فایل پاورپوینت کامل ماه شعبان راهی برای لقای پروردگار

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ماه شعبان راهی برای لقای پروردگار :

در قرآن کریم خدای سبحان گاهی می فرماید پیامبر اُسوه شماست و هر کاری که او می کند شما بکنید لَقَدْ کانَ لَکمْ فی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ.[۱] فرمود بعضی از کارها من اُسوه شما هستم و همچنین ملائکه اُسوه شما هستند؛ ببینید من چه کار می کنم، شما همان را انجام دهید؛ ببینید فرشته ها چه می کنند، شما همان را انجام دهید. در کارهای عادی برابر این جمله سوره «احزاب» فرمود: لَقَدْ کانَ لَکمْ فی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ، امّا در گرامیداشت روح مطهّر پیامبر، فرمود ببینید من چه می کنم، شما همان کار را بکنید؛ ببینید ملائکه من چه می کنند، شما هم همان کار را بکنید. در سوره «احزاب» فرمود: إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِکتَهُ یصَلُّونَ عَلَی النَّبِی؛ فرمود من شخصاً بر پیغمبر درود می فرستم و همه فرشتگان در برابر آن حضرت درود می فرستند. کاری که من نسبت به پیغمبر می کنم شما هم بکنید و کاری که فرشته های من نسبت به پیغمبر می کنند شما هم بکنید یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلیماً،[۲] این گرامیداشت نشان می دهد که وجود مبارک آن حضرت حقّ حیات نسبت به ما دارد.

در جریان درود فرستادن به آن حضرت در روایات ما گذشته از اینکه برای ذکر صلوات فضایلی هست، گفتند هر مؤلّف و مصنّفی که در کتاب وقتی نام مبارک حضرت برده شد در همان کتاب بر حضرت درود بفرستد، تا این مرکب و اثر چاپ هست فرشته ها برای او طلب مغفرت می کنند، از بس این کار مهم است! چرا این همه اجلال و تکریم؟ اگر ما یک بار نام مبارک حضرت را در کتاب بردیم و گفتیم: «صلّی الله علیه و آله و سلّم»، تا این نوشته هست برای ما طلب مغفرت می کنند، چرا؟ این صلوات خاصّی که به دستور امّام سجاد(سلام الله علیه) در ظهر روزهای ماه شعبان خوانده می شود را مغتنم بشمرید؛ در این درود گفته می شود این ماه، ماه پیامبر است، چرا؟ برای اینکه شب ها به نماز شب و روزها به روزه تا زنده بود «إِلَی مَحَلِّ حِمَامِهِ»؛ ـ حِمام یعنی مرگ ـ تا زمان رحلت این کارها را می کرد، چه بهره ای به ما می رسد؟ بهره ای که ما از از ذات اقدس الهی می گیریم چند چیز است: بعضی از آن امور این است که به خدا عرض می کنیم: «وَ اجْعَلْهُ لِی شَفِیعاً مُشَفَّعاً»؛ خدایا او در قیامت از ما شفاعت کند و شفاعتِ او «تشفیع» شود؛ شفیعی که شفاعت او مقبول است را «شفیع مُشفَّع» می گویند. به برخی از عالمان دین در قیامت گفته می شود «قِفْ تَشْفَع »؛[۳]یعنی بایست و شفاعت کن از کسانی را که هدایت کردی، شفاعتِ تو مقبول می شود. «شفیع مُشفَّع» شفیعی است که «مقبول الشفاعه» است. ما در این دعا و درود از خدای سبحان می خواهیم حضرت برای ما «شفیع مُشفَّع» باشد؛ یعنی شفاعت کند و شفاعت او هم مقبول باشد که این برای صحنه قیامت بود. «وَ طَرِیقاً إِلَیک مَهْیعاً»[۴] او راه مستقیم است، انسانِ کاملِ معصوم «صراط الله» است. ما راهی جای دیگر نداریم که روش ائمه و انبیا را با آن راه تشخیص دهیم. قانون ما نسبت به خود ما نوشته است، امّا نسبت به اینها نانوشته است. کاری را که اینها انجام میدهند برابر وحی الهی قانون است، این طور نیست که قبلاً دستورهایی داده باشند و بعد اینها برابر آن دستور عمل کنند، بلکه دستور مستقیماً به ارواح و قلوب اینها القا می شود، اینها این دستور را از ذات اقدس الهی دریافت می کنند و عمل می کنند. ما اگر خواستیم ببینیم چه چیزی جزء دین است، چه چیزی واجب است و حلال است و مانند آن، باید ببینیم اینها چه فرمودند، اینها چه کردند و اینها چه روشی داشتند؛ سیره و سنّت اینها صراط مستقیم است و اینها راهیان راه هستند. ما در این دعا و تحیت از ذات اقدس الهی مسئلت می کنیم که خدایا وجود مبارک آن حضرت را طرزی به ما معرفی کن، گرایش ما به آن حضرت را طرزی قرار بده و معرفت ما را نسبت به آن حضرت طرزی قرار بده که «وَ طَرِیقاً إِلَیک مَهْیعاً»، «مَهیع» یعنی وسیع؛ نه تنگ است، نه تاریک است، نه محدود است، نه مزاحم دارد، نه فراز و فرود دارد، نه درّه و امثال درّه دارد. این دشت های وسیع بی مانع را «مهیع» می گویند. همه شما از جریان میقات «جُحفه» باخبرید، زمانی هم این تفسیر به عرض شما رسید؛ «جُحفه» یکی از مواقیت حاجیان و معتمران است، قبلاً اسم این سرزمین «جُحفه» نبود، بلکه قبلاً «مهیعه» بود، «مهیعه» یعنی «أرض» و طریق «واسعه»، دشت پهن و واسعی که مانعی در کار نباشد. وقتی سیلی رسید و بخشی از این زمین را بُرد، به اصطلاح آنها اجحافی به این سرزمین شده است که از آن به بعد آن بقیه را می گویند «جُحفه»؛ یعنی سرزمین اجحاف شده، وگرنه قبلاً یک دشت وسیعی بود که می گفتند «مهیعه»؛ یعنی راه باز. ما در این مناجات، در این صلوات و در این تحیت ها به ذات اقدس الهی عرض می کنیم که وجود مبارک حضرت را برای ما راه باز قرار دهد؛ یعنی طرزی او را بشناسیم که نه نقصی در شناخت ما باشد و نه عیبی. مستحضرید اگر این دو مانع در کار بود، هرگز انسان به مقصد نمی رسد. بین نقص و بین عیب خیلی فرق است؛ ممکن است چیزی معیب نباشد، ولی ناقص باشد؛ مثلاً اتاقی که مساحت آن سیمتر است، اگر شما فرش بیست متری پهن کردید، این فرش ولو پرنیانی هم که باشد ناقص است؛ یعنی همه مساحت را پُر نمی کند، معیب نیست، ولی ناقص است؛ امّا اگر خود این فرش، زده و پوسیده باشد می گویند فرش معیب؛ عیب چیزی است و نقص چیز دیگری است، هر کدام از این دو مانع است. طریق «مهیعه» مصون از عیب است، یک؛ محفوظ است نقص است، دو؛ اگر انسان یک شناخت این چنینی نسبت به حضرت داشته باشد، گرایش پیدا می کند، وقتی گرایش پیدا کرد این راه برای او آسان می شود.

در قرآن فرمود ما خیلی از کارها را که سخت است برای یک عده آسان می کنیم: فَسَنُیسِّرُهُ لِلْیسْری؛[۵] ما آن کار را آسان میکنیم. می بینید درس خواندن و به مقام عالی رسیدن کار آسانی نیست، ولی برخی ها به آسانی این راه را طی می کنند، برخی ها با دشواری و برخی ها هم از بین راه برمی گردند. اگر خدای سبحان کار دشواری را برای کسی آسان کرد، او به سهولت این راه را طی می کند. وجود مبارک حضرت برای ما «طریق مهیع» شود؛ یعنی یک دشتِ باز که ما اگر بخواهیم راه پیغمبر را طی کنیم، نه مزاحم کسی باشیم و نه کسی مزاحم ماست؛ در این دشت های باز و پهن کسی مزاحم کسی نیست، مقصد همه مشخص است، راه همه هم وسیع و هیچ تزاحمی هم نیست. در کارِ خیر هیچ تزاحمی نیست! در جریان کار خیر ـ از باب تشبیه معقول به محسوس ـ ذات اقدس الهی می فرماید وقتی در خیرات مسابقه می دهید یا در خیرات سرعت می گیرید فَاسْتَبِقُوا الْخَیراتِ[۶] است یا سارِعُوا است ـ یا سرعت است یا سبقت ـ میدان مسابقه عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ،[۷] اگر میدان مسابقه به اندازه مساحت سپهر باشد مزاحمتی نیست، تصادفی نیست و هیچ برخوردی نیست، چون راه وسیع است، در خیرات این چنین است! اگر همه مردم بخواهند عادل باشند، متواضع باشند، متّقی باشند و در تقوا و زهد و عدل و عقل مسابقه دهند، هیچ تصادف و زحمتی در کار نیست، چون خَیر «مهیعه» است، خَیر عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ است. اگر در سالنی همه بخواهند متواضع باشند، هیچ تزاحمی نیست؛ امّا در یک سالن دو نفر بخواهند صدرنشین باشند، اول برخورد است؛ دو نفر بخواهند متکبّرانه رفتار کنند، اول برخورد است؛ دو نفر بخواهند ظالمانه برخورد کنند، اول برخورد است؛ امّا اگر هزارها نفر بخواهند متواضعانه برخورد کنند، هیچ تزاحمی نیست. در تزاحم عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ است در عدل عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ است، در عقل عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ است. سابقاً از باب تشبیه معقول به محسوس می گفتند «هفت درویش»، این یک تشبیه است؛ یعنی در تواضع و عقل و عدل تزاحمی نیست. «ده درویش در گلیمی بخسبند و دو پادشاه در اقلیمی نگنجند»؛[۸]یعنی اگر مسیر، مسیر حق بود «مهیعه» است؛ اگر راه، راه باطل بود اوّلین قدم، قدم تزاحم است. ما هر وقت در خود احساس کردیم مزاحم کسی هستیم، بدانیم که بیراهه می رویم، وگرنه در عدل و حق هیچ مزاحمتی در کار نیست؛ ممکن است دیگری ایجاد زحمت کند، ولی ما مزاحم کسی نخواهیم بود. غرض آن است که این دعاها مدرسه است، این درودها مدرسه است؛ بین دو نماز گفتند این درودها را بخوانید و بگویید خدایا او را طریق «مهیعه» قرار بده برای دولت ما، ملت ما، جامعه ما، جهان اسلامِ ما، جهان بشریت ما که هیچکس مزاحم کسی نباشد، احساس کنند راه ترقّی برای همه باز است «وَ طَرِیقاً إِلَیک مَهْیعاً»، این همّت بلند که در بیان نورانی امّام سجاد هست مسبوق است به سخنان نورانی سیدالشهداء(سلام الله علیهما) و آن هم مسبوق است به بیان نورانی خود پیغمبر(علیهم آلاف التحیه و الثناء)؛ وجود مبارک سیدالشهداء یک بیان لطیفی دارد که این مسبوق است به بیان نورانی جدّ بزرگوارشان که فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ یحِبُّ مَعَالِی الأُمُورِ وَ یکرَهُ سَفْسَافَهَا»؛[۹] فرمود خدای سبحان همّت بلند، نظر بلند، اندیشه بلند و انگیزه بلند را دوست دارد، اگر وارد حوزه علمیه شدید بکوشید مجتهد بشوید و برگردید؛ اگر به دانشگاه رفتید، بکوشید استاد مسلّم دانشگاه شوید؛ اگر در رشتههای دیگر هستید، بکوشید فنآور و متخصص شوید، هرگز به این فکر نباشید که پیرو کسی باشید و هرگز به ا