فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 84 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مراحل فقه آموزی در درس خارج :

از دو زاویه می توان درس خارج را بررسی کرد؛ زاویه اول، زاویه استادانی است که درس خارج دارند و در درس خارج می خواهند سیری را در پیش بگیرند تا طلبه به مطلوب و مقصود، نائل شود. زاویه دوم، زاویه طلاب است.

با توجه به وضع موجود و نقایص این ساختار، طلبه چه راهی را باید پیش بگیرد تا به غایت درس خارج نائل شود؟ با توجه به اینکه مخاطب این نوشتار، عمدتاً طلاب عزیز هستند، مطلب را از زاویه دوم پی گیری می کنیم.

مداری که در حوزه تعریف شده، به گونه ای است که خروجی های آن باید به مرحله رهبری فکری و عملی مردم دست یابند و بتوانند جریانی فکری، مجموعه یا نهادی و… را سرپرستی کنند و به سمت و سوی مطلوب سوق بدهند. در این میان، درس خارج، یعنی مسیر رسیدن به اجتهاد، یعنی طلبه بتواند مسئله ای را که در فضای اجتماعی او هست، درست بفهمد و حکمش را از ادله استخراج کند.

حکمت سه بخشی شدن مراحل تحصیل هم بر سه هدف پایه گذاری شده است. در مرحله اول، طلبه باید فاصله زبانی را با متون از بین ببرد و با زبان دین آشنا شود. (مقدمات). در مرحله دوم، طلبه باید با شیوه استفاده از متون، آشنایی پیدا کند و بر گفت وگوهای علمی رایج و پذیرفته شده در استنباط علوم دینی، مسلط، و با محتوا و روش های استنباط آشنا شود. (سطح). در مرحله سوم، طلبه از یک متن خاص منفک می شود و باید در فضای جدید آموزشی، به تدریج توان نظریه پردازی، اجتهاد و استنباط را به دست آورد. (خارج)

پس درس خارج، فضایی آموزشی پدید می آید که طلبه باید بتواند از متون دینی، پاسخ سؤالات خود و جامعه اش را استخراج و استنباط کند. در درس سطح هم طلبه به استاد اشکال می گیرد و کلاس همراه با بحث و مطالعات جانبی است، اما طلبه در درس خارج باید سازنده باشد. کسی که می خواهد سازنده باشد، ابتدا قواعد را به او می آموزند و بعد او شروع به ساختن می کند. در حین ساختن هم به او کمک می کنند تا بتواند مهارت لازم را کسب کند. چند خانه ضعیفی که او می سازد، از خانه محکمی که استادش می سازد، بهتر است.

طلبه بر خلاف دوره سطح که خانه ساختن دیگران را می دید، خودش باید خانه بسازد و چگونه ساختن را یاد بگیرد. پس محور درس خارج، استنباط کردن، خلاقیت و سازندگی خود طلبه است. بنابراین، مهم ترین کار آموزش در مرحله درس خارج آن است که طلبه زیر نظر استاد متبحر، وارد میدان استنباط شود و ضعف ها و عیب های کارش را برطرف سازد و استنباط را یاد بگیرد و نقد شود. از این رو، هر چه بیشتر گام برمی دارد، پخته تر و دقیق تر می شود. البته این مطلب با اینکه در درس خارج، مطالب تئوریک آموزش داده شود، منافاتی ندارد، ولی محوریت درس خارج، تربیت طلبه با آن ویژگی هاست.

اگر هسته آموزش درس خارج، آموزش فن استنباط و اجتهاد است، طلبه باید فنی را بیاموزد که به ظرافت و دقت فراوان نیاز دارد. از این رو، اولین حرکت علمی در درس خارج، باید فراگرفتن روش استاد در فرآیند اجتهاد باشد و طلبه باید مدتی ناظر دقیق فعالیت های استاد باشد تا روش و فرآیند را بیاموزد و در این مرحله، نتیجه استنباط و محتوای آن، اهمیت چندانی ندارد.

باید از مسائل ساده آغاز کرد و گام به گام به حل مسئله پرداخت و با تحلیل به سؤالات کلیدی رسید و نشان داد که جواب این سؤالات را چگونه باید از کتاب و سنت گرفت. طلبه باید روش برخورد استاد با سؤال و فکر کردن و به نتیجه رسیدن استاد را زیرنظر بگیرد و بیاموزد. وقتی حرکت علمی استاد را زیرنظر گرفت، باید خودش در جهت حل مسئله گام بردارد. باید از مسائل ساده شروع کند و با نظارت استاد، کار او نقد شود و تفاوت روش خود با استاد را در مباحثه با استاد، به دست بیاورد. این شیوه روشی است که می تواند طلبه را به سرعت پیش ببرد و مهارت لازم را در او به وجود آورد. از این رو، فرآیند درس خارج باید به این ترتیب باشد؛ اول باید فاصله آموزشی درس سطح تا خارج پر شود، سپس استاد در تک تک مهارت های اولیه طلبه با او کار کند، از فهم کتاب و جمع بندی تا تحلیل مطالب استادان بزرگ. در مرحله بعد شاگرد می سازد و استاد به هم می ریزد و ضعف هایش را نشان می دهد. در مرحله دیگر، پس از آنکه ساختار ساده را یاد گرفت، به امهات می پردازد و با پرداختن به مسائل اختلافی فقه، آنها را یاد می گیرد. در مرحله ای دیگر، شاگرد کارهایش را انجام می دهد و حاصل را عرضه می کند و کل کار، نقد می شود.

در مرحله بعد باید به نمونه های سخت ـ نمونه های اختلافی که فقها در آن با هم درگیر هستند ـ بپردازد. در مراحل دیگر هم باید به سازه های بزرگ و مسائل پیچیده بپردازد تا طلبه در آن موردها، به عالی ترین سطح توان خود برسد.

در اینجا باید به این نکته اشاره کنم که ما در فقه با سه دسته از مسائل روبه رو هستیم که طلبه باید به طور جداگانه، روش برخورد با این مسائل و استنباط را بیاموزد. البته می توان با تمهیداتی این ها را در عرض هم آموزش داد؛ فقه علی القواعد، فقه استظهاری و فقه مستحدثات. استنباط اول که قدما به آن فقه علی القواعد یا تفریعی می گفتند، فقهی است که استفاده از قواعد و دقت در کاربرد قواعد، مهم است و طلبه با روایات و تعادل و تراجیح و مشکلات سندی و استظهارات، کار ندارد، بلکه با قواعد مشخص و دقیق سر و کار دارد و طلبه باید سعی کند نوع کاربردشان را در فضای مثلاً معاملات بیاموزد. این نوعی آموزش خاص می خواهد و آموزش آن شبیه آموزش ریاضیات در دبیرستان است. در دبیرستان، سلسله قواعد ساده ریاضی را آموزش می دهند که ساده و فهمیدنی به نظر می رسد، ولی به تدریج در حل تمرینات، مسائل پیچیده می شود و شما برای حل مسائل باید قدرت و توانایی تجزیه مسائل را داشته باشید تا بر اثر تجزیه مشخص شود که هر کدام از قسمت های مسئله با کدام قاعده، به جواب می رسد. با تمرین مناسب که امروزه به آن مهارت حل مسئله می گویند، می توان مهارت لازم در این مسائل را به دست آورد. حقوق و ریاضیات، شبیه فقه تفریعی اند. از این رو، همین شیوه در فقه علی القواعد به کار می رود. ابتدا مسئله تحلیل و تجزیه، و مجهول به فضایی وارد می شود که به آن منابع شناخته شده نزدیک باشد و برای هر بخش این مسئله، منابعی را مشخص می کنیم. فقیه باید بتواند از قواعدی که در اصول و فقه قبول کرده و همچنین قواعدی که در آن باب خاص به دست آورده است، مسئله مورد بحث را حل و فصل کند و جواب دهد. تبدیل فروع اصلی به فروع درجه دو را ـ که نوعی توان حل مسئله است ـ تفریع می گوییم.

برای نمونه، بحث پیوند اعضا را مطرح می کنیم. وقتی مسئله را تحلیل می کنیم، با مسائلی روبه رو می شویم. یک بحث این است که اصلاً کسی می تواند عضو خودش را واگذار کند؟ اگر واگذار کرد، آیا قابلیت خرید و فروش وجود دارد؟ اگر کسی خرید، آیا این عضو نجس است؟ اگر خرید اشکال نداشت و نجس هم نبود، آیا قابلیت پیوند زدن به شخص دیگر وجود دارد؟ آیا انسان می تواند تغییر در اعضایش به وجود آورد؟

یک مسئله به چند مسئله ساده تر تبدیل می شود و هر مسئله با قاعده مشخص، قابل حل است.

فضای دوم، استنباط فقه استظهاری است. این مسائل، جزو آن دسته از استنباطات فقهی هستند که ارتباط مستقیم و تنگاتنگی با روایات و آیات دارند، یعنی پس از روشن شدن صورت مسئله، می بینیم درباره این مسئله در فضای آیات و روایات، گفت وگو شده است.

در فقه استظهاری باید توان ظهورگیری از کلمات معصومین و استنطاق از ادله را به دست آورد. در این فقه، باید مراحلی را طی کرد. در مرحله اول باید با مجموعه ادله آشنا شد. گاهی طلبه به دنبال مطلبی است که تا تسلط کامل به تمام کتب، و تتبّع لازم را نداشته باشد، نمی تواند به مطلب دست بیابد. مثلاً آداب معاشرت «آداب العِشره» در کتاب الحج است. چون مردم در ایام حج باید حدود یک سال با هم زندگی می کردند، لذا آداب معاشرت را در کتاب حج آورده اند، ولی اگر کسی کار نکرده باشد، نمی داند در کجا باید به جست وجو بپردازد. همچنین آشنایی با مجموعه احادیث و آخرین فهرست ها و نرم افزارها، امکاناتی را می طلبد که برای جست وجو و یافتن مطلب لازم است. در مرحله بعد باید طلبه بیاموزد این دلیل هایی که کنار هم جمع کرده است، چگونه از نظر محتوایی، تحلیل کند. فقیه از روایتی که به نظر طلبه مبتدی پیچیدگی ندارد، مطالب لطیف و دقیق را استخراج می کند. طلبه در مرحله سوم باید بتواند مطالب را کنار هم تجمیع کند تا به نتایج لازم دست بیابد. گاهی استظهارات مطلوب است، ولی از ترکیب و جمع بندی، نتایج جدیدی حاصل می شود و گاهی مجموعه استظهارات با هم تعارض دارد و طلبه باید بتواند تعارض، ناهمخوانی و تنافی ادله را برطرف کند. پس ابتدائاً کار ما در این مسائل، یافتن این مدارک، در مرحله بعد، تحلیل محتوا و ارزش این مدارک از حیث صدور و دلالت و در مرحله آخر رسیدن به جمع بندی مجموع بیانات است. به این شکل که اگر تعارضی بین بیانات صادره وجود دارد، آن را برطرف، و حکومت یا ورود و تخصیص و تخصّص و… را لحاظ کنیم و با اموری که لازمه جمع میان دلالت ادله مختلف است، به آن موضوع جواب دهیم.

فقه علی القاعده بعد از فقه استظهاری است، یعنی در فقه استظهاری، مثلاً امّهات باب طهارت و قاعده طهارت از روایات استخراج می شود، ولی وقتی با یک مسئله روبه رو می شوید، تجزیه مسئله به مسائل بسیط و تطبیق هر قاعده بر بخش مربوط به خودش، فقه علی القاعده است. از این رو، روندی که در آن از قاعده ها، مسائلی را می یابید که مستقیم با واقعه مرتبط است، فقه علی القاعده می گویند. پس مهارت های مورد نیاز در فقه استظهاری، عبارتند از مهارت تحلیل سؤال، مهارت تجمیع ادله، مهارت تحلیل محتوای آیات و روایات و مهارت جمع بندی محتویات به دست آمده. با توجه به اینکه تقریباً مهارت استظهار از ادله و مهارت تفریع، هم عرض هستند، لذا با کارهای ویژه ای می توان دو مهارت را با هم آموزش داد.

فقه استظهاری در مواردی که روایات متنوع تر و مفصل تر و برخورد بین روایات بیشتر باشد، پر کاربردتر می شود. به همین دلیل، ابواب خاصی برای فقه استظهاری مناسب تر است، مثل قسمت هایی از طهارت، بخش های عمده صلاه، حج، نکاح، حدود و….

کاربرد مهارت تفریع بیشتر در فقه معاملات است. مسائل بیع، اجاره و عمده مسائل نکاح، مباحث علی القواعدشان خیلی بیشتر است. بحث طهارت و بحث هایی از صلاه، مانند بحث خلل صلاه نیز این گونه هستند.

مباحثی مانند قصاص هم هست که قواعد خوبی برای کارهای استظهاری دارد، ولی از آنجایی که این مباحث دارای تفریعات خیلی گسترده ای است، باید هر دو نوع مهارت فقهی را داشت.

سومین استنباط فقهی، مباحث فقه مستحدثه است. در مسائل مستحدثه، طلبه با پیچیدگی متفاوتی روبه رو خواهد شد. اولاً خود موضوع مثل موضوعات سابق، بسیط نیست و اگر فقیهی در برابر پرسشی از مسائل مستحدثه ـ مثلاً سؤال از بانک و بانکداری ـ به سؤال مطرح شده، بدون توجه به فضای خاص سؤال و مجموعه مسائل مرتبط با آن پاسخ بدهد، دچار اشتباه می شود، مانند بلایی که در بحث شرکت های هرمی، بر سر بزرگان ما آوردند. یک سؤال را از فضای خاصی می آورند و فقیه ما به علت عدم شناخت فضا و مسائل، قادر نیست پاسخ درستی بدهد. دومین نکته مسائل مستحدثه این است که آن مسائل، بسیار متفرق هستند و طلبه باید قادر باشد به نظام آن مسائل متفرق برسد که در این صورت، حل آن مسائل آسان می شود. مثلاً در بحث شرکت های هرمی، چند مسئله اصلی، کل سیستم فکری و تجاری را ایجاد می کند و بر همان چند اصل استوار است و پاسخ گویی به همان چند اصل اساسی، مسئله مستحدثه را روشن می کند. لازمه کار این است که نه تنها باید مجموعه سؤالات مشخص بشود، بلکه باید هندسه سؤالات هم به دست بیاید و مشخص بشود که مجموعه سؤالات مبتنی بر آن مسائل اساسی است. در مرحله بعد، باید آن مسائل و سؤالات اساسی به گونه ای تحلیل شود که با منابع سازگار باشد و ما بتوانیم جواب مسائل را از ادله به دست آوریم.

مثلاً شرکت های هرمی یا بیمه یا قرارداد مشارکت انعطاف پذیر، که با چند شرکت چند ملیتی قرارداد می بندند و شرکت جدیدی را به وجود می آورند. ما باید با تجزیه و تحلیل و طی مراحلی که در بالا گفته شد، علاوه بر تحلیل، مظانّ مربوط به ادله را هم مشخص کنیم و بدانیم از کدام یک از ابواب فقهی باید در حل مسئله بهره ببریم و به کدام ابواب مراجعه کنیم. در این مباحث، تحلیل خاص صورت مسئله، و تعیین این که این بحث به کجا بر می گردد و در چه ابوابی باید فحص و جست وجو کرد، مشکل است و مهارت خاصی می طلبد، چرا که در آیات و روایات، بحثی در این باره نبوده است. ضمن اینکه برای به دست آوردن جواب هایی که امروز به کار می آید، به شناخت فضای مباحث روز آن موضوع هم نیاز داریم.

از این رو، در مسائل مستحدثه هم به دلیل پیچیدگی با نظامی از سؤالات روبه رو هستیم که باید روح کلی نظام سؤالات را به دست آوریم و از نظام سؤالات، مسائل مستحدثه تا سؤالاتی که از ادله دینی مطرح می کنیم، به دلیل نداشتن همزبانی، راه زیاد است