فایل پاورپوینت کامل ماه عسل در بیمارستان کرونایی ها

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ماه عسل در بیمارستان کرونایی ها :

روزهای بحرانی که کرونا با تمام قوا یک به یک استان های ایران را پشت سر می گذاشت و هر چه در چنته داشت رو می کرد تا تبدیل شود به بزرگ ترین کابوس مردم، هنوز پررنگ ترین خاطرات سه ماه گذشته را رقم می زند.

کرونا هنوز در ایران جولان می دهد. درست در همین لحظه صدها پزشک و پرستار در بیمارستان های ایران، لباس رزم بر تن کرده اند و بر این ویروس می تازند تا جان مبتلایان به کرونا به دنیا باشد. همین حالا که خیلی ها بدون رعایت ملاحظات بهداشتی در اماکن عمومی حاضر می شوند، تن پرستاران و پزشکان مدافع سلامت با لباس های محافظ چند لایه در بیمارستان ها خیس از عرق می شود. برای آنکه از حال این روزهای پرستاران با خبر شویم به یکی ازبیمارستان های سانترکرونا در تهران می رویم و انتخاب ما بیمارستان شهدای گمنام در جنوب پایتخت است.

از پیچ میدان خراسان گذر می کنیم و وارد خیابان شهید «محمدرضا اعظم نظامی» می شویم. خیابان به نیمه نرسیده که تابلوی بیمارستان شهدای گمنام تهران از دور چشم نوازی می کند. درهای این مرکز درمانی از اوایل اسفند تا همین حالا فقط به روی بیماران مبتلا به کرونا باز است. قرار است در این بیمارستان پای روایت های پرستاران و پزشکانی بنشینیم که حرف های زیادی برای گفتن دارند.

روایت اول؛ آرزوی پرستار داوطلب

سه ماه بی وقفه با کرونا جنگید و عاقبت در دام این ویروس افتاد و حالا اسیر تخت بیمارستان شده است. قهرمان روایت اول ما «روح الله انصاری» است؛ پرستار داوطلب هلال احمر که دریکی از اتاق های بخش داخلی بیمارستان شهدای گمنام تهران بستری شده و حال و روز خوبی ندارد. هر چند خودش می گوید حال دلش خوش است و راضی است به رضای خدا. رنگ از رخش پریده و سرفه امانش را بریده است.با اشاره دست ما را به رعایت فاصله بیشتر از تخت دعوت می کند.

کمی که حالش جا می آید، دفتر خاطراتش را باز می کند و از فصل اول کرونا می گوید. از روزی که تصمیم گرفت داوطلب حضور در یکی از بیمارستان های کرونایی شود؛ «من از نیروهای هلال احمر هستم و در بیمارستان هلال احمر خدمت می کنم. اوایل اسفند که اوضاع بحرانی شده بود و بیمارستان های سانتر کرونا با کمبود شدید نیرو مواجه شدند درخواست دادم برای خدمت به این بیمارستان بیایم. آمدم و یکی از افتخارات زندگی ام را با خدمت به بیماران کرونایی رقم زدم. ما روزها و هفته های سختی را پشت سر گذاشتیم. بعد از سه ماه مبتلا به کرونا شدم. حالم اصلا خوب نبود و در بیمارستان بستری شدم و هنوز هم سرپا نشدم. حالا خدا را چه دیدید شاید قسمت شد من هم شهید خدمت شوم».

روی تخت جا به جا می شود و دوباره سرفه می افتد به جانش. سوپروایزر بیمارستان که در این بازدید با ما همراه شده، ماسک اکسیژن را روی صورت روح الله انصاری قرار می دهد و کمکش می کند تا روی تخت بخوابد. «ابوالفضل روشنایی» سوپروایزر بیمارستان که قرار است ما را پای خاطرات پرستاران بنشاند، از حال دل این پرستار داوطلب باخبر است و می گوید: «آقا روح الله از آن جوان های اهل دلی است که بارها در این چند ماه از حسرتی که بر دلش مانده برایمان گفته. از اینکه حسرت مبارزه در لباس مدافعان حرم هنوز همراهش است. گویا دوره آموزشی برای اعزام به سوریه را هم گذرانده، اما قسمت نبوده که اعزام شود».

دعا کنید حاجت روا شوم

انگار این جمله ها نمک روی زخم کهنه پرستار داوطلب می پاشد. آنقدر که بی خیال حال بدش می شود. به زحمت می نشیند. از کشوی کمد کنار تختش عکسی را بیرون می آورد و می گوید: «من و سید سجاد دوست و همکارم در هلال احمر رفیق گرمابه و گلستان هم بودیم. قرار گذاشته بودیم با هم به سوریه برویم و دعایمان این بود که خدا شهادت را نصیب هر دویمان کند. هر دو با هم دوره آموزشی را گذراندیم. سجاد به سوریه رفت و شهید شد. بعد از چند سال استخوان هایش را به ایران آوردند. من جا ماندم و حسرت به دل» این چند جمله را که می گوید دوباره روی تخت آرام می گیرد و می گوید: «دعا کنید یک روزی من هم حاجت روا شوم».

روایت دوم؛ حسرت دیدار

آنها که پدر شدند می دانند ناب ترین لحظه برای هر پدر چه زمانی رقم می خورد؛ وقتی پشت در اتاق عمل، نوزاد تازه چشم به دنیا باز کرده را برای اولین بار در آغوش می گیرد. آنها که پدر هستند می دانند تلخ تر از این نمی شود که بعد از انتظاری طولانی فرزندت به دنیا آمده باشد و از مبارک ترین اتفاق دنیا، حسرت دیدار نصیبت شود. حالا شیرینی به دنیا آمدن فرزند و غم ندیدن او کام دکتر«علیرضا سیاح» یکی دیگر از مدافعان سلامت را تلخ کرده، پزشکی که بعد از چند ماه کار شبانه روزی درگیر کرونا شده است.۱۰ روز از به دنیا آمدن فرزندش گذشته. از بیمارستان تا خانه راهی نیست اما وقتی بدنت میزبان ویروس کرونا باشد از دیدار فرزند هم محرومی.

همه آرزوها و حسرت هایش را روی تخت بیمارستان بغل گرفته تا روز دیدار برسد. حسرت های دکتر«علیرضا سیاح»؛ فوق تخصص گوارش و خاطرات او دومین روایت گزارش ما را رقم می زند.

دکتر سیاح روزهای سخت را مرور می کند و می گوید: «من دینم را به مردمم ادا کردم و از این بابت پیش خدای خودم سربلندم. روزهایی که همسرم پا به ماه بود و به دلیل بارداری پرخطر نیاز به مراقبت دائمی داشت، من وظیفه داشتم کنارش باشم اما خدمت به بیماران کرونایی واجب تر بود. آن زمان می توانستم با توجیه و تبصره خودم را از خدمت در بیمارستان سانتر کرونا خلاص کنم و هفته های آخر بارداری کنار همسرم باشم اما نمی توانستم پشت پا بزنم به وجدان کاری ام. هر روز ۳۰ تا ۴۰ بیمار کرونایی در بیمارستان بستری می شدند ومن و یک پزشک متخصص دیگر همه بیماران کرونایی بیمارستان ۸۰ تخت خوابه شهدای گمنام را ویزیت می کردیم وشبانه روز در بیمارستان بودیم. من به دلیل ترس از انتقال ویروس اصلا خانه نرفتم و همسرم که بیش از هر زمان دیگری به من نیاز داشت لحظات سختی را گذراند. بعد از دو ماه علائم کرونا سراغم آمد و مبتلا شدم. در همین روزها درد زایمان هم سراغ همسرم آمد و عذاب می کشیدم که نمی توانستم کنارش باشم. فرزندم به دنیا آمده و ۱۰ روزه است، بازهم نمی توانم ببینمش. دو هفته از ابتلای من به کرونا گذشته اما هنوز حالم روبه راه نیست. تست کرونای من هنوز مثبت است و نمی توانم بچه ام را بغل بگیرم و ببینمش. همسرم در روز زایمان تنها بود و به جای آنکه خوشحال باشد از به دنیا آمدن فرزندمان، نگران بود مبادا کرونا پدر بچه اش را به کام مرگ بکشاند. این را در دفتر خاطراتش نوشته بود و وقتی حالم بهتر شد به من گفت که در این روزها چه بر او گذشته است».

نگذارید موج دوم کرونا از راه برسد

«نگذارید موج دوم کرونا از راه برسد» این جمله را دکتر سیاح می گوید و خطاب به مردم می گوید:«کرونا مدیریت شده اما مهار نشده است. ای کاش مردم مثل دو ماه گذشته هوشیار باشند. نمی توان کسب و کار و زندگی را به خاطر این ویروس تعطیل کرد و زندگی باید به روال عادی اش برگردد اما این به معنی فراموش کردن ملاحظات بهداشتی نیست. باور کنید اگر موج دوم کرونا به دلیل عدم رعایت مسائل بهداشتی از راه برسد کادر درمان توان و طاقتی برای مهار کردنش ندارد.همه پرستاران و پزشکان خسته اند. زندگی من در این چند ماه کرونایی با همه تلخی ها و سختی ها فقط مشتی است نمونه خروار».

ویزیت بیماران در بستر بیماری

سوپروایزر بیمارستان که در بازدید از بیمارستان شهدای گمنام با ما همراهی می کند از ایثار این مدافع سلامت خاطره ای شنیدنی دارد: «دکتر سیاح حتی در روزهای سخت بیماری هم دست از خدمت به بیماران نکشید و روی تخت بیمارستان هم تصویر سی تی اسکن بیماران مبتلا به کرونا را چک می کرد و به کادر درمان مشاوره می داد» این پزشک مدافع سلامت حالا لحظه شماری می کند برای دیدن فرزند تازه به دنیا آمده و پایان انتظار.

روایت سوم؛ خاطرات اولین پرستاری که در ایران کرونا گرفت

وارد طبقه چهارم؛ بخش مراقبت های ویژه بیماران کرونایی می شویم. کرونا بیمارانی را در تخت های این بخش زمین گیر کرده که نفس هایشان به شماره افتاده است. حدود ۱۰ بیمار بدحال در آی سی یو بستری شدند.چشم که می چرخانی و در چهره های رنگ و رفته شان که با دستگاه تنفسی نفس می کشند دقیق می شوی دستت می آید کرونا این روزها سالمندان را به ورطه بدحالی می کشاند و آنطور که شواهد می گوید دست از سر جوانان برداشته است.

سوپروایزر بیمارستان خیلی زود در این بخش