ظاهر آن، از ابعاد سیاسی اجتماعی اش نمی توان غافل شد. براساس رأی فقهی وهابیت، بار سفر بستن و شَدّ رِحال به قصد زیارت مضجع نورانی پیامبر اکرم (ص) حرام است و از مصادیق سفرِ معصیت شمرده می شود که مسافر باید نماز خود را در آن تمام بخواند. این فتوا؛ مانند دیگر آرای شاذ و برخلاف اجماع ابن تیمیه، اگر چه در عصر خود، با واکنش تند جهان اسلام روبرو شد و توسط عالمان بزرگ مسلمان به فراموشی سپرده شد، لیکن پس از چند قرن، محمدبن عبدالوهاب (م ۱۱۱۵ ق) دوباره آن را نبش قبر کرد و با حاکمیت سیاسی اندیشه های وهابیت بر حجاز، رواج و رونق یافت. اکنون در این مجال برآنیم که نخست به دلایل و مستندات حرمت زیارت نبی اعظم (ص) بپردازیم، سپس از بُعد فقه سیاسی، آن را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهیم و در ادامه، اشاره ای به فلسفه سیاسی زیارتِ آن حضرت داشته باشیم.

۱- فتوای سیاسی وهابیت درباره زیارت پیامبر اعظم (ص) و مستندات آن

محمد بن عبدالوهاب، سرشاخه فرقه وهابیت معتقد است: «سَنَّ زیارهَ النّبی (ص) إلّا أنّه لا یَشُدُّ الرَّحلَ إلّا لِزیارهِ المسجدِ و الصّلاهِ فیه». [۱]طبق این فتوا، اگر چه زیارت پیامبر (ص) موافق سنت و مورد پذیرش است، ولی از بار سفر بستن برای این هدف، نهی شده است. عبدالعزیز «بن باز»، مفتی بزرگ وهابیت، که اخیرا از دنیا رفت، روایات وارده در باب «فضیلت زیارت پیامبر» را مردود شمرده[۲]و فتوا می دهد: «یجوز للمسلم أن یسافر الی المدینه المنوّره للصلاه فی المسجد النبوی، بل یستحب و لا یجوز له أن یسافر الی المدینه مِن أجلِ زیارهِ قبرِ النبی (ص) أو قبورٍ أخری». [۳]

طبق این رأی فقهی، سفر به هدف اقامه نماز در مسجد پیامبر (ص) جایز و مستحب است، لیکن برای زیارت آن حضرت یا زیارت امامان بقیع (علیهم السلام) یا حمزه سیدالشهدا (علیه السلام) و… ممنوع و نامشروع است! بن باز، مستند این فتوا را اینگونه تشریح می کند: «لَمّا ثبتَ عن أبی هُرَیرَهَ قال: لا تُشَدُّ الرِّحالُ إلّا إلی ثَلاثهِ مساجدَ: المَسجِد الحَرامِ وَ مَسجِدی هَذا وَ مَسجِدِ الأَقصی، رواه الإمامُ أحمدُ و البُخاری و مسلمٌ و أبوداودَ و النسائی و ابن ماجه». [۴]ابوهریره روایت کرده است که شد رحال و بار سفر بستن تنها برای رفتن به مسجد الحرام در مکه، مسجد النبی (ص) در مدینه و مسجد الاقصی در فلسطین جایز است و در غیر این سه مورد ممنوع می باشد.

از نگاه وهابیت و ابن تیمیه، همه روایاتی که در بیان ارزشمندی و فضیلت زیارت قبر پیامبر (ص)، از ایشان نقل شده، همگی ضعیف، بلکه مجعول است و قابل استناد نیست. [۵]این فتوا اگر چه ممکن است در ظاهر فتوایی غیر اجتماعی و امری عبادی و فردی جلوه کند که تنها به یک امر معنوی و روحانی و اخروی و مرتبط با جهان پس از مرگ می پردازد و در مورد زیارت اهل قبور و رفتگان به دیار باقی است، ولی حقیقت آن است که این قبیل قضایا و آرای فقهی، اموری صرفا اخروی و معنوی نیست، بلکه اندیشه و تأمل و ژرف اندیشی در ابعاد گوناگون آن، نشان می دهد که این فتوای ساده، چه تأثیر عمیقی در ابعاد اجتماعی و سیاسی جامعه اسلامی و مسلمانان دارد و امری نیست که تنها در حد یک عقیده دینی یا نظریه فقهیِ مرتبط با حیطه خصوصی افراد جامعه باقی بماند بلکه، رجوع به منابع دینی و فقهی این قضیه نیز به خوبی این حقیقت را مورد تأکید و تأیید قرار می دهد که بحث زیارت، چند وجهی بوده و دارای ابعاد متفاوتی است که تمامی ابعاد زندگی انسان؛ از جمله ابعاد سیاسی، فرهنگی و حتی اقتصادی آن را تحت تأثیر عمیق خویش قرار می دهد.

۲- بررسی و نقد مستند وهابیت

روایت «لا تُشَدُّ الرِّحالُ…» با قطع نظر از مباحث سندی، از جهت دلالت، مشتمل بر جمله استثنائیه است، که مستثنی منه آن حذف گردیده و برای فهم دقیق و نتیجه گیری از آن، لازم است مستثنی منه آن مشخص شود. در مورد مستثنی منه این روایت، دو احتمال مطرح است؛ یکی آن که «مکان مِن ألامکنه» مستثنی منه باشد و دیگری «مسجد مِنَ المساجد».

بررسی احتمال نخست

چنانچه «مکانٍ من الأمکنهِ» به عنوان مستثنی منه روایت پذیرفته شود و مفهوم حدیث اینگونه باشد که: «لا تشد الرحال إلی مکان من الامکنه الا الی ثلاثه مساجد»، نتیجه این احتمال، عام و گسترده شمردن دایره و شعاع شمول نهی از شدّ رحال است و لازمه اش آن است که گفته شود: مسافرت و بار سفر بستن، جز برای سه مسجد یاد شده، هر مسافرت دیگری مورد نهی شرعی قرار گرفته است و باید از آن پرهیز کرد. روشن است که نمی توان تمامی مسافرت ها را حرام و منهی عنه شمرد، در حالی که مسافرت ها را می توان به احکام تکلیفیه خمسه تقسیم کرد و حتی بعضی از آن ها را واجب یا مستحب دانست؛ از سفر برای جهاد، آموختن دانش دینی و فقاهت در دین، صله رحم و… نه تنها نهی نشده بلکه در مواردی واجب و در مواردی مطلوب شرعی است. بنابراین، اخذ به عموم و گسترده شمردن دایره مدلول روایت، برخلاف ضروریات شریعت اسلامی است.

بررسی احتمال دوم

احتمال دومِ مفاد و مدلول روایت «لاتشد الرّحال…» آن است که گفته شود: «لاتشد الرحال إلی مسجدٍ مِن المساجد الا الی ثلاثه مساجد». نتیجه و مفاد روایت، طبق این احتمال آن خواهد بود که روایت در مورد بار سفر بستن به قصد مساجد را مطرح می کند و اصولاً در مقام بیان حکم مسافرت های دیگر؛ از جمله زیارت قبر حضرت رسول (ص) نیست. و با توجه به بطلان احتمال نخست و فقدان احتمال دیگر، جز همان احتمال دوم، ناگزیر به پذیرش این احتمال هستیم، به ویژه آن که این احتمال با ظهور جمله استثنائیه تناسب و سازگاریِ بیشتری دارد و نتیجه آن این خواهد بود که از شدّ رحال و بار سفر بستن برای سه مسجد نهی نشده و سایر مساجد منهی عنه است. البته توجه به این نکته هم ضرورت دارد که چون خود پیامبر اعظم (ص) به مسجد «قبا» شدّ رحال داشته اند، لذا نهی روایت را نمی توان تحریمی دانست و نهی آن را باید «نهی ارشادی» شمرد و در واقع مفاد و مدلول واقعی روایت این خواهد بود که شدّ رحال و زحمت سفر را بر خود هموار کردن زحمتی بی فایده است، چون اقامه نماز در تمامی مساجد ثواب یکسان دارد و به جز مسجدالحرام، مسجد النبی و مسجد الاقصی، مساجد دیگر در فضیلت، با هم برابری می کنند. در هر حال، نهی روایت را تحریمی مولوی یا ارشادی بدانیم. در نتیجه تفاوتی ندارد، از این جهت که سفر به سوی مدینه منوره برای زیارت پیامبر (ص) ربطی به مدلول روایت «لا تُشَدُّ الرِّحالُ» ندارد و حکم زیارت آن حضرت را، چنانکه در ادامه می آید، باید از سایر ادله استنباط کرد.

از این رو، ابوحامد غزالی درباره حکم زیارت پیامبر (ص) و دلالت روایت «لا تشد الرحال» معتقد است که: مسافرت عبادی مستحب است؛ از جمله مسافرت به جهت زیارت قبور انبیا، صحابه و تابعین و دیگر علما و اولیا و این موضوع با حدیث پیامبر (ص) که فرمود: «لا تشد الرحال الا الی ثلاثه مساجد» منافات و تعارضی ندارد، زیرا حدیث مربوط به مساجد است و مساجد از آن جا که همه در فضیلت یکسان اند، ترجیحی در سفر به آن ها نیست؛ «مگر این سه مسجد به جهت خصوصیتی که دارند و سفر به خاطر آن ها اشکال ندارد و این سفر غیر از سفر برای زیارت قبور اولیای الهی است.»[۶]

۳- استحباب مؤکد زیارت پیامبر (ص)

الف. اجماع مذاهب اسلامی

زیارت نبیّ اعظم (ص) یکی از عبادات شرعی و از جمله مستحبات مؤکد در شریعت اسلام شمرده می شود. ابن ادریس حِلّی (م۵۹۸ ق.) در فضل زیارت پیامبر (ص) می گوید: «زیارهُ رسول الله (ص) عندَ قبره و کلِّ واحدٍ مِن الأئمهِ مِن بعده صلوات الله علیهم فی مشاهدهم من السُّنن المؤکده و العبادات المعظمه فی کُلِّ جُمعَهٍ أو کلّ شهرٍ أو کل سَنَه إن أمکنَ ذلک و إلّا فَمَرَّهٌ فی العُمرِ». زیارت پیامبر و هر یک از امامان (صلوات الله علیهم) نزد قبور مطهّر آن ها، از سنت ها، مستحبات و عبادات مؤکّدی است که اگر انسان در هر جمعه، در هر ماه یا هر سال موفق به آن نمی شود، شایسته است لااقل در طول عمرش یک بار آن را به جا آورد.

محقق حلّی زیاره النبی (ص) را برای حجاج مستحب مؤکد دانسته است. [۷] صاحب جواهر در شرح عبارت، این استحباب را امری اجماعی، بلکه از ضروریات دین می شمرد. [۸] ضروری دین بودن این مسأله اهمیت به سزایی دارد؛ از جمله این که منکر آن را می توان محکوم به ارتداد کرد.

از نظر مذاهب دیگر اسلامی نیز استحباب زیارت قبر پیامبر (ص) مسأله ای است روشن و بدون تردید. عبدالرحمن جزیری در «الفقه علی المذاهب الاربعه» می نویسد: «لا ریبَ فی أنّ زیارهَ قبرِ المصطفی (علیه الصلاه و السلام) مِن أعظمِ القُربِ وَ أجلِّها شأناً». [۹]تقی الدین سبکی شافعی، به نقل علامه امینی در الغدیر، ضمن اجماعی شمردن استحباب زیارت رسول الله (ص) معتقد است: «لا حاجَهَ إلی تَتَبُّعِ کَلامِ الأصحابِ فی ذلک مع العلمِ بإجماعِهِم وَ إجماعِ سائرِ العُلماءِ علیه، و الحنفیّهُ قالوا: إنّ زیاره قبر النبی صلی الله علیه [و آله] و سلم من أفضل المندوبات و المستحبات بل یَقرُبُ مِن درجه الواجبات».[۱۰]علامه امینی (رحمه الله) در تتبع و پژوهشی کامل، بیش از چهل سخن از بزرگان مذاهب چهارگانه را جمع آوری کرده است که همه آن ها بر استحباب و اهمیت زیارت قبر پیامبر (ص) تأکید ورزیده و عده ای از آن ها مدعی اتفاق اند. [۱۱]

ب. مستند استحباب زیارت پیامبر (ص)

در جوامع روایی فریقین، احادیث مرتبط با اهمیت و فضیلت زیارت قبر شریف نبوی (ص) به قدری گسترده و فراوان است که بیش از حدّ تواتر تلقی می شود. ابن قولویه قمی رحمه الله در کامل الزیارات، در ابواب متعدد، ده ها روایت قریب المضمون را در فضیلت زیارت پیامبر (ص) نقل می کند.[۱۲]صاحب وسائل الشیعه در شش باب، از ابواب مزار، ده ها روایت در فضیلت زیارت پیامبر (ص) و چگونگی آن نقل می کند و باب سوم از ابواب مزار وسائل را چنین عنوان زده است: «بابُ تأکّدِ استحباب زیارهِ قبرِ رسول الله (ص) و إجبارِ الوالی الناسَ علیها و وجوبِها کفایهً کُلَّ سَنَهٍ» گفتنی است در ارتباط با این عنوان تفصیل و شرح بیشتر خواهد آمد. [۱۳]

در جوامع روایی شیعه روایاتی که در فضیلت، استحباب و اهمیت زیارت نبوی (ص) وارد است، با همان مضمون و یا نزدیک به آن، در بسیاری از منابع روایی عامه نیز آمده است و گستردگی و فراوانی آن ها به خوبی دلالت بر متواتر بودن مطلب دارد.

علامه امینی رحمه الله روایاتی را از بیش از چهل منبع روایی عامه نقل کرده است که برای نمونه چند مورد آن را می آوریم:

۱- «مَن زار قبری وَجَبَت له شَفاعتی» در ۴۱ منبع آمده است.

۲- «مَن حجَّ فزارَ قبری بعدَ وفاتی کان کمَن زارنی فی حیاتی»در ۲۵ منبع وارد است.

۳- «مَن حجَّ البیتَ و لم یزُرنی فقد جفانی» در ۹ منبع آمده است.

۴- «مَن زارنی بعد موتی فکأنّما زارنی فی حیاتی» در ۱۳ منبع موجود است. [۱۴]

و روایات فراوان دیگر که مجموع آن ها، تنها از جوامع روایی عامه، در حد یک کتاب قطور است. این روایات را بسیاری از اندیشمندان اهل سنت در پاسخ ابن تیمیه و پیروان وی، که مدّعی ضعیف و مجهول بودن آن ها شده اند، گردآوری نموده و اسناد آن ها را بررسی کرده اند تا نشان دهند که امثال ابن تیمیه حقیقت را وارونه جلوه داده اند و واقعیت چیز دیگری است. [۱۵]

نتیجه آنکه: زیارت خاتم انبیاء (ص) به عنوان یک اصل مسلم، در روایات متواتر فریقین، مورد تأکید و اهتمام فراوان است و براساس آن، فقهای مذاهب اسلامی، همگی فتوا به استحباب مؤکد آن داده اند و موضوع از اجماعیّات قطعی و مورد وفاق مسلمانان است.

از اینجاست که می توان به ابعاد سیاسی و تفرقه افکنانه فتوا به حرمت زیارت النبی (ص) پی برد و بر این حقیقت واقف شد که زیارت پیامبر، از مهمترین محورهای وحدت امت اسلامی است و مسلمانان می توانند در پرتو گردآمدن در اطراف قُبّه الخَضرای حضرت رسول (ص) و تمسک به توحید و اعتصام به حبل اللّه و عمل به آموزه های وحیانی آن امام رحمت، در مسیر تعالی و کمال حرکت کنند و بر دشمنان بدخواه و قسم خورده مستکبر خویش، همچون صهیونیزم بین الملل غالب آیند. روایات متواتر و اجماع مسلمین نشان می دهد: کسانی که فتوا به حرمت سفر کردن و شدّ رحال به قصد زیارت رسول الله (ص) را داده اند، نفاق افکنانی هستند که خواسته یا ناخواسته آلت دست مستکبران کافر و مشرک قرار گرفته و با این فتوا یکی از محورهای اساسی وحدت اسلامی را نشان گرفته اند و با این کار در مسیر اهداف دشمنان اسلام گام برمی دارند.

زیارت پیامبر اعظم (ص) واجب کفایی است

چنانکه گذشت، زیارت قبر پیامبر، به اجماع مذاهب و براساس روایات متواتر، از عبادات مستحب و مؤکّد بوده و این عبادت، گذشته از بُعد فردی و ثواب و فضیلتی که در آن نهفته است، همچون بسیاری از عبادات دیگر؛ مانند نمازجمعه، نماز دو عید فطر و قربان و مناسک حج، دارای ابعاد مهم سیاسی و اجتماعی است؛ یکی از این ابعاد اجتماعی مهم، وحدت امت اسلامی است که زیارت پیامبر (ص) می تواند یکی از مظاهر مهم آن تلقّی شود. در ارتباط با همین بُعد سیاسی زیارت آن حضرت، در فقه و روایات اسلامی، علاوه بر آن که بر استحباب آن تأکید شده است، شاهد احکام و مباحث دیگری هم هستیم که اهمیت زیارت پیامبر (ص) را دو چندان می کند و نشان می دهد که زیارت پیامبر، اگرچه مستحب عینی است ولی دارای چنان اهمیتی است که شارع برای صیانت از آن، احکام دیگری را نیز جعل کرده است. تا از این ذخیره گرانبهای الهی، به خوبی صیانت شود و دست منافقان بدخواه از آن کوتاه گردد. یکی از این احکام واجب کفایی بودن زیارت پیامبر (ص) در هر سال است، که از روایات وارده در باب اهمیت زیارت پیامبر (ص) استفاده می شود؛ به ویژه آن که طبق روایات، والی و پیشوای مسلمانان باید مردم را وادار به زیارت ایشان کند. حتی از بیت المال در این راستا هزینه نماید، تا قبر آن حضرت همه ساله زائر داشته باشد و بی زائر نماند. [۱۶]

از این رو است که صاحب وسائل، در باب سوم از ابواب مزار، تصریح به وجوب کفایی بودن زیارت پیامبر (ص) دارد و ضمن آوردن عنوانی با عبارت: «باب تأکد استحباب زیاره قبر رسول الله (ص) و اجبار الوالی الناس علیها و وجوبها کفایهً کُلَّ سَنَهٍ»، و پس از ذکر روایات، می گوید: «و یُفهَمُ مِن تلکَ الأحادیثِ الوجوبُ الکِفائیُّ». [۱۷]صاحب وسائل همین رأی را در مورد زیارت امام حسین و دیگر ائمه علیهم السلام آورده است. لذا عنوان باب ۴۴، ابواب مزار چنین است: «باب وجوبِ زیارهِ الحسینِ و الأئمهِ علیهم السلام علی شیعتهم کِفایهً». [۱۸]

در این باب، روایات مهمی نقل شده است که نشان از جایگاه زیارت امامان علیهم السلام و ابعاد سیاسی زیارت آن ها دارد. بسیاری از این روایات از کامل الزیارات جعفر بن محمد بن قولویه نقل شده است و در یکی از آن ها راوی حدیث که وَشّاء است می گوید: «سَمِعتُ الرِّضا علیه السلام یقول: إنَّ لِکُل إمامٍ عهداً فی عُنُق أولیائِهِ و شیعتهِ و إنَّ مِن تَمام الوفاء بالعَهد زیارهَ قبورِهم». [۱۹]معلوم می شود، پذیرش امامت و ولایت پیامبر و امامان معصوم علیهم السلام و وفاداری به بیعت با آنان، لوازمی دارد که از جمله آن ها، به زیارت قبور ایشان شتافتن است. روشن است که این حکم، افزون بر ابعاد معنوی و عبادی، آمیخته به ابعاد سیاسی نیز هست و نشان می دهد که بیعت با امام و وفای به پیمان با او باید دوام داشته باشد و ولایت، امری است مستمر و دائمی، حتی برای پس از وفات و رحلت ایشان.

۵- امام المسلمین و وادار کردن مردم به زیارت پیامبر اعظم

به فتوای فقهای امامیه و به استناد برخی روایات معتبر و مورد اعتماد، در صورتی که مردم زیارت پیامبر (ص) را ترک کنند، امام و نظام اسلامی، آنان را وادار به زیارت آن حضرت می کند. شهید اول گوید: «و یُجبِرُ الإمامُ الناسَ علی الحجِ و زیارهِ النبی (ص) لو تَرکوهُما». [۲۰]صاحب جواهر نیز، چنین فتوایی دارد: «یجبر الامام الناس علیها لو ترکوها».[۲۱]مستند این فتوا، روایتی است که صدوق رحمه الله به اسناد خود از حفص بن بختری و هشام بن سالم و معاویه بن عمار و دیگران، از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند: «لو أنَّ النّاس تَرکوا الحجَّ لکانَ علی الوالی أن یُجبِرَهُم علی ذلک و علی المُقام عنده، و لو تَرکوا زیارهَ النبی (ص) لکانَ علی الوالی أن یُجبِرَهُم علی ذلک و علی المُقامِ عندَه».[۲۲]این روایت را کلینی و شیخ نیز به اسناد خویش نقل کرده اند. از نظر سند بی اشکال است و نشان می دهد که زیارت پیامبر و عمل به این تکلیف الهی، اگر چه بر مردم وجوب کفایی است ولی حکومت اسلامی نیز در این راستا تکالیف و وظایف حکومتی دارد که نباید از آن شانه خالی کند و همانگونه که نظام سیاسی اسلام در مورد تعطیل نشدن حج وظیفه دارد، در مورد زیارت پیامبر (ص) نیز چنین است.

از دیگر احکام سیاسی درباره قبر پیامبر خدا (ص) آن است که اگر اطراف قبر پیامبر خلوت و تهی از سکنه شد واجب کفایی است که عده ای به اقامت در اطراف مَضجع شریف آن حضرت و حفاظت و نگهبانی و پر رونق کردن آن اقدام کنند و چنانچه برای انجام این تکلیف داوطلب یافت نشد، بر پیشوای مسلمین است که گروهی را وادار به انجام این تکلیف الهی کند، اگر چه به نوبت بوده و به طور دائمی نباشد و مانع از این گردد که اطراف روضه مبارکه آن حضرت خلوت شود و خطری توسط بدخواهان آن را تهدید کند. این حکم در ادامه روایت گذشته از امام صادق (علیه السلام) نقل گردیده است: «… و لو ترکوا زیارهَ النبی (ص) لکان علی الوالی أن یُجبِرَهم علی ذلک و علی المُقام عنده». [۲۳] طبق این حدیث شریف، بیت ا