فایل پاورپوینت کامل معارف بلند توحیدی در ادعیه امام سجاد علیه السلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معارف بلند توحیدی در ادعیه امام سجاد علیه السلام :

دعای وجود مبارک امام سجاد (سلام الله علیه) با تعلیم آمیخته است زیارت او با تعلیم آمیخته است. آن روز زعیم حوزه علمیه در مکه، مدینه و عراق دیگران بودند یعنی زعیم حوزه علمیه مکه عبدالله بن عباس بود زعیم حوزه علمیه مدینه ابی بن کعب بود زعیم حوزه علمیه عراق عبدالله بن مسعود بود خروجی اش هم همین است که شما می بینید آشنایان به کتب تفسیر می بینند که مرحوم شیخ طوسی (رضوان الله علیه) در تفسیر وقتی از مفسّران مطلبی را نقل می کند می گوید که قتاده این چنین گفته، سدّی این چنین گفته، مجاهد این چنین گفته اینها همه فارغ التحصیل مکه و مدینه و عراق بودند حوزه ای که در اختیار اهل بیت باشد متأسفانه نبود، وجود مبارک امام سجاد (سلام الله علیه) با این صحیفه سجادیه حوزه علمیه تألیف کرد.

بخشی از ادعیه نورانی آن حضرت در این صحیفه نیامده این زیارت امین الله[۱] که برای آن حضرت است در صحیفه نیست همین صلوات هر روز ماه شعبان[۲] که برای آن حضرت است در صحیفه نیست. وجود مبارک امام سجاد در لابه لای دعا همان یعَلِّمُهُمُ الْکتَابَ وَالْحِکمَهَ[۳]را عمل می کردند این زیارت امین الله را کسی می خواند می بیند با زیارت های دیگر خیلی فرق می کند بخش اوّلش عرض ادب و زیارت است اما بخش دومش معارف توحیدی و اخلاق و تهذیب نفس است این اصلاً با زیارت سازگار نیست «اللهمّ إنّ قلوب الْمُخبتین إلیک والهه»[۴] و امثال ذلک اینها که به بحث زیارت نمی خورد آنچه وجود مبارک امام سجاد دارد همان یعَلِّمُهُمُ الْکتَابَ وَالْحِکمَهَ است این صلوات شعبانیه هم همین طور است چه اینکه بخش هایی از دعاهای وجود مبارک حضرت امیر هم همین طور است یک وقت است ما می گوییم خدایا صلوات بفرست بر پیامبرت که او ما را هدایت کرده کتاب آورده و مانند آن این ضمن اینکه صلوات است عرض ادب است از سنخ تعلیق حکم بر وصف مُشعر به علیت است؛ یک وقت است می گویند این آقا را محترم بشمارید گرامی بدارید آن وقت سؤال می کنند چرا می گویند برای اینکه دانشمند است؛ یک «چرا» باید باشد یک «چون» هم دارد اما یک وقت می گویند این دانشمند را گرامی بدار این تعلیق حکم بر وصف دیگر نیازی به «چرا» و «چون» ندارد.

این صلواتی که وجود مبارک امام سجاد دارد آن سه، چهار صلوات اوّلش همه اش مُعلَّل است «اللهمّ صلّ علی محمد و آل محمد»، چرا؟ چون شجره نبوّت اند، مُختلَف الملائکه اند، مُختلف ملائکه یعنی جای رفت و آمد ملائکه، جایی است که فرشته ها مرتب رفت و آمد می کنند مختلف ملائکه اند معدن علم اند اهل بیت وحی اند همه اینها حدود وسطاست برای اثبات محمول برای موضوع، چرا صلوات بر پیامبر و آلش؟ چون اهل بیت وحی اند، چرا؟ چون معدن علم اند، چرا؟ چون شجره نبوّت اند، چرا؟ چون مختلف ملائکه اند این پنج جمله که در آن صلوات اول است پنج برهان است یعنی پنج حدّ وسط است وحدت و کثرت ادلّه، تابع وحدت و کثرت آن حدود وسطاست اگر حدّ وسط یکی بود منتها به چهار تقریب این می شود یک دلیل، نباید گفت ما پنج دلیل اقامه کردیم اما اگر جوهر حدّ وسط با حدّ وسط دیگر فرق کرد می شود دو برهان اینجا پنج حدّ وسط است بعد فُلک جاریه هم راجع به نجات بخشی اینهاست نجاتِ سیاسی، نجات فرهنگی و مانند آن، طاهرین اخیار بودن هم همین است. این چند بخش اول که گذشت بعد به دعاها می رسیم در دعاها خودمان را مشمول سِعه رحمت ذات اقدس الهی می کنیم در سایه رحمت بی انتهایی که خدا نصیب پیامبر می کند بعد می گوییم این حضرت را شفیع ما قرار بده «وَاجْعَلْهُ لی شَفیعاً مُشَفَّعاً وَطَریقاً اِلَیک مَهیعاً»[۵] شما این مفاتیح هایی که ترجمه شده را ببینید اینها خیال کردند که یعنی خدایا یک راه راست بین من و خودت قرار بده این ترجمه آن دعا نیست در این جمله ما به خدا عرض می کنیم خدایا این ماه که ماه اوست و این ماه صدر و ذیلش رحمت است و رحمت بودنِ صدر و ذیل آن برای این است که نبی رحمت شب ها را به نماز و روزها را به روزه می گذراند «یدْاَبُ فی صِیامِهِ وَقِیامِهِ فی لَیالیهِ» یعنی این زمان را این متزمّن پربرکت کرد همان طوری که مکان را این متمکن، پربرکت می کند چرا ماه شعبان محفوف به رحمت است برای اینکه شب و روزش با عبادت پیغمبر زینت گرفت «یدْأبُ» دأبِ او یعنی سنّت او، عادت مستمرّ او این بود که شب ها را به قیام و روزها را به روزه می گذراند «یدْاَبُ فی صِیامِهِ وَقِیامِهِ فی لَیالیهِ وَاَیامِهِ بُخُوعاً لَک فی اِکرامِهِ»[۶] پس این ماه، ماه رحمت است این زمان ذاتاً رحمت نیست بلکه این متزمّن است که این زمان را مرکز رحمت کرده. ما با این پیامبر چه کار داریم در همین دعای نورانی وجود مبارک امام سجاد (سلام الله علیه) به ما آموخت که بگوییم خدایا ما را به همراه این حضرت ببر (یک) «وَاجْعَلْهُ لی» نه «و اجعل لی»، «وَاجْعَلْهُ لی شَفیعاً مُشَفَّعاً وَطَریقاً اِلَیک مَهیعاً» خدایا نبوّت را که نبوّت یعنی اهل بیت وحی یعنی مجموع قرآن و عترت، این مجموع قرآن و عترت برای من راه باشد شفیعِ راه من هم همین راهنمای ماست که در خدمت او هستیم این را برای من راه قرار بده، تو راه قرار دادی فرمودی صراط مستقیم هست ولی من می خواهم این راه را توسعه بدهی مَهیع به معنی مستقیم نیست مهیع یعنی طریق وسیع.

جُحفه در نزدیک جَدّه که یکی از مواقیت حاجیان است جحفه را که جحفه نامیدند اصلش جحفه نبود این منطقه وسیعی بود که حاجیان و معتمران احرام می بستند می گفتند ارضِ مَهیعه، ارض مهیعه یعنی زمینِ باز که مزاحمتی در کار نیست هر که هر جا بخواهد برود احرام ببندد جا دارد این اول، اسمش ار