فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 55 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نهضت انقلاب و اجرای احکام دین و فریادرسی به طبقه محروم :

حضرت امام خمینی (ره) از افرادی بودند که درد دین و ملت را داشتند و بر همین اساس بسیار به مردم علاقه مند بودند و از غم و رنج مردم رنج می بردند. از سوی دیگر امام (ره) یک مجتهد جامع الشرایط و دلسوز دین بودند. برنامه های زندگی خاندان پهلوی بر مبنای دین نبود و عمدتاً هم با کمال تأسف فامیلی که در آن زمان معروف بود؛ مملکت و منافع کشور را به نفع خودشان مصادره می کردند و مردم ضعیف به خصوص در روستاها در کمال رنج و فقر زندگی می کردند؛ این مجموعه موجب شد که مرحوم امام(ره) قیام کنند و حرکت الهی را به دو دلیل شروع کنند؛ یک دلیل، اجرای احکام دین و دلیل دوم استقلال کشور و فریادرسی به طبقه محروم به خصوص در روستاهای اطراف کشور که در فقر و مشکلات بسیار زندگی می کردند.

نظر امام (ره) بر این بود که مملکت در وهله اول برمدار دینی طبق قانون اساسی اداره شود

نطق های آتشینی که امام(ره) هم در ایران و هم در نجف اشرف داشتند و با اعلامیه هایی که مرتباً صادر می کردند؛ موجب شد که در بین مردم شریف و متدین ایران، حالت پذیرش و استقبال از برنامه های مرحوم امام(ره) تجلی پیدا کند و این تجلی را در طول مدت نهضت کاملاً دیدیم و شاید در دنیا این سنخ همکاری مردم و پاسخ مثبت دادن به ندای رهبر آن گونه که شاهد بودیم، سابقه نداشته است. در سراسر کشور این تجاوب و همسویی از مردم نسبت به ندای مرحوم امام دیده و حاصل شد تا بالاخره سرانجام به پیروزی انقلاب منتهی شد. پس از پیروزی نیز نظر امام (ره) بر این بود که مملکت در وهله اول برمدار دینی طبق قانون اساسی اداره شود.

عقیده امام خمینی (ره) در مورد حضور روحانیت در مناصب اجرایی

به یاد می آورم مرحوم آیت الله مهدوی کنی به بنده گفت: مرحوم امام نظرشان این بوده که روحانیت تقریباً نظارت داشته باشند و امور اجرایی را افراد معتمد دیگری به دست بگیرند. مرحوم آقای مهدوی کنی می گفت: من و آیت الله هاشمی رفسنجانی؛ امام خمینی(ره) را قانع کردیم که اجرای حکومت به دست روحانیت هم باشد؛ به هر حال این امر انجام شد.

مبنای مرحوم امام خمینی (ره) بر این بود که باید احکام الهی در عصر غیبت نیز اجرا شود قبل از ایشان هم بعضی از فقها چنین استنباطی داشتند، مرحوم شیخ مفید و مرحوم صاحب جواهر بر این باور بودند.

فقهای شیعه بر عکس اهل سنت، اهل اجتهاد هستند و اهل تسنن، مذاهب را در فتوای چهار نفر؛ ابوحنیفه، شافعی، احمدبن حنبل و مالک، منحصر کردند، اما علمای شیعه گفتند: باب اجتهاد باز است و باید احکام را از ادله کتاب و سنت استخراج کنیم. با توجه به اینکه دین اسلام، دین جاودانه و فراگیر است و از طرفی همه حوزه های فردی، خانوادگی، اجتماعی و سیاسی روابط بین مسلمانان و غیرمسلمانان را در برمی گیرد لذا علمای شیعه بر این باور و اعتقادند که باب اجتهاد مفتوح است و در هر زمانی فقهای شیعه باید به مقتضای آن، قوانینی که مورد نیاز است را از کتاب و سنت استنباط و احکام را به مردم اعلام کنند و حکومت هم باید بر طبق آن خط و مشی داشته باشد.

از آنجایی که باب اجتهاد مفتوح است و فقهای شیعه نیز بر این اصل باور داشتند، طبیعتاً استنباط ها مختلف می شود زیرا مسائل نظری چون مبتنی بر تجربه و حس خارجی نیست بلکه مبتنی بر استنباط از ادله، آیات و روایات است، اتفاق نظر در آن کمتر اتفاق می افتد. طبعاً این اختلاف از همان اول در کیفیت استخراج احکام و استنباط فقها از ادله کتاب، سنت، اجماع و عقل از زمان غیبت صغری ولی عصر(عج) یک امر متعارفی بود. طبعاً برای کیفیت استنباط و استخراج احکام، هر کسی مبنایی داشت و یک منش خاصی را پیش گرفته بود. شخصیت های مختلفی مانند مرحوم شیخ طوسی (رضوان الله تعالی) که بسیار پرکار و مؤید من عندالله بود، در آن مدت عمر کوتاه خود توانست آثاری در تفسیر، رجال، فقه، اصول و غیرذلک تدوین کند. طبعاً نظرات او یک اساس متقنی نزد فقهای متأخر از شیخ شد که تا مدت ها هر چه شیخ فرموده بود بر آن اساس باور داشتند و اعلام می کردند لذا به نام مقلده معروف شدند؛ تا نوبت رسید به ابن ادریس حلی و باز صحبت این شد که فقها خودشان بتوانند از ادله استنباط کنند.

منش اختلاف در کیفیت استخراج و استنباط احکام از ادله بین فقها

خاصیت علوم نظری همیشه این است تا بعد از آن همین طور دوران مختلفی بین فقها گذشت که کیفیت هر مکتبی برنامه خاصی از کیفیت استنباط و استخراج احکام از ادله، داشت؛ مدتی مکتب حله بود، مدتی مکتب نجف بود، مدتی مکتب قم و مشهد بود و در شهرهای مختلف بزرگان، یک منش خاصی داشتند. گاهی مثلاً یک شخصیت بسیار فوق العاده ای بود که در مجموعه آن حوزه اثر داشت مثل مرحوم آیت الله بروجردی در زمان خود، گاهی هم برخی مانند شیخ انصاری یا بزرگانی از این قبیل بودند که مکتب شان رواج پیدا می کرد و مرحله به مرحله ادامه داشت.

مبنای مرحوم امام خمینی(ره) بر این بود که باید احکام الهی در عصر غیبت نیز اجرا شود. از جمله بخشی از احکام الهی، حدود و دیات است و ایشان می فرمود که نباید حدود دیات را مردم یا هر کسی به دست خودش گرفته و حد را جاری کنند پس باید یک حکومت عادلی باشد که در رأس آن یک عالم فقیه و متدینِ عادل قرار بگیرد که بتواند احکام دین را در جامعه پیاده و اجرا کند. ایشان از روز اول بر این باور بود و می گفت: ادله ای در احکام و آیات قرآن در رابطه با حدود الهی وارد شده زیرا این ها مسائلی است که نباید اجرای آن ها را به دست مردم داد و باید اجرای آن توسط حکومتی باشد که در رأس آن حکومت، یک فقیه بسیار قوی، عالم و عادل قرار بگیرد تا حکومت بر طبق آن بتواند احکام دین را در جامعه پیاده کند. دراین باره بحث مفصلی در نجف داشتند که به عنوان ولایت فقیه چاپ شد یعنی می گفتند همان طور که ائمه اطهار ولایت بر اجرای احکام دین داشتند فقها هم در عصر غیبت امام زمان(عج) این ولایت را دارند.

یک نقطه نظر قوی امام که تقریباً در زمان خودشان و در بین سایر فتاوای ایشان متجلی تر بود همین مسأله ولایت فقیه و تشکیل حکومت اسلامی است و این مسئله هم برخاسته از استنباطی بود که ایشان از آیات و روایات و امثال ذلک داشتند؛ پیش از ایشان نیز مرحوم شیخ مفید در کتاب خود نوشت: اگر در زمانی فقیهی قدرت داشت که احکام را اجرا کند باید احکام را اجرا نماید و بر مردم هم واجب است او را در اجرایی شدن احکام دین در جامعه، همراهی و کمک کند.

حضرت امام(ره) به طلبه ها مجال اشکال گیری می دادند

برخی دیگر از فقها هم به این مسئله اعتقاد نداشتند و می گفتند: آنچه ثابت شده فقط منصب قضاوت و مخصوصاً فتوا دادن است که امام عصر(عج) به فقها در عصر غیبت داده اند. اما مسأله حکومت و غیرذلک؛ چنین حقی از طرف ائمه معصومین برای فقها داده نشده است. منتهی بعضی ها هم می گفتند: از باب امور حسبیه – چون بالاخره تشکیل دادن نظام دینی یکی از بهترین مصادیق امور حسبیه است – از این جهت باید فقها در رأس قرار بگیرند و احکام دینی را اجرا کنند. به هر صورت یکی از خصوصیات شخص امام(ره) در مسأله احکام فقهی همین استنباطی بود که ایشان داشتند. قبل از ایشان هم بعضی از فقها چنین استنباطی داشتند مرحوم شیخ مفید و مرحوم صاحب جواهر بر این باور بودند و خیلی قوی و محکم، پای آن ایستادند و درس آن را هم دادند؛ در مقابل دسته دیگری به آن مقدار معتقد نبودند.

منش ایشان در درس این بود که به طلبه ها مجال می دادند تا اشکال کنند و درس را از حالت منبر و روضه خوانی خارج کنند و می فرمودند که درس مرحوم میرزای شیرازی سه تا چهار ساعت طول می کشید به خاطر اینکه ایشان مطلب را القا می کرد و شاگردان هم نظرات خودشان را می گفتند و کلاس محل استنباط و رأی بود. لذا ایشان به این جهت اصرار داشتند که مجلس درس باید مجلس مباحثه و مذاکره بین استاد و شاگرد باشد. امام در خصوص اینکه همه شاگردان سکوت کنند و خودشان به تنهایی صحبت کنند، می گفتند: «این کارهای رضاخانی است نه درس دادن.» من یادم هست که روزی در کلاس ایشان سکوت داشتم؛ گفتند: چرا ساکت شدی و صحبت نمی کنی؟ باید بگویی و صحبت کنی.

توجه امام(ره) به نظرات علمای پیشین

از دیگر منش امام، اینکه مرد فیلسوفی بود و در فلسفه صاحب نظر بود، اما به هیچ وجه من الوجوه مباحث فلسفی را داخل در فقه نمی کرد و این مطلب را مکرر می فرمود و می گفت که فقه را باید از دید و فهم بازاری ها و طبق کلمات ائمه سنجید و آن طور باید به روایات و احادیث ن