فایل پاورپوینت کامل قرآن کریم، صراحت و قاطعیت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قرآن کریم، صراحت و قاطعیت :

بحث از صراحت و قاطعیت قرآن، یک بحث درون دینی است، لذا در آیینه آیات و روایات قابل بررسی است.

۱.صراحت و قاطعیت قرآن در آیینه قرآن

سؤالی که در این جا قابل طرح است عبارت است از این که: آیا کل قرآن برای تمام مردم از صراحت برخوردار است و در قاطعیت هم صراحت دارد؟ تعریف صراحت و قاطعیت: صراحت یعنی بی آمیختگی، روشنی، رک گویی، و صریح گفتن.[۱] قاطعیت یعنی جدّیت لازم در بیان مطالب، دوری از رو در بایستی ها در اظهار مطالب، صراحت در قاطعیت.

آن چه در این راستا قابل بیان است، این است که کلّ قرآن برای همه مردم از صراحت برخوردار نیست، چرا که قرآن شریف دارای دو دسته آیات است:

۱.دسته ای از آن، محکم (محکمات)؛ ۲. و دسته ای دیگر متشابه (متشابهات). از طرف دیگر قرآن دارای تأویل و بطون، مجمل و مبین، مطلق و مقید، عام و خاص و… است که همه مردم به آن دسترسی ندارند و از این جهت برای همه آنان صریح نیست. قرآن شریف می فرماید: «او (خداوند) کسی است که این کتاب را بر تو نازل کرد که بخشی از آن آیات محکمات است که آنها اساس کتاب است، بخش دیگر متشابهات است؛ امّا کج دلان، برای فتنه جویی و در طلب تأویل، پیگیر متشابهات آن می شوند…».[۲] تفسیر به معنای کشف حقیقت و پی بردن به عمق و ریشه آیات قرآن و به معنای پرده برداشتن از ظواهر قرآن می باشد و این، علم بزرگ و خطیری است که فراخور همه کس نیست ولی فهمیدن ظواهر آیات قرآن به طور ساده برای عموم اهل زبان ممکن است. پس شناخت کامل قرآن، تأویل و تفسیر عمیق و بطون آن پیش خداوند و «راسخان علم» است[۳] و از این منظر قرآن برای عموم مردم صراحت ندارد. باز قرآن شریف می فرماید: «سپس کتاب (آسمانی) را به گروهی از بندگان برگزیده خود به میراث دادیم».[۴]

بنابراین، فهم و شناخت واقعی و کامل قرآن و آیاتش و پی بردن به حقیقت آن و تأویلاتش اختصاص به اولیای خاص و بندگان ممتاز خدا دارد و دیگران بهره و نصیبی در آن ندارد.[۵]

استاد جوادی آملی در همین راستا می فرماید: «قرآن کریم که مهم ترین کتاب آسمانی است و بر سایر صحایف الهی، گذشته از تصدیق آنها، هیمنه و سیطره و نظارت و حراست دارد: «مصدّقاً لما بین یدیه»[۶]«و مُهیمناً علیه»[۷] حبل ممدود خداست که یک طرف آن که عربی مبین است در دست مردم است و طرف دیگر آن که منزه از وضع، لغت، اعتبار، و مبرّای از مفهوم و معنای ذهنی است نزد خدای سبحان است: «إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِیا لَعَلَّکمْ تَعْقِلُونَ وَإِنَّهُ فِی أُمِّ الْکتَابِ لَدَینَا لَعَلِی حَکیمٌ».[۸]

این صحیفه مهیمن با تمام بطون و تأویل ها و با همه ظهور و تنزیل هایش نزد انسان کاملی چون علی ـ علیه السّلام ـ مشهود است؛ زیرا از رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ رسیده است که یکی از مصادیق بارز آیه شریفه «قُلْ کفَی بِاللَّهِ شَهِیدًا بَینِی وَبَینَکمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتَابِ»؛[۹]برادرم علی بن ابیطالب است و چون معارف قرآن به طور تمام و کمال نزد علی بن ابی طالب است، معلوم می شود علم آن حضرت به معارف قرآنی از قبیل علم حصولی نیست، بلکه از سنخ علم حضوری و شهودی است و از آن جهت که قرآن کتاب تدوینی خداست و جهان خارج کتاب تکوینی اوست و این دو صحیفه کاملاً هماهنگ است، به طوری که اگر کل قرآن به صورت آفرینش تکوینی تمثل یابد همین جهان مشهود خواهد شد و جهان مشهود اگر به صورت کتاب تدوینی تجلی کند، همین قرآن کریم می شود، پس کسی است که به همه ابعاد قرآن علم شهودی دارد به اسرار و رموز جهان تکوینی نیز علم حضوری دارد. بنابراین، قرآن کریم برای عده ای رؤیت شهودی که برتر از درایت عقلی و رؤیت نقلی است قایل است و بدون تردید حضرت علی ـ علیه السّلام ـ و سایر امامان ـ علیهم السّلام ـ از بارزترین مصداق های واجد شرط رؤیت شهودی قرآن هستند.[۱۰] پس از جهت صراحت، قرآن شریف:

۱.برای همه مردم «عربی مُبین»[۱۱] است، یعنی برای همه مردم فصیح و روشن است.

۲.کلّ قرآن، برای عموم مردم از صراحت برخوردار نیست.

۳.کل قرآن، از نظر علم حضوری برای «راسخان علم» از صراحت برخوردار است.

امّا از جهت قاطعیت:

از جهت قاطعیت، قرآن شریف هم برهان قاطع است و هم از قاطعیت برخوردار است. هر جا رسالتش ایجاب کند که با پدیده های اجتماعی با مطالب و با شخصیت ها، با قاطعیت برخورد نماید، با جدیت و قاطعیت برخورد می نماید و در قاطعیت از صراحت لازم برخوردار است. هر جا پای ارزش ها و «خط مرزها» به میان آید، قرآن شریف با قاطعیت تمام با پدیده های اجتماعی و شخصیت های حقیقی و حقوقی برخورد می نماید. به رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ که در مقام رسالت، از شخصیت حقوقی برخوردار است هم با قاطعیت تمام هشدار می دهد و با «ابی لهب» هم با قاطعیت تمام برخورد می نماید. چون قرآن شریف، نه نسبت به پدیده های اجتماعی تردید و ترس دارد و نه مصلحت اندیشی می کند. از این جهت در اوج اخلاق و عرفان و ادب قرآنی، در موارد لزوم قاطعانه با پدیده های اجتماعی و شخصیت ها برخورد می کند:

۱.در مورد «ابی لهب» می فرماید: «تَبَّتْ یدا أَبِی لَهَبٍ وَ تَبَّ»؛[۱۲] دستان ابی لهب زیان کردو او زیان کار شد. بریده باد دو دست ابی لهب. مرگ و ننگ بر ابی لهب در دنیا وآخرت.

۲. در مورد رسو