فایل پاورپوینت کامل محبت و ترحم به فرزندان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل محبت و ترحم به فرزندان :

وقتی بچه‌های دیگر گرسنه می‌شدند با گریه کردن و یا حتی با صدای بلند خواسته خود را به پرستاران و مربیان مرکز اعلام می‌کردند، اما بهار این توانایی را نداشت. به همین خاطر من سعی می‌کردم به او بیشتر از همه توجه کنم و حامی او شوم.

فرزند خواندگی از روی ترحم نیست

وقتی برای اولین‌بار روزنامه‌ها نوشتند فرزندخواندگی آسان شد، مژگان فکرش را هم نمی‌کرد که به آرزوی دیرینه‌اش برسد، که مادر بشود! مادر شدن مثل یک آرزوی دور، یک آرزوی همیشگی که ته دلش بود، مژگان هرجا می‌رفت و هرکاری می‌کرد رویای یک بچه با او بود؛ بچه‌ای که مادر صدایش بزند. علاقه‌ای که پای او را به شیرخوارگاه‌ها و مراکز بهزیستی باز کرده بود، بین بچه‌های بی‌سرپرست. مژگان ۱۱ سال حامی این بچه‌ها بود و هست، حامی نوزادان و کودکانی که مهر مادر نصیب‌شان نشده‌. اما در تمام این سال‌ها بازهم هیچ‌وقت فکرش را نمی‌کرد که سرپرستی یکی از آنها به او برسد. چرا؟ چون مژگان یک زن مجرد بود و امکان سرپرستی‌اش طبق قوانین فرزندخواندگی وجود نداشت؛ اما حالا دو سال از مادر شدن او می‌گذرد. مژگان محمدی حالا یکی از افرادی است که با تسهیل قانون فرزندخواندگی، صاحب کودک شده‌ است؛ ماجرایی که شنیدنش خالی از لطف نیست.

مژگان مدت‌ها قبل از این‌که مادر شود، حامی بوده؛ یعنی به‌صورت داوطلبانه هفته‌ای سه روز در شیرخوارگاه‌های بهزیستی به بچه‌ها رسیدگی می‌کرده. او حالا علاوه بر این‌که همچنان یک حامی داوطلب است، مادر هم هست. حالا دو سال از زمانی می‌گذرد که قسمت شیرین زندگی مژگان شروع شده، از وقتی او نوشین را به فرزندی پذیرفته. او نوشین را بهار صدا می‌کند؛ بهاری که طعم روزهای زندگی این زن را متفاوت‌تر از قبل کرده است.

یک جدایی تلخ

جدایی در زندگی مشترک برای خیلی‌ها خاطره‌ای تلخ است؛ زن و مرد باید بنشینند و روی تمام خاطرات مشترک قبلی خط بکشند؛ حرف‌ها و عکس‌ها و نگاه‌ها را از یادشان ببرند. مژگان هم تلخی این جدایی را تجربه کرده و برای خلاصی از حال ناخوش بعد از طلاق و فراموش کردن خاطره‌های مشترک آن روزها، پا به دنیای بچه‌ها گذاشته. اتفاقی که درباره‌اش می‌گوید: «برای اولین‌بار وقتی با دوستم از جلوی در یکی از شیرخوارگاه‌ها عبور می‌کردیم با آنجا آشنا شدم. ناخودآگاه به سمت شیرخوارگاه کشیده شدم. اوایل فقط روزهای پنجشنبه که برای بچه‌ها تولد می‌گرفتند به شیرخوارگاه سرمی‌زدم. اما کم‌کم با جلب اعتماد مسؤولان آنجا توانستم زمان و انرژی بیشتری برای این بچه‌ها بگذارم. مژگان به‌عنوان یک حامی، کارش را از قسمت قرنطینه شروع می‌کند، جایی که نوزادان هنگام ورود به آسایشگاه باید مدتی را در آنجا بگذرانند: «بعد از گذراندن دوران آزمایشی و انجام یک‌سری مراحل اداری موافقت شد که سه روز در هفته در شیرخوارگاه حضور داشته باشم، بعد این سه روز شد چهار روز و بیشتر، کم‌کم به آنها وابستگی پیدا کردم به شکلی که بعضی روزها از صبح تا ۹ شب کنار بچه‌ها بودم.» روزهایی که حال او را از همیشه بهتر می‌کردند آن‌قدر که بگوید: «من ۳۷ سال از خدا عمر گرفته‌ام، اما در تمام زندگی‌ام هیچ‌وقت به اندازه این ۱۱ سال و مخصوصا دو سال اخیر که مادر شدم حالم خوب نبوده است.»

برای دلم کار می‌کردم

«وقتی برای دلتان کار می‌کنید، خسته نمی‌شوید.» این را خانم محمدی در جواب سوال ما می‌گوید، وقتی از او می‌پرسیم که چه انگیزه‌ای شما را مجاب می‌کرد برای بچه‌هایی که شاید حتی متوجه این لطف شما نشوند، این همه زمان و وقت بگذارید؟ برای او حس مادری حسی است که نمی‌توان قیمتی برایش گذاشت یا انتظار جبرانش را داشت، شاید به همین دلیل است که می‌گوید: «وقتی در شیرخوارگاه حضور داشتم، دنیا برایم شیرین‌تر از قبل می‌شد، البته نه فقط من، که خیلی‌ها در شیرخوارگاه برای دلشان کار می‌کردند و با بچه‌های معصومی که دست سرنوشت آنها را به اینجا کشانده بود، وقت می‌گذراندند. کم‌کم کار به جایی رسید که هیچ چیزی به اندازه بودن در محیط شیرخوارگاه مرا آرام و خوشحال نمی‌کرد. من همه غم و غصه‌هایم را با بودن در آنجا فراموش می‌کردم.»

اولین آشنایی با بهار

قبل از این‌که قانونی برای واگذاری کودکان به دختران مجرد وضع شود، مژگان محمدی امید تازه زندگی‌اش را در همین شیرخوارگاه پیدا می‌کند؛ یک نوزاد خیلی کوچک، مژگان همانجا دلش را به این نوزاد گره می‌زند؛ «در شیرخوارگاه نوزادان و کودکان زیادی با شرایط مختلفی