پاورپوینت فایل | مرجع دانلود فایل
توضیحات
فایل پاورپوینت کامل مشعل های شعله ور؛ انتخابی مطمئن برای ارائهای حرفهای
اسلایدهایی آماده برای استفاده:
فایل فایل پاورپوینت کامل مشعل های شعله ور شامل 96 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائههای رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده میباشد.
ویژگیهایی که فایل فایل پاورپوینت کامل مشعل های شعله ور را متمایز میکند:
- طراحی بصری حرفهای:فایل پاورپوینت کامل مشعل های شعله ور با بهرهگیری از رنگبندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
- سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شدهاند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
- وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربهای بدون نقص را فراهم میسازد.
استاندارد بالا در تولید محتوا:
فایل فایل پاورپوینت کامل مشعل های شعله ور با رعایت اصول حرفهای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش میباشد.
نکته مهم:
در صورت مشاهده نسخههایی با کیفیت پایینتر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخههای غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل مشعل های شعله ور تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.
هماکنون فایل فایل پاورپوینت کامل مشعل های شعله ور را دریافت کرده و ارائهای حرفهای و متمایز تجربه نمایید
بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مشعل های شعله ور :
عبدالله بن جندب کیست؟
کتب تراجم و رجال همچون «تحفه الاحباب»، «قاموس الرجال»، «جامع الرواه»، «تنقیح المقال» و غیره از او به عنوان عالمی بزرگ و ثقه ای جلیل القدر و پارسا یاد کرده اند.
«عبدالله بن جندب» از خواص اصحاب امام صادق، امام موسی بن جعفر و امام رضا (علیهم السلام) و وکیل ایشان محسوب می شد و نزد آن بزرگواران از منزلت والایی برخوردار بود؛ تا بدان پایه که حضرت موسی بن جعفر علیه السلام قسم یاد فرمود که او و خدا و پیامبر از وی راضی اند.
«ابن جندب» همان کسی است که امام هفتم (ع) دعای سجده شکر معروف «اللهم انی اشهدک…» را برایش نوشت و فرستاد.
در روایت است که روزی «عبدالله بن جندب» از محضر امام موسی کاظم علیه السلام خارج شد، امام پشت سر نظری بدو افکند و فرمود: «وی کسی است که باید الگوی همگان باشد».
عبدالله را با صفوان و علی بن نعمان حکایتی است بدین مضمون:
«این سه تن با هم عهد کرده بودند در صورتی که مرگ هر یک زودتر فرا رسد، دیگران هر عبادتی را که برای خود انجام می دهند، برای دوست درگذشته خود نیز به جای آرند».
علی بن ابراهیم به نقل از پدرش (ابراهیم بن هاشم) می نویسد:
عبدالله بن جندب را در عرفات به حالتی دیدم که موقف هیچ کس را بهتر از او ندیدم؛ پیوسته در مقام دعا و نیایش با محبوب، دستهایش با خشوع تمام به سمت آسمان بلند بود و قطره های اشکش ریزان. هنگام بازگشت به مشعر بدو گفتم:
– عبدالله! خدا شاهد موقف نیکویت بود. من موقف کسی را بهتر از موقف تو ندیدم. پاسخ داد:
– به خدا سوگند که در تمام مدت، کلمه ای برای خود دعا نکردم و تمام دعاهایم در حق برادران دینی ام بوده است؛ چون از مولایم موسی بن جعفر علیه السلام شنیدم که فرمود: «هرکس برادر مؤمنش را در غیاب او دعا کند، از عرش ندا رسد: بگیر که برای تو صد هزار برابر آن است!»، بدین خاطر راضی نشدم از صد هزار دعای مستجاب در حق برادرانم، در برابر یک دعا در حق خودم- که معلوم نیست به اجابت برسد – صرف نظر کنم.
یاران راستین خدای بزرگ
«یا عبد الله! لقد نصب ابلیس حبائله فی دار الغرور فما یقصد فیها إلا أولیاءنا، و لقد جلت الآخره فی أعینهم حتی ما یریدون بها بدلا.
ثم قال آه آه علی قلوب حشیت نوراً و إنما کانت الدنیا عندهم بمنزله الشجاع الأرقم و العدو الأعجم أنسوا بالله و استوحشوا مما به استأنس المترفون أولئک أولیائی حقا و بهم تکشف کل فتنه و ترفع کل بلیه»
ای عبدالله! شیطان دامهایش را در فریبگاه دنیا گسترده است و هدفی جز شکار یاران ما ندارد؛ آنان که از آخرت در دیدگان معرفتشان بزرگ نشسته است؛ آن سان که چیزی را با آن معامله نخواهند کرد.
آه!آه! بر دلهای پر نوری که دنیا در پیشگاهان به منزله افعی خطرناک و دشمنی زبان نفهم است.
آنان که انس و الفتشان با خداست و از آنچه مایه آرامش عیاشان است گریزانند.
آنان، یاران راستین منند، و بدیشان هر فتنه ای آشکار و هر سختی و بلایی برطرف گردد.
نشانه های هدایت
«یا ابن جندب حق علی کل مسلم یعرفنا أن یعرض عمله فی کل یوم و لیله علی نفسه فیکون محاسب نفسه فإن رأی حسنه استزاد منها و إن رأی سیئه استغفر منها لئلا یخزی یوم القیامه. طوبی لعبد لم یغبط الخاطئین علی ما أوتوا من نعیم الدنیا و زهرتها. طوبی لعبد طلب الآخره و سعی لها، طوبی لمن لم تلهه الأمانی الکاذبه.
ثم قال علیه السلام: رحم الله قوماً کانوا سراجاً و مناراً، کانوا دعاه الینا بأعمالهم و مجهود طاقتهم لیس کمن یذیع أسرارنا.»
ای پسر جندب! بر هر مسلمانی که معرفت ما را داراست، لازم است که در هر شبانه روز، کردارش را فرا روی خویش قرار داده و خود حسابگر اعمالش باشد. پس اگر عمل نیکی یافت، زیادش کند و اگر عیب و گناهی دید، آمرزش طلبد تا در قیامت گرفتار ننگ و عذاب نشود. خوشا به حال بنده ای که بر زیب و زیور دنیای خطاکاران حسرت نخورد! خوشا به حال بنده ای که سرای جاویدان آخرت را جوید و در مسیر رسیدن بدان بکوشد! خوشا به حال کسی که آرزوهای دروغین سرگرمش نسازد! خدای رحمت کند گروهی را که چراغ روشنی بخش و نشان هدایت بودند و با کردار (شایسته) خویش مردم را به سوی ما فرا خوانده و نهایت سعی خویش را بدان امر گماشتند! (آنان) هرگز همانند کسانی که اسرار ما را فاش کردند، نیستند.
در حصار توکل
«یا ابن جندب! إنما المؤمنون الذین یخافون الله و یشفقون أن یسلبوا ما أعطوا من الهدی فإذا ذکروا الله و نعماءه وجلوا و أشفقوا و إذا تلیت علیهم آیاته زادتهم إیمانا مما أظهره من نفاد قدرته و علی ربهم یتوکلون.»
ای پسر جندب! مؤمنانی که خدا ترسند و از زوال نعمت هدایت بیمناک، هنگام که به یاد او و نعمتهایش افتند هراسان شده و آنگاه که آیاتش بر آنان فرو خوانده شود از نفوذ قدرت وی، ایمانشان بیفزاید و بر پرودگار خود توکل کنند.
جهل منتشر
«یا ابن جندب! قدیماً عمر الجهل و قوی أساسه و ذلک لاتخاذهم دین الله لعباً حتی لقد کان المتقرب منهم إلی الله بعلمه یرید سواه أولئک هم الظالمون.»
ای پسر جندب! دیرگاهیست که جهل و نادانی رواج یافته و بنیانش استوار گشته است؛ زیرا مردم دین خدا را بازیچه انگاشتند؛ حتی عالمان آنان که بایسته است علم خویش را پلکان عروج و تقرب به سوی حق قرار دهند، غیر خدا را می جویند (پس بدانید که) آنان براستی ستمکارند.
همبال فرشتگان
«یا ابن جندب! لو أن شیعتنا استقاموا لصافحتهم الملائکه و لأظلهم الغمام و لأشرقوا نهاراً و لأکلوا من فوقهم و من تحت أرجلهم و لما سألوا الله شیئاً إلا أعطاهم.»
ای پسر جندب! اگر شیعیان ما درست کردار باشند (و بر صراط حق، استقامت ورزند) فرشتگان با آنان مصافحه می کنند، ابرهای رحمت بر سرشان سایبان می شود و چونان روز می درخشند و از زمین و آسمان روزی می خورند و هنگام که از خداوند چیزی طلب می کنند بدیشان می بخشد.
گنهکاران شیعه
«یا ابن جندب! لا تقل فی المذنبین من أهل دعوتکم إلا خیراً و استکینوا إلی الله فی توفیقهم وسلوا التوبه لهم فکل من قصدنا وتولانا و والانا لم یوال عدونا و قال ما یعلم، وسکت عما لا یعلم أو أشکل علیه فهو فی الجنه.»
ای پسر جندب! درباره گنهکاران از شیعه، سخنی جز به خیر مگویید و خاضعانه از خدا برای آنان طلب توبه و توفیق کنید.
پس هر که به ما روی آورد و پذیرای ولایت ما گردد و با دشمنان ما طرح دوستی نریزد و آنچه را که می داند بگوید و از آنچه بدان جاهل یا مردد است دم فرو بندد، در بهشت خواهد بود.
تکیه بر کردار
«یا ابن جندب! یهلک المتکل علی عمله. و لا ینجو المجترئ علی الذنوب الواثق برحمه الله. قلت فمن ینجو؟
قال الذین هم بین الرجاء و الخوف کأن قلوبهم فی مخلب طائر شوقاً إلی الثواب و خوفاً من العذاب.»
ای پسر جندب! آنکه بر کردار خویش تکیه کند هلاک شود و آنکه در عین امید به رحمت الهی در ارتکاب گناهان جسارت ورزد، نجات نیابد. عبدالله پرسید: پس اهل نجات کیست؟
حضرت فرمود: کسانی که میان بیم و امیدند و از شوق ثواب و خوف عذاب، قلوبشان انگار در چنگال پرنده ای (شکاری) اسیر است.
تاج نور
«یا ابن جندب! من سره أن یزوجه الله الحور العین و یتوجه بالنور فلیدخل علی أخیه المؤمن السرور.»
ای پسر جندب! هر که خرسند است خداوند حورالعین را به تزویج او در آورد و تاج نور بر سرش نهد، پس باید دل برادر مؤمنش را شاد کند.
خواب شب و کلام روز
«یا ابن جندب! أقل النوم باللیل، و الکلام بالنهار فما فی الجسد شی ء أقل شکراً من العین و اللسان، فإن أم سلیمان قالت لسلیمان علیه السلام یا بنی! إیاک و النوم؛ فإنه یفقرک یوم یحتاج الناس إلی أعمالهم.»
ای پسر جندب! از خواب شب و کلام روز بکاه؛ که در پیکر انسان، عضوی ناسپاستر از چشم و زبان نیست.
براستی که مادر «سلیمان(ع) » بدو گفت:
فرزندم! از خواب (زیاد) بپرهیز؛ زیرا آن روز که مردم به اعمال خود نیازمندند (قیامت)، تهدیدستت سازد.
کمندهای شیطان
«یا ابن جندب! إن للشیطان مصائد یصطاد بها فتحاموا شباکه و مصائده.
قلت یا ابن رسول الله و ما هی؟
قال: أما مصائده فصد عن بر الإخوان. و أما شباکه فنوم عن قضاء الصلوات التی فرضها الله. أما إنه ما یعبد الله بمثل نقل الأقدام إلی بر الإخوان و زیارتهم.
ویل للساهین عن الصلوات النائمین فی الخلوات، المستهزئین بالله و آیاته فی الفترات «أولئک لا خلاق لهم فی الآخره و لا یکلمهم الله ولا ینظر إلیهم یوم القیامه و لا یزکیهم و لهم عذاب ألیم».[۱]
ای پسر جندب! برای شیطان دامهایی است که بدانها شکار کند، پس، از کمندها و دامهایش بپرهیزید!
عبدالله پرسید:ای پسر رسول خدا! آن کمندها و دامها کدامند؟
حضرت فرمود: دامهایش، جلوگیری از نیکی به برادران دینی و کمندهایش، خواب در وقت نمازهای واجب است.
(سپس ادامه داد:) آگاه باشید که هیچ عبادتی برای خدا چون نیکی به برادران مؤمن و زیارت آنان نیست!
وای به حال آنان که خلوتی جسته و سر بر بالش خواب نهاده و از نماز غافلند و در زمان سستی و ناتوانی (دین)، خدا و آیاتش را به تمسخر گیرند! «آنان بهره ای در آخرت نداشته و در روز قیامت، خدای با آنها سخن نگوید و (توبه شان را نپذیرد و) پاکشان نسازد و برای آنان عذابی دردناک مهیا باشد».
سود ناچیز
«یا ابن جندب! من أصبح مهموماً لسوی فکاک رقبته فقد هون علیه الجلیل و رغب من ربه فی الربح الحقیر. و من غش أخاه و حقره و ناوأه جعل الله النار مأواه. و من حسد مؤمناً إنماث الإیمان فی قلبه کما ینماث الملح فی الماء.»
ای پسر جندب! هر کس بامدادان (که سر از بستر خواب بر گیرد)، غمی جز آزادی خویش (از آتش دوزخ) داشته باشد، براستی که امر عظیمی را حقیر شمرده و از خدا سود ناچیزی خواسته است. و هر کس برادر مؤمنش را فریب داده و حقیرش شمارد و با وی دشمنی کند، خدای آتش را جایگاهش قرار دهد. و هر کس به مؤمنی حسد ورزد، ایمان در قلبش، چونان نمک در آب، ذوب شود.
هروله نیاز
«یا ابن جندب! الماشی فی حاجه أخیه کالساعی بین الصفا و المروه و قاضی حاجته کالمتشحط بدمه فی سبیل الله یوم بدر وأحد. و ما عذب الله أمه إلا عند استهانتهم بحقوق فقراء إخوانهم.»
ای پسر جندب! آنکه برای رفع نیاز برادر (مؤمنش) حرکت کند، مانند کسی است که بین صفا و مروه به سعی پرداخته، و اگر نیازش را بر آورد، همانند مجاهدی است که در غزوه بدر و احد، در راه خدا به خون خود غلتیده باشد. و خدا هیچ قومی را عذاب نکرد؛ مگر آنگاه که به حقوق برادران نیازمند خود بی اعتنا شدند.
به شیعیان بگو
«یا ابن جندب! بلغ معاشر شیعتنا و قل لهم: لا تذهبن بکم المذاهب! فو الله لا تنال ولایتنا إلا بالورع و الاجتهاد فی الدنیا و مواساه الإخوان فی الله. و لیس من شیعتنا من یظلم الناس.»
ای پسر جندب! به تمامی شیعیان ما برسان و بدیشان بگو:
فریب عقاید و آراء رنگارنگ را نخورید! قسم به خدا که جز با پرهیزگاری و سختکوشی در دنیا و همدردی با برادران به خاطر خدا به ولایت و دوستی ما نخواهید رسید. و آنکه ظلمی به مردم روا دارد، از شیعیان ما نخواهد بود!
نشانه های شیعه
«یا ابن جندب! إنما شیعتنا یعرفون بخصال شتی: بالسخاء و البذل للإخوان و بأن یصلوا الخمسین لیلاً و نهاراً.»
عتنا لا یهرون هریر الکلب و لا یطمعون طمع الغراب و لا یجاورون لنا عدواً و لا یسألون لنا مبغضاً ولو ماتوا جوعاً.
شیعتنا لا یأکلون الجری و لا یمسحون علی الخفین و یحافظون علی الزوال و لا یشربون مسکراً.
قلت جعلت فداک فأین أطلبهم؟
قال علیه السلام: علی رؤس الجبال و أطراف المدن. و إذا دخلت مدینه فسل عمن لا یجاورهم و لا یجاورونه فذلک مؤمن کما قال الله: «وجاء من أقصی المدینه رجل یسعی»[۲] و الله لقد کان حبیب النجار وحده.
ای پسر جندب! همانا شیعیان ما به نشانه هایی چند شناخته می شوند: به سخا و بخشش به برادران و به پنجاه رکعت نماز (واجب و مستحب) در شبانه روز.
شیعیان ما (در مصیبتها) چون سگان زوزه نکشد و چون کلاغان (برای جمع مال) حرص نورزند و با دشمنان ما همسایگی نکنند و به خاطر ما دست نیاز به سوی دشمنی دراز نکنند؛ اگر چه از گرسنگی بمیرند.
شیعیان ما، مار ماهی نخورند و بر کفشها مسح نکشند و مراقب زوال آفتاب (برای ادای نماز ظهر) باشند و مست کننده ننوشند.
عبدالله پرسید: فدایت شوم! آنان را کجا بجویم؟
حضرت فرمود: بر قله کوهها و اطراف شهرها. هنگام که وارد شهری شدی، از کسی که با مردم و مردم با وی آمیزش ندارند، سراغ بگیر؛ همو مؤمن (واقعی) است[۳]؛ چنان که خدای تعالی فرمود: «مردی از دورترین نقطه شهر، شتابان آمد».
به خدا سوگند که آن مرد، تنها حبیب نجار بود.
ناخشنودی و رویا
«یا ابن جندب! کل الذنوب مغفوره سوی عقوق أهل دعوتک. و کل البر مقبول إلا ما کان رئاء.»
ای پسر جندب! هر گناهی قابل آمرزش است؛ مگر نارضایتی همکیشانت و هر خیری مورد قبول است؛ مگر با ریا همراه باشد.
بر محور هدایت
«یا ابن جندب! أحبب فی الله و استمسک بالعروه الوثقی و اعتصم بالهدی یقبل عملک فإن الله یقول إلا من آمن و عمل صالحاً ثم اهتدی[۴] فلا یقبل إلا الإیمان. و لا إیمان إلا بعمل. و لا عمل إلا بیقین. و لا یقین إلا بالخشوع و ملاکها کلها الهدی، فمن اهتدی یقبل عمله وصعد إلی الملکوت متقبلاً و الله یهدی من یشاء إلی صراط مستقیم»[۵]
ای پسر جندب! به خاطر خدا (مؤمنان را) دوست بدار و به دستاویز محکم (قرآن و اهل بیت (ع)) در آویز و از هدایت جدا مشو تا اعمالت پذیرفته شود؛ زیرا خدای تعالی می فرماید:
«مگر آنان که ایمان آرند و اعمال صالح کنند و سپس هدایت یابند».
پس جز «ایمان» پذیرفته نشود و ایمان، بدون «عمل» (کامل) نیست و عمل، بدون «یقین» ارزشی نخواهد داشت و یقین، جز با «فروتنی» حاصل نگردد و مرکز و محور همه اینها «هدایت» است.
بنابراین هر که (به راه راست) هدایت شد، عملش پذیرفته شده و به سوی ملکوت صعود کند؛ «و خدا هر که را بخواهد، به راه راست هدایت فرماید».
همسایگی با خدا
«یا ابن جندب! إن أحببت أن تجاور الجلیل فی داره و تسکن الفردوس فی جواره فلتهن علیک الدنیا و اجعل الموت نصب عینک. و لا تدخر شیئاً لغد. و اعلم أن لک ما قدمت و علیک ما أخرت.»
ای پسر جندب! اگر دوست می داری در همسایگی خدای بزرگ منزل گزینی و در باغهای بهشت، در جوار او باشی، باید زخارف دنیا در نظرت خوار و «مرگ»، در برابر دیدگانت باشد و برای فردا چیزی پس انداز نکنی.
بدان هر چه (از خیر) پیش فرستی، به سود تو و هر چه را بر جای گذاری، به زیان توست.
بیم و امید
«یا ابن جندب! من حرم نفسه کسبه فإنما یجمع لغیره. و من أطاع هواه فقد أطاع عدوه. من یثق بالله یکفه ما أهمه من أمر دنیاه و آخرته و یحفظ له ما غاب عنه. وقد عجز من لم یعد لکل بلاء صبراً و لکل نعمه شکراً و لکل
- لینک دانلود فایل بلافاصله بعد از پرداخت وجه به نمایش در خواهد آمد.
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
هنوز هیچ نقد و بررسی وجود ندارد.