بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مروری بر مناجات شعبانیه :

نکته ای که از بیانات نورانی امیر مؤمنان(سلام الله علیه) در نهج البلاغه استفاده می شود آن است که جان ما به جای دیگر وابسته است، ما آن را وادارش نکنیم که به سَمت دیگر توجه کند، او به جای دیگر وابسته است از همان جایی که آمده. در آن بیانات نورانی که به کمیل سفارش می کند، عالمان الهی و ربّانی را معرفی می کند، می فرماید: عالمان الهی کسانی اند که ابدانشان به این علوم و معلومات عادی وابسته است اما «أَروَاحُهَا مُعَلَّقَهٌ بِالمحَلِّ الأَعلَی»[۱] به قلم اعلا، به ماورای غیب. یک جمله نورانی در «مناجات شعبانیه» هست که این تعبیر نهج البلاغه زمینه ورود آن «مناجات شعبانیه» را فراهم می کند. در «مناجات شعبانیه» به خدای سبحان عرض می کنیم خدایا! آن توفیق را به ما بده که «حَتّی تَخْرِقَ أَبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ، فَتَصِلَ الی مَعْدِنِ الْعَظَمَهِ وَ تَصِیرَ أَرْواحُنا مُعَلَّقَهً بِعِزِّ قُدْسِک»[۲] این دعایی که در «مناجات شعبانیه» هست؛ آن هم از مناجات خود حضرت امیر(علیه السلام) است در نهج البلاغه وقتی به کمیل می فرماید این دل ها ظروف علوم است «إنَّ هَذِهِ القُلُوبُ اُوعِیهٌ فَخَیرُهَا اوعَاهَا»،[۳] می فرماید: مردان الهی از این ظرفیت حدّاکثر بهره را بردند بدن اینها در عالَم طبیعت مشغول است، اما ارواح اینها معلّق است، «بِعِزِّ قُدْسِک»، به عرش اعلای تو وابسته است. معلوم می شود این جان ما آن وطن اصلی خود را حفظ کرده است این سخنی که از جناب شیخ بهایی معروف است «این وطن مصر و عراق و شام نیست»[۴] قبل از او این مطلب را جناب شیخ اشراق داشتند که اینکه می گویند: «حبّ الوطن من الایمان»[۵]این یک مرحله ظاهری دارد آن هم حق است، حکم فقهی در فقه اصغر، جریان جهاد را برای حفظ وطن لازم دانسته، اما وطن اصلی ما جایی است که از آن جا آمدیم ما که از خاک نیامدیم، بدن ما از خاک است درست است، اما جان ما که از خاک نیست، هر جایی که آمدیم جای اصلی ما، وطن اصلی ما همان جاست. اینکه در بیانات نورانی سیدالشهداء(سلام الله علیه) در روز عرفه در مکه فرمود: «مَنْ کانَ بَاذِلًا فِینَا مُهْجَتَهُ وَ مُوَطِّناً عَلَی لِقَاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ فَلْیرْحَلْ مَعَنَا»[۶] همین است. «توطین»؛ یعنی معرفت وطن یک، گرایش به وطن دو، کوشش برای رسیدن و هجرت به وطن سه. فرمود شما وطنتان «لقاءالله» است از آن جا آمدید باید توطین کنید؛ یعنی وطن شناسی کنید، وسیله رسیدن به وطن را فراهم کنید و هجرت کنید. انسان مهاجر که کادح الی رب است این به وطن اصلی خود برمی گردد اگر تعبیر به رجوع است، برای اینکه ما از آن جا آمدیم إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیهِ راجِعُونَ[۷] و خدای سبحان خیلی چیز را عطا کرده است؛ یعنی کلّ مجموعه عالم، فیض خداست خدا خلق کرده، عطا کرده فَامنُن أَو أَمسِک[۸]این عطای ماست، اما روح را به ما عطا نکرده، روح را طرزی به ما داده که یک طرف آن به دست اوست فرمود: وَ نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی[۹] نه «روحاً». اینکه فرمود روح را به او دادم این «یای» رُوحی یک اضافه اشراقیه است که ما را به آن مرتبط می کند. اینکه شما در روایات می بینید علوم ائمه(علیهم السلام) نامتناهی است، خود اینها یک موجود ممکن و محدود و متناهی اند، هر کدام از اینها متناهی اند، اما علم اینها نامتناهی است، برای اینکه علومی که خدای سبحان به انسان های کامل می دهد دو نحو است: یک وقت علم عطا می کند درباره خضر فرمود: وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً[۱۰] به او علم دادیم این فیض یک فیض محدودی است، این علم یک علم محدودی است. یک وقت است اینها را به آن مخزن نامتناهی مرتبط می کند اگر ارتباط با آن مخزن محفوظ شد، آن مخزن دیگر محدود نیست؛ لذا این علم، نامتناهی می شود؛ آن وقت دو مطلب کنار هم است هر دو حق است: یکی اینکه هر چه دارند این محدود است، یکی اینکه همه علوم اینها این قدر نیست که دارند، به مخزن مرتبط اند. اینکه در روایات، مرحوم کلینی نقل کرد «متی شاءوا علموا»؛[۱۱]یعنی هر وقت خواستند به مخزن مراجعه کنند می توانند. این غیر متناهی «لا یقفی» برای همه ما هست ـ ان شاءالله ـ وقتی وارد صحنه معاد شدیم و از آن جا وارد بهشت شدیم بهشت که محدود نیست؛ منتها این غیر متناهی «لا یقفی» است؛ یعنی هر چه بمانیم باز فرصت هست این طور نیست که یک غیر متناهی یکجا جمع بشود تا گفته شود غیر متناهی که محصور بین حاصرین نیست. ما در بهشت ـ ان شاءالله ـ به نحو ابدیت هستیم. این غیر متناهی «لا یقفی» هیچ محذوری نیست. برای ائمه(علیهم السلام) این بالفعل حاصل شده است؛ یعنی به مخزن مرتبط اند؛ لذا چیزی نیست که اینها ندانند، تنها وجود مبارک حضرت امیر این فرمایش را نفرمود، از وجود مبارک امام مجتبی هم رسیده است ببینید هیچ کس، هیچ دانشمندی در گذشته و حال، شرق و غرب نیامده ادّعا بکند بگوید هر چه بخواهید از من سؤال کنید من بلدم این «سَلُونِی قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُونِی» همین است. بالأخره افراد در یک رشته متخصّص اند آن هم به اندازه ای که آزمودهاند. کسی ادّعا کند هر چه بخواهید من می دانم، من راه آسمان را بهتر از راه های زمین می دانم «فَلَأَنَا بِطُرُقِ السَّمَاءِ أَعْلَمُ مِنِّی بِطُرُقِ الْأَرْض»[۱۲]این مخصوص وجود مبارک حضرت امیر نیست چون همین بیان از وجود مبارک امام مجتبی هم رسیده است.[۱۳] سرّش آن است که اینها به یک مخزن نامتناهی مرتبط هستند. به ما هم گفتند شما رابطه تان را حفظ کنید مرتبط هستید ولی نمی دانید مرتبط هستید نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی نه «روحاً». یک وقت است که در جریان عیسای مسیح است برای هبه فرزند، فرمود: وَ کذلِک أَوْحَینا إِلَیک رُوحاً مِنْ أَمْرِنا[۱۴] این یک مقطع تاریخی است. اما همین عیسی را وقتی خدا می فرماید: رُوحی این معلوم می شود به یک مخزن نامتناهی مرتبط است. بیان نورانی حضرت امیر در آن جمله هایی که به کمیل دارد، دارد مردان الهی مخصوصاً حوزویان و دانشجویان دانشگاه هایی که اهل اعتکاف اند، اهل شب زنده داری اند با این وضع با علوم الهی آشنا هستند، فرمود: عالمان این چنینی ابدان اینها در دنیاست و اما ارواح اینها «مُعَلَّقَه بِالمحَلِّ الأَعلَی»، آن وقت چنین انسانی نه بیراهه می رود، نه راه کسی را می بندد، چیزی برای او ارزشی ندارد. این تعارف نبود که وجود مبارک حضرت امیر داشت. می دانید کلّ خاورمیانه در یک مقطع تاریخی در تحت حکومت حضرت امیر(سلام الله علیه) بود، الآن به صورت چهل، پنجاه کشور در آمده؛ ولی آن روز یک کشور بود، حکومت مرکزی آن در کوفه بود و والی مطلق، وجود مبارک حضرت امیر بود، ایران با همه گستردگی که داشت چندتا استانداری داشت یک استانداری از اهواز و بصره و کرمان تشکیل شده بود که ابن عباس استاندار این منطقه بود بخش وسیعی از آذربایجان یک استانداری بود و همچنین، ترکیه به اصطلاح روم آن روز همین طور بود اینها چندتا استانداری بودند کلّ حکومت مرکزی در اختیار حضرت امیر بود. فرمود این دنیا «عِفطَهِ عَنزٍ»[۱۵]است اموال فراوانی هم بود کسی آمده معلوم شد که کاسبی بود وضع مالی او به هم خورد آبرومند بود نیازمند بود که حضرت به او کمک کند، آمد عرض حاجت کرد وجود مبارک حضرت امیر به مسئول امور مالی اش فرمود: «أعطه ألفا» هزار واحد به او بده. آن روز اوراق بهادار نبود سکه نبود، در زمان وجود مبارک امام باقر به راهنمایی او عمروبن عبدالعزیز سکه زد ـ سکه اسلامی ـ وگرنه در ایران و کشورهای دیگر سکه رایج داشتند. سکه اسلامی در زمان وجود مبارک امام باقر رواج پیدا کرد آن روز قبلاً شمش طلا و نقره می بردند معامله می کردند پولی در کار نبود مگر همین، کسی می خواست نان تهیه کند یک مقدار طلا یا نقره می برد و نان تهیه می کرد یا گندم می دادند برنج می گرفتند یا شمش می دادند برنج می گرفتند معاملاتشان این بود اینکه در شرح حال عمروعاص آمد که ورثه او طلاهای او را با تبر تقسیم کردند همین است. الآن هم می بینید آن روستاهایی که گاز نرفته برای تأمین سوخت زمستانی شان این هیزم ها را در انبار نگه می دارند که با تبر توزیع کنند. آن روز غنایمی که از ایران و غیر ایران به عراق رفته بود این شمش طلاها را این سران فاتح بین خود توزیع کرده بودند. عمروعاص آن قدر قدرت مالی داشت که ورثه او آن طوری که مسعودی ن