فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 57 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل موضع امام باقر علیه السلام در مقابل فرقه های منحرف :

خوارج

گرچه خوارج پس از جنگ نهروان به شدت تضعیف شدند؛ ولی با گذشت زمان به تجدید قوا پرداخته، هوادارانی یافتند و بعدها به شورشها و حرکتهای اجتماعی دامن زدند. یکی از میدانهای رویارویی امام بـاقر(ع) بـا اندیشه های منحرف، موضع گیریهای آن حضرت در مقابل خط مشی خوارج بود. امام(ع) می فرماید: به این گروه مارقه (خوارج) باید گفت: چرا از علی(ع) جدا شدید؟ با اینکه شما مدتها سر در فرمان او داشتید و در رکابش جـنگیدید و نـصرت او زمینه تقرب شما را به خداوند فراهم می آورد. آنها خواهند گفت: امیر مؤمنان در دین خدا «حَکَم» قرار داده است (در جنگ با معاویه حکمیّت را پذیرفته است.)!

به آنان باید گفت: خداوند در شـریعت پیـامبر (ص) حکمیت را پذیرفته و آن را به دو مرد از بندگانش وانهاده است؛ آنجا که فرموده: «فَابْعَثُوا حَکماً مِنْ أَهْلِهِ وَ حَکماً مِنْ أَهْلِها إِنْ یریدا إِصْلاحاً یوَفِّقِ اللَّهُ بَینَهُما»[۱] از سوی دیگر، رسول خدا(ص) در ماجرای جنگ با بنی قریظه، سعد بـن مـعاذ را بـرگزید و او به آنچه مورد امضا و پذیرش خداوند بود، حکم کرد.

سـپس امام باقر(ع) ادامه دادند: به خوارج باید گفت: آیا شما نمی دانید که وقتی امیرالمؤمنین(ع) حکمیّت را پذیرفت، به افـرادی کـه حـکمیّت به عهد آنان نهاده شد، فرمان داد تا بر اساس قرآن حـکم کـنند و از حکم خداوند فراتر نروند و شرط کردند که اگر داوری آنها خلاف قرآن باشد، آن را نخواهند پذیرفت؟

زمانی که حـکمیّت بـه ضـرر حضرت علی(ع) تمام شد، برخی به آن حضرت گفتند: کسی را بر خود حـَکَم سـاختی کـه علیه تو حکم کرد. امیرالمؤمنین(ع) در پاسخ فرمودند: من به حکمیّت کتاب خدا تن دادم، نـه بـه حـکمیّت یک فرد، تا نظر شخصی خودش را إعمال کند.

اکنون باید به خوارج گفت کـه در کـجای این حکمیّت انحراف از حکم قرآن دیده می شود؟ با اینکه حضرت به صراحت اعلام کـردند کـه حـکم مخالف قرآن را رد می کنند.[۲]

در روایتی دیگر آمده است:

فردی از خوارج مدعی بود که امام عـلی (ع) در جـنگ نهروان به خاطر کشتن خوارج گرفتار ظلم شده است. وی می گفت: اگر بدانم کـه در پهـن زمـین کسی هست که برای من ظالم نبودن علی(ع) را ثابت کند، به سویش خواهم شتافت. بـه او گـفتند: از میان فرزندان علی(ع) شخصی چون ابو جعفر محمد بن علی می تواند بـه تـو پاسـخ دهد. وی – که از سردمداران خوارج بود – گروهی از بزرگان یارانش را گـرد آورد و بـه حضور امام باقر(ع) رسید. عرض شـد: ایـنان برای مـناظره بـا شـما آمده اند. حضرت فرمود: اکـنون بازگردند و فردا بیایند. فردای آن روز امام باقر(ع) فرزندان مهاجر و انصار را گرد آورده و گروه خوارج را نیز به حـضور پذیـرفتند. امام(ع) با حمد و ثنای خداوند سـخن آغـاز کـرده و پس از شـهادت بـه وحدانیت خدا و رسـالت پیـامبر اکرم(ص) فرمود: سپاس خدای را که با اعطای نبوت به پیامبر اکرم(ص)، ما خاندان را کرامت بخشید و ولایـت خـویش را بـه ما اختصاص داد. ای فرزندان مهاجر و انصار! در مـیان شـما هـر کـس فـضیلتی از امـیرالمؤمنین(ع) می داند، بایستد و بگوید!

حاضران هر یک ایستادند و در فضیلت امام علی(ع) سخنها ایراد کردند. با این زمینه و فضایی که امام باقر(ع) پدید آورد، آن مرد که بزرگ خوارج آن محفل بـه شمار می آمد، برخاست و گفت: من به فضایل و ارزشهای علی(ع) بیش از این جمع آگاهم و روایتهای بیش تری می دانم؛ ولی اینها مربوط به زمانی بوده است که علی هنوز حکمیّت را نپذیرفته بود و بـا پذیـرش حکمیّت کافر نشده بود!

وقتی سخن در فضایل حضرت علی(ع) به حدیث خیبر رسید که پیامبر (ص) فرمود: «فردا پرچم را به دست فردی خواهم سپرد که خدا و رسول را دوست دارد و خدا و رسـول نـیز او را دوست دارند. بر دشمن هماره می تازد و هرگز از میدان جنگ نمی گریزد. او از رزم باز نمی گردد، مگر با پیروزی و فتح خیبر!» امام باقر(ع) به آن مرد رو کرده، فـرمود: دربـار این حدیث چه می گویی؟ گفت: ایـن حـدیث حق است و شکی هم در آن نیست؛ ولی کفر، پس از این مرحله پدید آمد.

امام باقر(ع) فرمود: آیا آن روز که خداوند علی(ع) را دوست می داشت، می دانست که او در آیـنده اهـل نهروان را خواهد کشت، یـا نمی دانست؟ آن مـرد گفت: اگر بگویم خدا نمی دانست، کافر شده ام، پس ناگزیر باید اقرار کنم که خداوند می دانست. امام(ع) فرمود: آیا محبت خدا به علی(ع) از آن جهت بوده که وی در خط خدا حرکت می کرده یا بـه خـاطر عصیان و نافرمانی بوده است؟ گفت: بدیهی است که دوستی خداوند نسبت به امیرالمؤمنین(ع) از جهت اطاعت و بندگی وی بوده، نه عصیان و نافرمانی (در نتیجه این محبت بیانگر این است که آن حضرت تا پایـان عـمر در راه اطاعت خـدا گام نهاده و هرگز از مسیر رضای او بیرون نرفته و آنچه انجام داده، وظیف الهی او بوده است.)

وقتی سخن به ایـنجا رسید، امام (ع) فرمود: اکنون تو در میدان مناظره مغلوب شدی. برخیز و مـجلس را تـرک کـن! مرد برخاست و در این حال آیاتی از قرآن را که بیانگر آشکار شدن حق برای وی بود، زمزمه می کرد و اظـهار مـی داشت: (حَتَّی یتَبَینَ لَکمُ الْخَیطُ الْأَبْیضُ مِنَ الْخَیطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْر([۳]،(اللَّهُ أَعْلَمُ حـَیثُ یجـْعَلُ رِسـالَتَهُ[۴](.[۵]

مجبّره و مفوّضه (اشاعره و معتزله)

مجبّره کـسانی هستند که می گویند: انسان هیچ گونه اختیاری از خود ندارد و تمام اعمال او مستقیم تـوسط خدا انجام می شود. نـقط مـقابل این گروه، مفوّضه هستند که می گویند: انسان بدون هیچ گونه دخالتی از ناحیه خداوند، اعمال خود را انجام می دهد و کاملاً مختار است. بدیهی است که هر دو نظریه مردودند؛ بلکه نظریه صحیحی که از جـانب اهل بیت(ع) مطرح شده «امر بین دو امر» است؛ یعنی خداوند متعال قدرت و اختیار را به انسانها عنایت فرموده تا با آن به انجام کارها بپردازند؛ اما این اراده و اختیار در عرض اراد باری تعالی نیست، بلکه در طـول اراده الهـی است؛ یعنی اراده و اختیار انسان یکی از اجزاء علت تامه افعال اختیاری اوست.

این دو گروه فکری (مجبّره و مفوّضه) در زمان امام باقر(ع) نیز وجود داشتند. حضرت در پاسخ آنان می فرماید: لطف و رحمت الهی بـه خـلق بیش تر از آن است که آنان را به انجام گناهان مجبور سازد و سپس به خاطر کارهایی که به اجبار انجام داده اند، عذابشان کند. از سوی دیگر، خداوند قاهرتر و نیرومندتر از آن است که چیزی را اراده کـند و تـحقق نیابد.

از آن بزرگوار سؤال شد: مگر میان جبر و اختیار، جایگاه سومی وجود دارد؟ حضرت فرمود: آری! میان جبر و اختیار، فضایی بیش تر از گستر آسمان و زمین است.[۶]

غُلات

سومین جریان فکری ناسالم در عـصر امـام بـاقر(ع)، جریان «غُلوّ» است. همواره ضـعف فـرهنگی جـامعه دو نتیجه تلخ را به همراه دارد: افراط و تفریط!

برخی از مـردم تحت تأثیر محیط و شگردهای تبلیغی بنی امیه، تا آنجا از خاندان رسالت فاصله گرفتند که به ایشان توهین کرده و لعـن و نـاسزا مـی گفتند. در مقابل، گروه دیگری به انگیز موضع گیری علیه حکومت بنی امیه و یا انـگیزه های دیـگر، در تعظیم جایگاه اهل بیت(ع) تا آنجا پیش رفتند که شأن و جایگاه اهل بیت(ع) از حقیقت واقع فراتر رفـت و بـرای ایـشان جایگاهی خدایی فرض کردند؛ ائمه(ع) ناگزیر با آنان به مواجهه و مبارزه پرداخـتند. یـکی از ایـنها همان جریان غلو بود.

امام صادق(ع) هفت تن را به عنوان عناصر فرصت طلب و دروغ پرداز مـعرفی کـرد: مـغیره بن سعید، بیان، صائد، حمزه بن عماره بربری، حارث شامی، عبدالله بن عمرو بـن حـارث و ابوالخطاب.[۷]

«هشام بن حکم» از امام صادق(ع) نقل کرده است که فرمود: مغیره بـن سـعید از روی غـرض ورزی، به پدرم دروغ می بست.

یاران مغیره در جمع اصحاب امام باقر(ع) حاضر می شدند و نوشته ها و روایات را از ایشان مـی گرفتند و بـه مغیره می رساندند. او نیز بین آن نوشته ها مطالبی باطل می افزود و به امام باقر(ع) نسبت مـی داد و آنـان را امـر می کرد تا آن مطالب را به عنوان آرای امام (ع) در میان شیعه رواج دهند. بر این اساس، اکثر آنـچه از مـطالب آمیخته به غلو در روایات امام باقر(ع) دیده می شود، افزوده های مغیره بن سـعید اسـت.[۸]

امـام باقر(ع) از وجود چنین عناصر ناسالمی کاملاً آگاهی داشتند و در هر فرصتی به افشای چهر آنان و انـکار بـافته هایشان مـی پرداختند. آن حضرت دربار مغیره بن سعید می فرماید: آیا می دانید مغیره مانند کیست؟ او مانند بـلعم (بـاعورا) است که به او اسم اعظم داده شد و خداوند در حق وی فرمود: (الَّذی آتَیناهُ آیاتِنا فَانْسَلَخَ مِنْها فَأَتْبَعَهُ الشَّیطانُ فـَکانَ مـِنَ الْغاوینَ([۹]«ما آیات خود را به او عطا کـردیم؛ ولی او از آن عـلم عاری گـشت و شـیطان در پی اش افتاد و در زمره گمراهان قرار گـرفت.»[۱۰]

«بـیان»، از دیگر چـهر