فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 88 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نسخه های قرآنی سیر و سلوک الی الله :

نسخه های کامل و جامعی برای رهروان این راه و سالکان طریق الی الله در سوره های مختلف قرآن آمده است که عمل به هریک از آن ها می تواند انسان را به مقصود برساند.

* * *

۱. نسخه سوره فرقان

ازجمله در اواخر سوره فرقان نسخه ای آمده است که طی دوازده مرحله انسان را به مقام عبادالرحمان، یعنی بندگان خاص خداوند می رساند.

نخستین مرحله، مسأله تواضع و فرونهادن ردای کبر و غرور، و تسلیم بودن دربرابر خدا و فروتنی دربرابر خلق است «وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الاَرْضِ هَوْنآ».(۱)

دومین مرحله، حلم و بردباری دربرابر جاهلان و عدم درگیری با آنان است «وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلاَمآ».(۲)

سلامی که نشانه بی اعتنایی و توأم با بزرگواری است نه ناشی از ضعف و ناتوانی. سلامی که بیانگر عدم تمایل به مقابله به مثل درمقابل جاهلان است. سلامی که بیانگر عظمت روحی آن ها و تحمل و حوصله دربرابر مشکلات است.

مرحله سوم، عبادات خالصانه شبانگاهی است، همان گونه که قرآن می گوید: «وَالَّذِینَ یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدآ وَقِیَامآ».(۳)

آری، در ظلمت شب هنگامی که چشم غافلان در خواب است وجایی برای تظاهر و ریاکاری وجود ندارد از بستر استراحت برمی خیزند و دربرابر پروردگار قیام و در پیشگاهش سجود می کنند. پاسی از شب را به مناجات با محبوب می گذرانند و قلب وروح خود را با یاد و نام او روشن می کنند.

چهارمین مرحله سیر و سلوک آن ها همان مرحله خوف از خداست، خوفی که آن ها را از هرگونه گناه بازمی دارد. آن ها به درگاه او دست برمی دارند و نجات از عذاب دوزخ را در سایه اطاعت و پرهیزکاری از ذات پاکش می طلبند «وَالَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذَابَهَا کَانَ غَرَامآ».(۴)

این خوف و ترس از خداوند در تمام طول راه همراه آنهاست و آنها را از هرگونه انحراف بازمی دارد.

در پنجمین مرحله سخن از انفاق در راه خدا و کمک به نیازمندان به میان می آید. انفاقی دور از اسراف و تبذیر و خالی از بخل و تنگ نظری «وَالَّذِینَ إِذَا أَنفَقُوا لَمْ یُسْرِفُوا وَلَمْ یَقْتُرُوا وَکَانَ بَیْنَ ذَلِکَ قَوَامآ».(۵)

بی شک بدون پیمودن این مرحله کسی نمی تواند این راه پرفراز و نشیب را طی کند. به همین دلیل بسیاری از عارفان اسلامی تأکید بر این کار دارند در حالی که بعضی دیگر، از آن غافل شده اند و نسخه آن ها خالی از این موضوع مهم است. گذشتن از علاقه به مال دنیا از یک سو وخدمت به خلق و شاد کردن دل های نیازمندان از سوی دیگر، رهروان این راه را کمک فراوان خواهد کرد.

در حالات پیشوایان اسلام نیز بارها خوانده ایم که آن ها شبانه شخصاً بار یتیمان و نیازمندان را بر دوش می کشیدند و به خانه و کاشانه آن ها می رساندند.

ششمین مرحله سیر آن ها مرحله توحید خالص است، توحید خالی از هرگونه شرک و دوگانه پرستی، توحیدی که غیر خدا را از صحنه دل دور سازد و در آسمان فکر و روح، کسی و چیزی جز خدا نباشد «وَالَّذِینَ لاَ یَدْعُونَ مَعَ اللهِ إِلَهآ آخَرَ».(۶)

مرحله هفتم، پاکی آن ها از آلودگی به هرگونه حق الناس است، نه خون کسی را می ریزند و نه در ریختن خون کسی شریک و سهیم اند و نه اذیت وآزار آن ها به خلق خدا می رسد و مردم از دست آن ها در آسایش اند. «وَلاَ یَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ».(۷)

هشتمین مرحله سیر و سلوک آن ها پرهیز از هوی پرستی و آلودگی های جنسی است، همان چیزی که یوسف پیامبر(علیه السلام) را به آن مقام والای الهی رساند؛ در ظاهر، او را از سیاه چال زندان بر تخت حکومت نشاند و در باطن به مقام قرب نبوت رسانید «وَلاَ یَزْنُونَ».(۸)

روشن است که مسأله پاکی دامن آن ها از زنا ـ بنابر این که زنا مفهوم عامی داشته باشد و زنای چشم و گوش و لمس را شامل شود و سایر انحرافات جنسی را نیز همراه داشته باشد و حتی همجنس گرایی را که مرحله شدیدتری از زناست، به دلیل آن که حدّش از آن سخت تر و شدیدتر است، در بر گیرد ـ در نسخه سلوک این سالکان ثبت است.

مرحله نهم عبادالله (بندگان خاص خدا) عدم حضور در مجالس گناه است مجالسی که روح انسان را آلوده می کند و او را از خدا دور می سازد ودر مسیر قرب الی الله به او ضربه وارد می کند «وَالَّذِینَ لاَ یَشْهَدُونَ الزُّورَ».(۹)

گرچه «زور» در بعضی از روایات ائمه اهل بیت: تفسیر به مجالس لهو و لعب و غنا شده ولی به یقین از قبیل بیان یک مصداق روشن است و گرنه هرگونه مجلسی که در آن گناه می شود یا غیبت و دروغ و حرف های نادرست و آنچه را که مربوط به دنیاپرستی است شامل می گردد، همه مصداق باطل است و حضور در چنین مجالسی شایسته سالکان راه حق نیست.

آن ها نه تنها در مجالس آلوده به گناه حاضر نمی شوند بلکه هرگاه از کنار چنین مجالسی بگذرند با بی اعتنایی کامل و بزرگوارانه گذر خواهند کرد.

دهمین مرحله، در ادامه این آیات دهمین وصف آن ها را می خوانیم: «وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِرَامآ».(۱۰)

باتوجه به این که «لغو» مفهوم وسیعی دارد، هر کاری را که هدف عاقلانه ای در آن نباشد و یا هرگونه هوی پرستی و سرگرمی ناسالم در آن باشد، شامل می شود.

در یازدهمین مرحله این گروه از بندگان خاص خدا و سالکان الی الله به مراقبت دائمی آن ها اشاره شده است، می فرماید: (آن ها کسانی هستند که هرگاه آیات پروردگارشان را به آن ها یادآوری کنند کر و کور روی آن نمی افتند)؛ «وَ الَّذِینَ إِذَا ذُکِّرُوا بِآیَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْهَا صُمّآ وَ عُمْیَانآ».(۱۱)

آن ها دارای گوش های شنوا وچشم های بینا هستند و به پیام های الهی که ازطریق انبیا و اوصیا و یا علمای باتقوای دین می شنوند گوش فرامی دهند و از کنار هر صحنه ای که می گذرند درس های عبرتی را که در آن نهفته است می بینند. آن ها با بصیرت کامل در این راه گام برمی دارند و دائماً مراقب گام های خویش اند که از مسیر دور نشوند.

و سرانجام، دوازدهمین مرحله آن ها به این صورت بیان شده است: (آن ها کسانی هستند که پیوسته از درگاه خدا تقاضا می کنند: خداوندا! همسران و فرزندان ما را کسانی قرار ده که مایه چشم روشنی ما باشند و ما را امام و پیشوای پرهیزکاران قرار ده)؛ «وَ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَ ذُرِّیَّاتِنَا قُرَّهَ أَعْیُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِینَ إِمَامآ».(۱۲)

این وصف، وصف بسیار مهمی است و اشاره به این دارد که آن ها نه تنها خودشان در این سیر الی الله گام برمی دارند بلکه همواره در این فکرند که دیگران را هم به این راه دعوت کنند. نخست از خانواده خود یعنی زن و فرزند آغاز می کنند سپس به هدایت و رهبری دیگران می پردازند تا بر تعداد رهروان این راه هرچه بیشتر بیفزایند.

قابل توجه این که در بسیاری از نسخه هایی که عارفان برای سلوک الی الله داده اند این نکته مورد غفلت قرار گرفته و تنها به خودسازی و سلوک شخصی آن ها اشاره شده است، در حالی که قرآن مجید در این برنامه جامع خود، آخرین نکته را همین امر قرار داده است و جالب این که آن را به صورت خواسته و دعای دائمی این سالکان کامل بیان کرده است (توجه داشته باشید که فعل مضارع دلیل بر استمرار است).

و در ادامه این آیات، پاداش این سالکان را که رسیدن به مقصد نهایی است این چنین بیان می کند: «أُوْلَئِکَ یُجْزَوْنَ الْغُرْفَهَ بِمَا صَبَرُوا وَیُلَقَّوْنَ فِیهَا تَحِیَّهً وَسَلاَمآ».(۱۳)

از تکیه کردن بر واژه «غرفه» که به معنای طبقات بالای ساختمان است بدون اشاره به باغ های بهشتی و حوران زیبای آن و جنات تجری من تحته الانهار، چنین استفاده می شود که آن ها به یک مقام فوق العاده معنوی می رسند که این امور در نظر آنان سهل وساده است و تعبیر «یُلَقَّوْنَ فِیهَا تَحِیَّهً وَ سَلاَمآ»؛ (آن ها با تحیت و سلام [الهی یا فرشتگان الهی] روبرو می شوند) نیز گواه بر این معناست.

به یقین پیمودن این راه و عبور از این مراحل دوازده گانه انسان را به مقاماتی می رساند که مایه روشنایی چشم قلب انسان و پیشوایی او برای دیگران است. چه دستوری از این بهتر و چه منبعی از این مهم تر و مطمئن تر؟

مرحوم مصطفوی در کتاب التحقیق فی کلمات القرآن الکریم بعد از اشاره به واژه «غرفه» در آیات متعددی از قرآن مجید، می گوید: پرهیزکارانی که از لذات زندگی دنیا پرهیز کردند و آن ها که در راه ایمان و عمل صالح بودند و صبر و استقامت در مسیر حق به خرج دادند غرفه هایی در بهشت و مساکن بسیار عالی و مرتفع دارند که مشرف بر اطراف آن می باشد و آن برترین منازل بهشت و با ارزش ترین مقامات بهشتی است و نتیجه سکنای در آن غرفه ها حصول امنیت و آرامش است که از مهم ترین اسباب زندگی رضایت بخش و سرور دائم است «وَهُمْ فِی الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ».(۱۴)

مرحوم علامه طباطبایی نیز در ذیل همین آیات سوره فرقان در تفسیر «المیزان» بعد از آن که «غرفه» را به معنای طبقات بالای بنا ذکر می کند می گوید: این کنایه از درجه عالی بهشت است. یعنی کسانی که دارای این صفات باشند پاداششان درجات رفیعه بهشتی است که در آن جا فرشتگان با آن ها ملاقات می کنند و تحیت ودرود بر آن ها می فرستند و آن ها از هر آنچه انسان از آن می ترسد و خود را برحذر می دارد در امان اند.

۲. نسخه سوره مؤمنون

نسخه دیگر، در سوره مؤمنون، آیات ۱ تا ۱۱ بیان شده است و سالکان این راه را وارثان بهشت برین که از آن به فردوس یاد کرده و مقامی برتر از آن نیست، و دارای هفت منزل یا هفت صفت معرفی فرموده است.

نخست خشوع و خضوع در نماز است به گونه ای که با تمام وجود به درگاه محبوب حقیقی توجه دارند و دل وجانشان در گرو مناجات و راز و نیاز با اوست.

دیگر این که از هرگونه لغو و بیهودگی و بیهوده گرایی پرهیز می کنند و واجبات مالی را می پردازند و از هرگونه هوس رانی شیطانی و شهوت پرستی دوری می جویند و به امانت (به معنای وسیع کلمه) و عهد و پیمان هایی که با خلق وخالق دارند وفا دارند و نماز را ـ علاوه بر خشوع و خضوع و حضور قلب ـ از هرگونه آسیب (اعم ازریا و سمحه و عُجب و آسیب های دیگر) محافظت می کنند.

و جالب این که تمام این ها جز یک مورد، به صورت اسم فاعل ذکر شده (خاشعون، معرضون، فاعلون، حافظون و راعون) که دلیل بر استمرار و ادامه این راه است یعنی این کارها راه و رسم همیشگی آنهاست نه فقط در زمان خاص، و آن یک مورد که به صورت فعل مضارع «یحافظون» آمده، آن نیز به معنای استمرار راه است زیرا این معنا در فعل مضارع نیز نهفته شده است.

آری، کسانی که در این مسیر، پیوسته این امور هفت گانه را محافظت می کنند وارثان بهشت برین اند و این گونه، سالکان سبیل الی الله و دعوت شدگان به این راه، به بالاترین مقام قرب خدا که از آن تعبیر به «فردوس» شده است راه می یابند.

در همین سوره مؤمنون آیات ۵۷ تا ۶۱ به پیشگامان در این مسیر اشاره کرده و چهار وصف برای آنان ذکر می کند: آن ها کسانی هستند که از خدا (و تخطی از انجام مسئولیت ها) هراسان اند و به آیات پروردگارشان ایمان راسخ دارند. آنهایی که هیچ چیز را شریک و همتای خدا قرار نمی دهند و قلبشان به نور توحید کامل روشن است و آنهایی که آنچه در توان دارند در انجام وظیفه بندگی دریغ نمی دارند اما با این حال باز از صحنه قیامت وحساب و کتاب الهی بیم دارند. آری «أُوْلَئِکَ یُسَارِعُونَ فِی الْخَیْرَاتِ وَهُمْ لَهَا سَابِقُونَ».(۱۵) آن ها پیشتازان در نیکی ها وسبقت گیرندگان در این سیر و سلوک الی الله هستند.

مرحوم مصطفوی در همان کتاب «التحقیق» بعد از آن که تفسیر ارباب لغت را درباره «فردوس» ذکر می کند می گوید: «وَهَذِهِ الجنه مُتَفَرِّدَهٍ لَیْسَ لَهَا مُعَادِلَ»؛ (این بهشت فردوس بهشتی است که منحصربه فرد است و شبیه و نظیری ندارد).

در سوره معارج آیات ۲۲ تا ۳۵ نیز نسخه ای برای رهروان این راه، همانند نسخه سوره مؤمنون البته با تفاوت مختصری دیده می شود. (۱۶) در پایان این صفات می فرماید: «أُوْلَئِکَ فِی جَنَّاتٍ مُّکْرَمُونَ» که دلیل روشنی بر والا بودن مقام کسانی است که واجداین اوصاف اندونیزدلیل روشنی برقُرب آن هابه ذات پاک پروردگار.

۳. نسخه قرآنی دیگر

نسخه های دیگری که از تلفیق و ضمیمه کردن آیات قرآن به یکدیگر برای سالکان راه خدا به دست می آید بسیار قابل توجه و دارای آثار اطمینان بخشی است. به عنوان نمونه ابتدا آیات مربوط به ذکر و دوام آن را بررسی می کنیم.

در سوره احزاب آیات ۴۱ تا ۴۳ سخن از ذکر کثیر است: «یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا اذْکُرُوا اللَّهَ ذِکْراً کَثیراً وَ سَبِّحُوهُ بُکْرَهً و أَصیلاً هُوَ الَّذی یُصَلِّی عَلَیکُمْ و مَلائِکَتُهُ لِیخْرِجَکُمْ مِنَ الظُّلُماتِ اِلَی النُّورِ وَ کانَ بِالْمُؤْمِنینَ رَحیما»؛ (ای کسانی که ایمان آورده اید! خدا را بسیار یاد کنید و صبح و شام او را تسبیح گویید! او کسی است که بر شما درود و رحمت می فرستد، وفرشتگان او [نیز برای شما تقاضای رحمت می کنند] تا شما را از ظلمات [جهل] به سوی نور [ایمان] رهنمون گردد؛ او نسبت به مؤمنان همواره مهربان بوده است!).

آری! فرستادن درود توسط خداوند و فرشتگانش بر انسان ها تا آن ها را از ظلمات به سوی نور دعوت کند بعد از آیه «ذکر کثیر» نشان می دهد که چنین ذاکرانی مورد عنایت خاص خداوند قرار می گیرند و سرانجام پرده های ظلمت از برابر چشم قلب آن ها کنار رفته و نور حق در آن ظاهر می شود.

در آیه ۳۷ و۳۸ سوره نور سخن از دوام ذکر است، می فرماید: «رِجَالٌ لّاَ تُلْهِیهِمْ تِجَارَهٌ وَ لاَ بَیْعٌ عَنْ ذِکْرِ اللهِ وَ إِقَام