فایل پاورپوینت کامل نصیحت و خیرخواهی امام حسین علیه السلام در نهضت عاشورا

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نصیحت و خیرخواهی امام حسین علیه السلام در نهضت عاشورا :

در بیانات نورانیای که امام صادق (سَلَامُ اللَّهِ عَلَیه) در زیارت اربعین سالار شهیدان حسین بن علی (صَلواهُ الله وَ سَلامُهُ عَلَیه) آورده است، این است کاری که انبیا کردند، همان کار را در حدّ اعلی حسین بن علی (سَلَامُ اللَّهِ عَلَیهُما) انجام داد. در بخشی از آیات قرآن کریم، از زبان انبیا نقل کردند: نَصَحْتُ لَکمْ

[۱]

یا لاَتُحِبُّونَ النَّاصِحِینَ؛

[۲]

انبیا به امتهای خودشان فرمودند که ما شما را نصیحت میکنیم، گرچه شما نصیحت و نصیحتکننده را دوست ندارید و نمیپذیرید. این مسئله «نُصح» که به معنای خیرخواهی و هدایت خیرخواهانه است، برنامه رسمی بسیاری از انبیا بود که این بخش را قرآن کریم این گونه نقل کرد: نَصَحْتُ لَکمْ، لاَتُحِبُّونَ النَّاصِحِینَ و مانند آن. امّا آن طوری که حسین بن علی(سَلَامُ اللَّهِ عَلَیه) امت را نصیحت کرده است، هیچ کسی نصیحت نکرد؛ زیرا که «فَأَعْذَرَ فِی الدُّعَاءِ وَ مَنَحَ النُّصْحَ وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیک لِیسْتَنْقِذَ عِبَادَک مِنَ الْجَهَالَهِ وَ حَیرَهِ الضَّلَالَهِ».

[۳]

این آقایان که به علوم ادبی آشنا هستند، مسحتضر می باشند که این همزه باب افعال گاهی برای اِزاله است؛ «أعذر» یعنی «أزال العُذر»، آن قدر نصیحت کرد که عذرها را از بین برد! این مسئله عذر را از بین بردن هم در لسان قرآن کریم حرف انبیا هم هست که به برخی از انبیا میگفتند چرا این قدر تلاش و کوشش میکنید؟ میگفتند: مَعْذِرَهً إِلَی رَبِّکمْ؛

[۴]

کسی عذرخواهی نکند و جلوی عذر افراد را هم بگیریم. این «الف» در «أعذر»، «الف» اِزاله است؛ یعنی «أزال عُذرا» دیگر هیچ کس نمیتواند عذر بیاورد، برای اینکه حضرت مصاحبه کرده، گفتگو کرده، مناظره کرده، نامه نوشته، احتجاج و استدلال کرده، هیچ عذری برای هیچ کسی نگذاشت و خالصانه این نصیحت را بخشید! «مَنَحَ» یعنی بخشیدن، همان طوری که انبیا گفتند: لاَ أَسْأَلُکمْ عَلَیهِ أَجْراً،

[۵]

ایشان هم همان کار را کرد. بخشش غیر از «بیع» است، بخشش غیر از «اجاره» است؛ یعنی رایگان! همان طوری که قرآن درباره انبیا گفت که لاَ أَسْأَلُکمْ عَلَیهِ أَجْراً، همان درباره حسین بن علی هست، برای اینکه تمام تلاش و کوشش او «مَنَحَ» و بخشش بود، رایگان بود و عذری برای هیچ کس نگذاشت، «فَأَعْذَرَ»! چطور «أعذر»؛ یعنی «أزال عذرکم»؟ یک؛ چگونه «مَنَحَ النُّصْحَ»، بخشش رایگان را قبول نکردند؟ دو. برای اینکه اینها در جهالت و حیرت ضلالت غرق شدند. اگر کسی غریق جهل علمی و جهالت عملی بود، نه آن نصیحت و نه این خلوص و خیرخواهی معصومانه اثر میگذارد، «لِیسْتَنْقِذَ عِبَادَک مِنَ الْجَهَالَهِ وَ حَیرَهِ الضَّلَالَهِ». امّا اثرهای فراوان نهضت سالار شهیدان تا امروز ظاهر شده است برای اینکه نگذاشت که عدّهای به دام جهل علمی و جهالت عملی بیفتند و نگذاشت کسانی که گرفتار جهل علمی و جهالت عملی شدند بمانند، بلکه آنها را نجات داد و نشانه آن همین اشتیاق «زاید الوصف» میلیونی زائران کربلاست.

مطلب دیگر این است که دین به ما گفته شما اهل کتاب و کتابت هستید، به این فکر نباشید که دیگران حدیث نویسی را منع کردند ـ در همان زمان اموی و مروانی به تَبَع سقیفه بسیاری از احادیث از بین رفته است، نگذاشتند که اینها حدیثها و کلمات معصومین را بنویسند، حدیث نویسی را قدغن کرده بودند ـ امّا اهل بیت (عَلَیهِم السَّلَام) به خردسالان و بچههای خود هم درس میدادند که شما کلمات نورانی اهل بیت را بنویسید یا مطالب علمی را که یادداشت کردید نگهداری کنید؛ زیرا دین، دینِ سواد است! وقتی دین، دینِ سواد بود، از سواد و علم حمایت میکند. عدّهای به محضر پیغمبر(عَلَیهِ وَ عَلی آلِهِ آلافُ التَّحیهِ وَ الثَّناء) شرفیاب شدند، برخی به آن حضرت عرض کردند که محفل شما بسیار علمی، سودآور، نافع و مسرّت بخش است؛ ولی همین که از مجلس شما بیرون رفتیم، آن شیرینی در کام ما نیست. فرمود: «اسْتَعِنْ بِیمِینِک وَ أَوْمَأَ بِیدِهِ أَی خُطَّ»؛

[۶]

چرا به من میگویید؟ به دستت بگو! وقتی آمدی این جا، با دست پُر برگرد! قلم در دست تو باشد، کاغذ در دست تو باشد و یادداشت بکن! آنچه شما لذّت بردید علم است، این علم را یادداشت بکن و هر وقت خواستی به آن مراجعه بکن «اسْتَعِنْ بِیمِینِک»، به من نگو که این مجلس زود میگذرد، به دست خودت بگو که چرا ننوشتی؟! آدم میرود به یک مجلس علمی تا حرفهای علمی بشنود و دست خالی برگردد؟! معنای اتلاف عمر همین است! شما توقع نداشته باشید که آیه نازل شود که «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا» اگر کسی وارد مجلس علمی بشود، حرفها را بشنود و مقاله ننویسد و یادداشت نکند، عمر خود را تلف کرده است. اتلاف عمر همین است! حضرت فرمود: «اسْتَعِنْ بِیمِینِک»؛ اهل قلم باش، اهل کتاب باش، اهل کتیبه باش، اهل کتابت باش، مطالب علمی را بنویس و حرف را اصلاح کن و نقد کن که میشوی عالِم! بچههای این خاندان را اینها به کتابت و کتیبه و سواد امر میکردند. آن بحبوحه قَدغَنی کتابتِ حدیث که از سَقیفه فتوا صادر شده بود که مبادا حدیث بنویسید و نقل کنید، دودمان اهل بیت فرزندانشان را به این فضیلت فرا میخواندند.

بچههای امام مجتبی (سَلَامُ اللَّهِ عَلَیه) و برادرزادههای حضرت جمع شدند، حضرت اینها را در مجلس خانوادگی ـ به صورت انجمن علمی ـ دعوت کرد و جمع کرد، فرمود: فرزندان و برادرزادههای من! «إِنَّکمْ صِغَارُ قَوْمٍ وَ یوشِک أَنْ تَکونُوا کبَارَ قَوْمٍ آخَرِین»؛ شما الآن نوسال هستید، سن شما هشت سال، نُه سال و ده سال و مانند آن است، بعد که بزرگ شدید رهبری جامعه را به عهده میگیرید، «یوشِک أَنْ تَکونُوا کبَارَ قَوْمٍ آخَرِینَ فَتَعَلَّمُوا الْعِلْم»؛ محفل شما، محفل علم باشد، اگر کسی حافظه قوی دارد ـ در آن روزها حافظه قوی خیلی کم نبود ـ میتواند به حافظه قوی خود اکتفا کند، وگرنه این کار را حتماً انجام بدهید! حتماً «فَلْیکتُبْهُ وَ لْیضَعْهُ فِی بَیتِه »؛

[۷]

آنچه در محفلهای علمی میشنوید یادداشت کنید و به صورت یک کتاب و دفترچه در اتاق خودتان بگذارید تا هر وقت که خواستید به آن مراجعه کنید؛ این فتوا را امام مجتبی برای اعضای خانواده خود و برای نوسالان در بحبوحه قَدغَنی نوشتنِ حدیث ذکر و بیان کرد، چون تقریباً یک قرن نوشتن حدیث قَدغَن شده بود، بعد از اینکه جابهجا کردند و جعّالان را پیدا کردند که بتوانند برای فضیلت اینها حدیث جعل کنند، از آن به بعد نوشتن حدیث رواج پیدا کرد، وگرنه سعی می کردند آنها که حرفهای دستِ اول را داشتند حدیث ننویسند، البته خواصِ از اصحاب اهل بیت(عَلَیهِم السَّلَام) آن احادیث را حفظ میکردند. بنابراین دین، دینِ علم بود از نظر عقل نظر و پرهیز از جهالت عملی بود از نظر عقل عمل و سالار شهیدان دید که گفتگو و نصیحت و مناظره و پیامدادن اثر نکرده است، فرمود انبیا نصحیت کردند و من هم نصیحت کردم، انبیا مَعْذِرَهً إِلَی رَبِّکمْ که در قرآن آمده است و من هم مَعْذِرَهً إِلَی رَبِّکمْ آن کار را کردم؛ ولی اینها کافی نیست! الآن فقط خون میخواهد! «وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیک لِیسْتَنْقِذَ عِبَادَک مِنَ الْجَهَالَهِ وَ حَیرَهِ الضَّلَالَهِ».

بیان بسیار لطیفی مرحوم کلینی در آن مقدمه کافی دارد ـ این حرف مرحوم کلینی خیلی حرف بلندی است، البته این را از روایات اهل بیت استفاده کرده است ـ میفرماید: «إِذْ کانَ الْعَقْلُ هُوَ الْقُطْبَ الَّذِی عَلَیهِ الْمَدَارُ وَ بِهِ یحْتَجُّ وَ لَهُ الثَّوَابُ وَ عَلیهِ الْعِقَاب»؛

[۸]

فرمود آن محور اصلی حرکت جامعه عقل است؛ این حرف کلینی است، البته خود او اعتراف دارد که این حرف را از بیانات نورانی ائمه (عَلَیهِم السَّلَامْ) استفاده کرده است، گفت از این جهت من کتاب عقل را پیش از کتاب علم و امثال آن نوشتم. اول عقل، بعد علم؛ اول عقل، بعد زهد؛ اول عقل، بعد اقتصاد؛ اول عقل، بعد اجتماع و مانند آن، «إِذْ کانَ الْعَقْلُ هُوَ الْقُطْبَ الَّذِی عَلَیهِ الْمَدَارُ وَ بِهِ یحْتَجُّ وَ لَهُ الثَّوَابُ وَ عَلیهِ الْعِقَاب». وجود مبارک سالار شهیدان برای اینکه جامعه را عاقل کند، هم «أعْذَرَ فِی النُّصْحَ» بود که مَعْذِرَهً إِلَی رَبِّکمْ در قرآن است؛ هم «مَنَحَ النُّصْحَ» بود که حرف بسیاری از انبیاست: أَنصَحَ لَکمْ،

[۹]

لاَتُحِبُّونَ النَّاصِحِینَ. طبق سخن عدّه زیادی از انبیا را که قرآن نقل میکند، فرمود من نصی