فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام شامل 51 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ولایت و امامت علی علیه السلام :

جریان بین‌المللی را که احدی نتواند انکار کند، این را در یک ظرف زمان خاص و مکان مخصوص انجام داد، طوری که احدی نتواند انکار کند. خدا این کار را درباره توحید خودش کرد، در صحنه‌ای که احدی نتواند انکار بکند و آن جریان أَ لَسْتُ[۱] است. وجود مبارک رسول گرامی(علیه و علی آله آلاف التّحیه و الثّناء) جریان امیرالمؤمنین(سلام الله علیه) را در یک زمان و زمین خاصی مطرح کرد که احدی نتواند انکار بکند. ببینید عبارت‌ها، لفظ‌ها، خصوصیت‌ها، همه شبیه‌ هم هستند. خدای سبحان در سوره مبارکه «اعراف»، صحنه أَ لَسْتُ را مطرح کرد. حالا کجا بود بین صاحب‌نظران، بلکه صاحب‌بصران اختلاف است. خدا اوّلین و آخرین را در یک مشهد، در یک محضر شاهد و حاضر کرد که آنجا علم، علم شهودی است. علم دیدن است نه فهمیدن.

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی،[۲]کجا بود؟ بین بسیاری از بزرگان اختلاف هست؛ اما می‌فرماید در صحنه‌ای ذات اقدس الهی همه را حاضر کرد. همه یعنی اوّلین و آخرین؛ نه تنها این هفت میلیاردی که فعلاً هستند، از آدم تا خاتم میلیون‌ها افراد رفتند میلیون‌ها هستند میلیون‌ها بعد می‌آیند، همه را در آن مشهد جمع کرد، وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ. آن مشهد جا برای اشتباه نیست؛ چون اشتباه در جایی است که دو شیء باشد. اگر ما وارد کتابخانه‌ای شدیم که این میلیون‌ها کتاب دارد؛ ولی یقین داریم که اینجا غیر از قرآن کتاب دیگری نیست، هر کتابی را کوچک یا بزرگ، خطی یا چاپی را از نزدیک یا دور ببینیم می‌فهمیم قرآن است؛ چون اینجا غیر از قرآن کتاب دیگری نیست.

در صحنه «إشهاد»،[۳] غیر از خدا کسی نیست؛ لذا جا برای اشتباه نیست. اینکه قرآن می‌فرماید: خدا شک‌بردار نیست؛ چون شک همیشه در جایی است که دو چیز باشد: یکی «الف» باشد یکی «باء»، ما حرفی را از دور ببینیم، نمی‌دانیم «الف» است یا «باء»! اما اگر همه‌اش «الف» باشد، «باء» در کار نباشد، ما شکی نداریم. این است که در قرآن فرمود: أَ فِی اللَّهِ شَکٌّ؛[۴]خدا شک‌بردار نیست، چون دومی نیست. هر چه هستند مخلوق‌ هستند و محتاج هستند. یک موجود غنی بالذاتی نیست تا ما بگوییم خدا این است یا خدا آن؛ لذا شک‌بردار نیست. شک در جایی است که دو چیز باشد، اگر فقط یک چیز بود شک‌بردار نیست. نه اینکه شک هست، انسان بخواهد با دلیل آن شک را برطرف کند. فرمود: أَ فِی اللَّهِ شَکٌّ فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ.[۵]

در آن صحنه ذات اقدس الهی که اوّلین و آخرین را جمع کرد، فرمود: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ؛ آیا من خدای شما هستم یا نیستم؟ جا برای شک نبود تا کسی تأمل کند؛ چون دومی در کار نبود. همه مثل خودشان محتاج بودند. قَالُوا بَلَی؛ تو ربّ هستی و ما مربوب هستیم. وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ؛ آنها را شاهد بر خودشان قرار داد و از طرفی مثل اینکه شاخصی، انسانی در برابر یک آینه قرار بگیرد، میلیاردها آینه روبهروی او باشد، سر این آینه را خم بکند، به این آینه بگوید در درون شما چه کسی را می‌بینید؟ شما چه کسی را نشان می‌دهید؟ نشانه چه کسی هستید؟ همه می‌گویند تو! چون غیر از آینه، همان شخص واحد است و لاغیر! در آن صحنه ذات اقدس الهی احدی نبود. از اوّلین و آخرین اقرار گرفت، فرمود: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی. فرمود: من این صحنه را در این وضع انجام دادم، تا هیچ کس بهانه نیاورد که بگوید «أشرکنا»؛ برای اینکه «و اتبعنا آبائنا»، ما در یک محیط شرک زندگی می‌کردیم، پدران ما مشرک بودند ما مشرک شدیم یا در کشور کفر زندگی می‌کردیم. در اینها بهانه مقبول نیست؛ چون همه‌تان دیدید که فقط خدا خداست و لاغیر! این در سوره مبارکه «اعراف» بیان ذات اقدس الهی است.

رسول خدا از آن جهت که خلیفه خداست و خلیفه نمونه کار مستخلف عنه را انجام می‌دهد. وجود مبارک پیامبر هم اوّلین و آخرین مکلّفینی که ممکن بود در مکه حضور پیدا کنند همه را دعوت کرد. انسان وقتی وارد سرزمین مکه می‌شود یک جای عادی نیست؛ چون قرآن فرمود: فِیهِ آیَاتٌ بَیِّنَاتٌ،[۶] یک علامت دو علامت نیست، سر تا پای مکه عبادت است و ما با کعبه ـ بارها به عرض شما رسید که ـ نفس می‌کشیم؛ «وَ الْکَعْبَهُ قِبْلَتِی»؛[۷] اصلاً ما با کعبه زندگی می‌کنیم. تمام کارهای شبانه‌روزی ما با کعبه است. اگر بگوییم ما با کعبه نفس می‌کشیم اغراق نکردیم. نمازهای ما که به طرف کعبه است، کارهای مذبح و کشتارگاه به طرف کعبه، احتضار مرده‌ها به طرف کعبه، نماز میت به طرف کعبه، دفن میت به طرف کعبه، اینها کارهای واجب است. کارهای مستحب؛ نشستن ما مستحب است رو به طرف کعبه باشد، کارهای حرام؛ دستشویی‌ها نباید به طرف کعبه باشد، نه رو به قبله باشد نه پشت به قبله باشد. بهترین مجالس و بهترین نشستن‌ها هم نشستن رو به قبله است و دعا اگر بخواهد مستجاب بشود در صورتی است که انسان به طرف کعبه بنشیند. اصلاً شبانه‌روز ما با کعبه نفس می‌کشیم. این که در تلقین‌ها و در سایر عبادات می‌گوییم: «وَ الْکَعْبَهُ قِبْلَتِی»؛ یعنی اصلاً ما با کعبه زنده‌ایم.

شما یک کار را نمی‌بینید که در آن کعبه نباشد؛ یا واجب است یا مستحب، یا حرام است یا مکروه. فلان نحوه نشستن مکروه است، فلان نحوه نشستن مستحب است. در دستشویی‌ها فلان نحوه حرام است، فلان نحوه حلال است. اصلاً ما با کعبه زنده‌ایم. یک کار نیست که ما داشته باشیم و به کعبه مرتبط نباشد، از خوابیدن و بیدار بودن. این همه آمدند کنار کعبه که خدا ـ إن‌شاءالله ـ حج همه حاجیان، عمره همه معتمران را به احسن وجه قبول کند، آنها که به سلامت رسیدند مقدمشان خیر باشد، آنهایی که هنوز نیامدند به سلامت به وطنشان برگردند! کعبه چنین جایی است. حاجی‌ها را هم وارد سرزمین مکه کرد که آنها با آن عبادت‌ها انس پیدا کنند، اگر کسی ـ خدای ناکرده ـ مشکلی دارد توبه کند، آن مستجار کعبه را، آن حجر الاسود کعبه را، همه این مراسم را انسان انجام می‌دهد و طیّب و طاهر می‌شود. دیگر انسانی که در جریان مکه است و در سفر مکه است، نه بیراهه می‌رود و نه راه کسی را می‌بندد. حالا بعدها ممکن است ـ خدای ناکرده ـ آلوده بشود؛ ولی در آن مقطع نه بیراهه می‌رود نه راه کسی را می‌بندد. همه آمدند مکه زیارت کردند، جریان عرفات و مشعر و منا و اینها را عمل کردند، سعی و طواف را مطرح کردند آب زمزم گرفتند و طیّب و طاهر شدند؛ حالا دارند برمی‌گردند.

در این زیارت نورانی امام هادی که مخصوص روز غدیر[۸] است که اگر تاکنون قرائت کردید کردید، نکردید حتماً این تقریباً یک جزء قرآن است، این را یا بخوانید یا مطالعه کنید. در این زیارت وجود مبارک حضرت هادی به حضرت امیر خطاب می‌کند که در یک سرزمین سوزان، پیغمبر همه را جمع کرد. آن سه‌راهی که عده‌ای به حجاز می‌آمدند، عده‌ای به عراق و عده‌ای به مصر، در آن سه‌راهی که هنوز متفرق نشده بودند، همه را جمع کرد و سخنرانی کرد، کاری که خدا در جریان اقرارگیری بر توحید، آن کار را انجام داد، رسول گرامی(علیه و علی آله آلاف التّحیه و الثّناء) در اقرارگیری به رسالت و خاتمیت، آن کار را انجام داد، در حضور اوّلین و آخرین زائران حج خطبه‌ای خواند فرمود: «أَ لَسْتُ أَوْلَی مِنْکُمْ‏ بِأَنْفُسِکُم‏»؛ خدا فرمود: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ، همه گفتند: بَلَی. رسول خدا هم گفت: «أَ لَسْتُ أَوْلَی مِنْکُمْ‏ بِأَنْفُسِکُم‏؟»؛ همه گفتند: «بلی». این نقشه را ذات اقدس الهی ترسیم می‌کند. آیا من پیامبر نیستم؟ همه گفتند بله. فرمود هر که من پیامبرم، علی؛ این علی که دست مبارک حضرت را گرفت، در زیارت نورانی امام هادی(صلوات الله و سلامه علیه روحی له الفداء)هست؛ اینها چه علمی‌اند، چه قدرتی‌اند، یک جزء قرآن علمی؛ یعنی علمی که ما به آن می‌گوییم علمی؛ چون اگر کسی، طلبه‌ای کتابی را همین طور مطالعه بکند بخواند