فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص

فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص شامل 37 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نسیم شهید تفحص :

هربار با هزار توسل و نیایش، خاکی کنار می رود و اعضای گروه های کمیته جستجوی مفقودین، پیکرهایی را تفحص می کنند. مادری، پدری یا همسری بعد از عمری سرِ آرام به زمین می گذارد. پیکری می آید، مزاری مشخص و می شود قرارگاه پایان سال ها فراق.

تفحص یعنی حال مادر شهید «بهروز صبوری» که قاب عکس پسرش را نشان سرباز تشییع کننده پیکر شهدا می داد و می پرسید: «شهید ۱۹ ساله دارید از سومار؟» و دل همه ما خون می شد. یعنی حالا او با یک قاب عکس، شهر به شهر و تشییع به تشییع نمی چرخد و اشک نمی ریزد. هر وقت دلش از بی وفایی دنیا بگیرد و دلتنگ دردانه اش شود، چادر سر می کند و راهی آستان امامزاده حسن(ع) می شود و مزار فرزندش را کنار مزار ۵ شهید گمنام دیگر زیارت می کند. انگشت اشاره مادر بهروز زبر شده بود، می گفت: «هربار می رفتم راهیان نور یا مناطق جنگی، خاک را آرام با گوشه انگشت کنار می زدم به امید پیدا کردن بند انگشتی از بهروز.» تفحص پر از این بیقراری ها و دیدارهای دوباره است، عکس ها بهتر روایت می کنند.

روضه ای که تفحص شد

تمام شده، بیش از سه دهه است که تمام شده؛ جنگ را می گویم. اما حال و هوای جبهه ها زنده است و فضای روضه های علی اکبر(ع)، زنده تر. ما روضه ها را تفحص می کنیم، اینجا در چیلات. یک رزمنده نشسته و سر دیگری را که مجروح بود به دامن گرفته بود. پلاک هایشان بررسی شد، شماره ها پشت هم بود و این یعنی با هم اعزام شده بودند. پلاک ۵۵ و ۵۶. جستجوها بیشتر شد. پدر و پسر از روستای «باقر تنگه» بابلسرعازم جبهه شدند. شهیدان «سید ابراهیم» و «سید حسن» اسماعیل زاده. ما روضه ها را تفحص می کنیم. سید ابراهیم سر پسرش را به دامن گرفته و هر دو شهید شده اند. حال پدر با دیدن شهادت فرزندش شاید این بوده: «جوانان بنی هاشم بیایید…»

ماجرای تفحص شهید «داریوش دوانی» و برگشتن او بعد از ۳۵ سال به خانه هم غریب است. پیکر او بهمن ماه ۱۳۹۶ به آغوش پدر رسید و قلبش آرام گرفت. پدر آرام پسر را بوسید. اشک امان نداد که بگوید: «پسرم کمی زودتر می آمدی، مادرت هم بود. شاید هم آن دنیا دیدار تازه کرده اید. از طرف من بگو: چشمت روشن خانم! داریوشمان برگشت.» لالایی گفتن کار مردها نیست؛ هیچ وقت نبوده. بابا هرقدر هم سعی می کند نمی تواند جای لالایی خواندن های مادر را پر کند. آغوشش اما یکی نیست، دوتاست. اول از طرف همسرش و بعد خودش یک دل سیر مادرانه و پدرانه پیکر داریوش را بغل می کند. برای یاد دادن درس «پ» به بچه های کلاس اول این بهترین قاب است؛ پ مثل پدر، مثل پسر مثل پیکر و پلاک. شهید دوانی سال ۱۳۶۱ به شهادت رسید.

گاهی تفحص، گاهی مین

ساده نیست؛ اصلا ساده نیست. مرد میدان می خواهد. بعضی وقت ها باران زده و خاک خیس و گل شده است. زمین مثل کام، تشنه ای که بعد از روزها تشنگی آب را می بلعد، گل و باتلاق شده. لودر، تجهیزات و خستگی بچه های تفحص سرش نمی شود. جم خوردن سخت می شود چه برسد به تفحص اما جامانده های جنگ و جوانان مخلصی که روزهای جنگ نبوده اند اما با هزار نذر و نیاز برای پیوستن به گروه تفحص انتخاب شده اند، خستگی نمی شناسند. به چشم های پیر و چروک، کم فروغ و خیس از انتظار فکر می کنند، خاک را می کاوند تا پیکر شهدا را پیدا کنند و خبر خوش به خانواده ها بدهند. بعضی وقت ها از زیر خاک مین پیدا می شود. مین هایی که گاه خنثی نمی شوند و تفحصی ها را به قافله شان می رساند؛ به شهدا. گاهی وقت ها پوتین و پایی می گوید که پیکر و بدنی هم هست. شهدای غواص را همین طور پیدا کردند. با ذکر و توسل. خاک ها را کنار زدند و دیدند دست های غواص های جوان را بسته اند و زنده به گورشان کرده اند. تفحص فقط پیدا شدن یک پیکر نیست؛ اسناد جنگی است. چهره دشمن را بهتر نشان می دهد تا غبار زمان آن را تطهیر نکند. بعثی ها، فقط جنون کشتن نداشتند، جنون جاهلانه کشتن داشتند؛ #زنده_به_گور، #دست_بسته.

از شهید شفیعی ترسیدند

صدامی ها بودند، دیگر. زنده رزمنده های ما آن ها را می ترساند، کشته ها بیشتر. تفحص پیکر شهید «محمدرضا شفیعی» این را خوب ثابت کرد. پیکرش بعد از ۱۶ سال، سالمِ سالم تفحص شد. گویی همین دیروز از دنیا رفته باشد. وقتی قرار شد، پیکر شهدای ما را با کشته های بعث مبادله کنند، بعثی ها دستور داده بود این پیکر نباید این طور برگردد ایران. توحش را تمام کردند. پیکر شهید ۳ ماه زیر تیغ آفتاب رها شد اما نپوسید. از پودرهای قوی تخریب جسد استفاده کردند اما زورشان به طهارت و تازگی پیکر شهید جوان ایرانی نرسید. تفحصی ها در خاطراتشان می گویند، افسر عراقی موقع مبادله پیکر شفیعی بغض کرده و گفته بود: «ما چه کسانی را کشتیم؟!» شهید شفیعی در عملیات کربلای ۴ از ناحیه شکم به شدت مجروح و اسیر شد. به افسرعراقی گفته بود عکس صدام را بیاور پایین. ۱۱ روز سخت ترین شکنجه ها را در هوای سرد تحمل کرد. یکی از اسرای ایرانی شاهد عینی ماجرا بوده و به شفیعی گفته کار دست خودش می دهد. او گفته بود: «من پاسدارم آن ها باید از ما بترسند نه ما از آن ها.» سال ۱۳۸۱ پیکرش به وطن برگشت و در گلزار شهدای قم دفن شد. مادرش گفت: «پسرم نماز شب می خواند. دائم الوضو بود. زیارت عاشورا و غسل جمعه اش ترک نشد. برای همین سالم برگشته است.» یکی از همرزمانش اما علت دیگری سراغ داشت: «ما همیشه در روضه اشکمان را با چفیه پاک می کردیم. محمدرضا اشک روضه اش را با دست، پاک و برای تبرک به تمام بدنش می کشید.» مجله«تایم» چند شماره درباره جنگ عراق و ایران چاپ کرده بود. عکس ها و تیترهایی که القا می کرد خاورمیانه علیه خاورمیانه می جنگد. جای عکس و گزارشی از ماجرای تفحص شفیعی در صفحاتش خالی بود تا بگوید صدامِ آن ها از این پیکر هم