فایل پاورپوینت کامل محبت اهل بیت علیهم السلام حافظ و ناجی انسان در دنیا و آخرت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل محبت اهل بیت علیهم السلام حافظ و ناجی انسان در دنیا و آخرت :

قرآن کریم اجر رسالت را محبت اهل بیت قرار داد که فرمود: قُل لاَ أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی.[۱] دوستی اهل بیت(علیهم السلام) اجر رسالت نیست. شما کسی را روی کره زمین می‌شناسید که علی و اولاد علی را بشناسد و به آنها علاقه پیدا نکند؟! دوستی این خاندان برای هر کسی که اینها را می‌شناسد مسلّم است. عمده معنا کردن این آیه کریمه است؛ قُل لاَ أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی؛ اگر این فِی الْقُرْبَی مفعول واسطه «مودّت» باشد، آن را همه دارند؛ یعنی ممکن هست کسی علی را بشناسد و به او دل نبندد؟! شما ببینید بسیاری از این کلیمی‌ها در صف نذری قمر بنی‌هاشم صف می‌بندند! این فِی الْقُرْبَی مفعول واسطه برای «مودّت» نیست. لاَ أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی، این فِی الْقُرْبَی اگر مفعول واسطه «مودّت» بود که آن را همگان داشتند؛ این ظرف، ظرف مستقر است نه ظرف لغو. معنای آیه این است: «إلا الموده المستقره فی القربی»، «هر ظرف که حال صفت یا خبر است» ـ به قول طلبه‌ها ـ «البته مدان لغو که آن مستقر است». وقتی ظرف، ظرف مستقر شد، این مودت به آن استقرار وابسته است؛ یعنی تمام مهر و محبت، وقف دودمان پیغمبر و اولاد پیغمبر است. آن وقت انسان به غیر این ذوات قدسی دل نمی‌بندد و اگر به چیزی یا کاری یا شخصی دلبسته شد آن در مسیر همین ولایت است. آن اجر رسالت است و این اجر رسالت که محبت قُربی را به همراه دارد، در دنیا و آخرت انسان را حفظ می‌کند؛ چون هیچ کس در غیر حرم دوستی به جایی نمی‌رسد. این را بزرگان اهل معرفت بیان نورانی امیر بیان(سلام الله علیه) که فرمود: عبادت سه قسم است: بعضی «خَوْفاً مِنَ النَّارِ»[۲]عبادت می‌کنند، بعضی «شَوْقاً إِلَی الْجَنَّهِ»[۳] عبادت می‌کنند، بعضی «حبّاً».[۴] یعنی برخی از ترس جهنم خدا را می‌پرستند. برخی برای رسیدن به بهشت خدا را می‌پرستند، بعضی دوست خدا هستند، «حبّاً» عبادت می‌کنند. بعد فرمود خاندان با محبت خدا را عبادت می‌کنند. بعد از بیان نورانی حضرت، عده‌ای اهل معرفت این تثلیث را به این صورت ذکر کردند که «الخائف» اهل هَرَب است، «الرّاجی» اهل طلب است، «المحبّ» اهل طَرَب است؛ یعنی آنکه ترسناک است همیشه لرزان است و فراری، دارد از جهنم فرار می‌کند. اگر بداند که جهنم به سراغ او نمی‌آید که او نمی‌گریزد. آنکه امید بهشت دارد همیشه در طلب است، آن اهل هَرَب و فرار است، این اهل طلب و جَذبه و کوشش است؛ اما آنکه محبّ است، اهل طَرَب است او در نشاط است. ببینید هیچ حالتی برای اهل بیت پیش نمی‌آمد مگر اینکه اینها «رِضَی اللَّهِ رِضَانَا أَهْلَ الْبَیْت»[۵] می‌گفتند. مگر حادثه‌ای تلخ‌تر از جریان گودال قتلگاه هست؟! در همان جا زمزمه وجود مبارک حضرت این بود: «رِضَی اللَّهِ رِضَانَا أَهْلَ الْبَیْت». این راه را آنها به ما آموختند.

پس اصل اوّل این است که ما مزد رسالت را باید بپردازیم. مزد رسالت ترس از جهنم یا شوق به بهشت نیست. مزد رسالت دوستی همه جانبه و مستقر و دائم و همگانی و همیشگی به اهل بیت است؛ آن وقت این حافظ انسان است. وجود مبارک امام رضا یک بیان نورانی دارد ـ همه بیانات ائمه نورانی است که «کَلامُکُم نُورٌ»[۶] حضرت وقتی وارد مرو و خراسان شد، هم مرحوم کلینی در جلد اوّل اصول کافی نقل کرد هم مرحوم ابن بابویه قمی در امالی. آن روز مهم‌ترین مسئله، مسئله امامت و رهبری بود که آیا رهبری به انتخاب مردم است یا به انتصاب خدا؟ اموی و مروانی و عباسی اینها که به دنبال سقیفه حرکت می‌کردند مکتب آنها این بود که امامت انتخابی است، مردم اگر جمع بشوند کسی را خلیفه، امام و جانشین قرار بدهند، او می‌شود رهبر مردم. وجود مبارک امام رضا به این شخص فرمود اینها درباره چه چیزی بحث می‌کنند؟ امامت، انتخابی نیست که با سقیفه حلّ بشود. این انتصاب الهی است که فقط کار غدیر است این با غدیر حلّ می‌شود نه با سقیفه. امامت جانشینی پیغمبر است تا کسی نبوت را نشناسد، امام‌شناس نخواهد بود. نبوت جانشینی ربوبیّت خداست که إِنِّی جَاعِلٌ فِی الأَرْضِ خَلِیفَهً،[۷]تا کسی خدا را نشناسد ربوبیّت او را الوهیت او را نشناسد، خلیفه او را نمی‌شناسد. اینکه زراره از امام صادق(سلام الله علیه) سؤال می‌کند در عصر غیبت من چه دعایی را بخوانم؟ حضرت فرمود این دعا را بخوان: «اَللّهُمَّ عَرِّفْنی‏ نَفْسَکَ فَاِنَّکَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفْنی‏ نَفْسَکَ لَمْ اَعْرِفْ رَسُولَکَ اَللّهُمَّ عَرِّفْنی‏ رَسُولَکَ فَاِنَّکَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفْنی‏ رَسُولَکَ لَمْ اَعْرِفْ حُجَّتَکَ»[۸] این دعا نظیر «اللهم اغفر لی و لوالدتی و اشفنی» نیست، این یک برهان لمّی است، یک برهان فلسفی است. تا آدم مستخلف عنه را نشناسد، خلیفه را نمی‌شناسد. تا خلیفهِ «الله» را نشناسد خلیفهِ رسول را نمی‌شناسد. این برهان دارد اقامه می‌کند. این نظیر قاعده «لَا تَنْقُضِ الْیَقِینَ»[۹] نیست که یک طلبه بعد از هفت هشت سال بفهمد، این فهمیدنی است و جان کَندن می‌خواهد که تا انسان خدا را نشناسد پیغمبر را نمی‌شناسد؛ یعنی چه؟ برای اینکه پیغمبر منتخب مردم نیست، خلیفهِ «الله» است، تا «الله» که مستخلف عنه است شناخته نشود خلیفه شناخته نمی‌شود. مگر شما در این ادعیه می‌بینید که حضرت برهان اقامه می‌کند؟ خدایا پدر مرا بیامرز! خدایا بیمار مرا شفا بده! خدا قرض مرا ادا کن! این فقط خواستن است؛ اما یک برهان عقلی است فوق برهانی که در قضیه استصحاب و مانند آن که برهان نیست، آن را که یک طلبه با هفت هشت سال درس خواندن می‌فهمد؛ اما این دعا به این آسانی فهمیدنی نیست. فرمود تا انسان برهان اقامه نکند آفریدگار جهان را نشناسد موحّد نشود، ربوبیت، الوهیت و خالقیت و اینها را نشناسد، خلیفه‌شناس نیست، پیغمبرشناس نیست. «اَللّهُمَّ عَرِّفْنی‏ نَفْسَکَ فَاِنَّکَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفْنی‏ نَفْسَکَ لَمْ اَعْرِفْ رَسُولَکَ اَللّهُمَّ عَرِّفْنی‏ رَسُولَکَ فَاِنَّکَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفْنی‏ رَسُولَکَ لَمْ اَعْرِفْ حُجَّتَکَ»، امام خلیفه رسول است، تا رسالت نبوت این گونه از مناصب آسمانی شناخته نشود خلیفه رسول شناخته نمی‌شود، تا ربوبیت و الوهیت شناخته نشود خلیفهِ «الله» شناخته نمی‌شود. کسی می‌تواند إِنِّی جَاعِلٌ فِی الأَرْضِ خَلِیفَهً را بشناسد که جاعل را بشناسد.

طبق نقل مرحوم کلینی در جلد اوّل اصول کافی و طبق نقل مرحوم ابن بابویه قمی در امالی،[۱۰] امام رضا فرمود: اینها درباره چه حرف می‌زنند؟ امام که سقفی نیست امام غدیری نیست؛ امام که انتخابی نیست امام انتصابی است. «وَ هُوَ بِحَیْثُ النَّجْمُ مِنْ یَدِ الْمُتَنَاوِلِینَ»، «فَأَیْنَ الِاخْتِیَارُ مِنْ هَذَا وَ أَیْنَ الْعُقُولُ عَنْ هَذَا»[۱۱]امام که از سقیفه در نمی‌آید، امام از غدیر در می‌آید. امام در آسمان است دست مردم که به آفتاب نمی‌رسد. اگر کسی توانست به ستاره آسمان دستی برساند، آن وقت می‌تواند بگوید من امام را می‌شناسم. فرمود: «وَ هُوَ بِحَیْثُ النَّجْمُ مِنْ یَدِ الْمُتَنَاوِلِینَ» «فَأَیْنَ الِاخْتِیَارُ مِنْ هَذَا وَ أَیْنَ الْعُقُولُ عَنْ هَذَا»،