فایل پاورپوینت کامل پاسدار حریم دل و قلب

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پاسدار حریم دل و قلب :

ایام زیارتی مخصوص امام رضا (سلام الله علیه) است.[۱] از این خاندان سخنان نورانی به ما رسیده است که «أَصْلُ الْإِنْسَانِ لُبُّه»؛[۲]گرچه ما بدن و روحی داریم، این بدن بالأخره چشم و دست و پایی دارد که مثلاً می گوییم چشم مهم ترین عضو بدن است؛ روح هم شئون و قوای فراوانی دارد، مهم ترین بخش روح آن دل است که «أَصْلُ الْإِنْسَانِ لُبُّه». اگر این دل سالم بود، سایر نیروهای ادراکی و تحریکی هم سالم هستند و اگر این قلب ـ خدای ناکرده ـ سالم نبود و بیمار بود فی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ،[۳] همه شئون علمی و عملی ما آلوده است؛ این بیان نورانی ائمه(علیهم السلام) است که در جوامع روایی ما آمده و مرحوم ابن بابویه قمی هم در امالی نقل کرده که «أَصْلُ الْإِنْسَانِ لُبُّه»، این مطلب اول بود.

مطلب دوم آن است که شیطان با آن اصل کار دارد. این دشمن ما، یعنی ابلیس با این دلِ ما کار دارد، چون اگر دل را تسخیر کرده است، سایر قوا در تحت حمایت همان قلب هستند؛ یعنی هم بخش اندیشه را مهار می کند که نیروی وهم و خیال به اسارت درمی آید، هم بخش انگیزه را مهار می کند که شهوت و غضب به اسارت درمی آید؛ این چهار نیرو را وقتی دلِ بیمار به اسارت گرفته است، صدر و ساقه انسان را مرض تشکیل می دهد که فرمود: فی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً. این دل، اگر ـ خدای ناکرده ـ در تحت تصرّف شیطان قرار بگیرد ما چه کنیم؟

اصرار قرآن کریم بر چند نکته است؛ یکی اینکه شما هر لحظه پاسدار این حرم دقیق دل باشید، ببینید که چه خاطره ای از کنار این دل می گذرد، این به منزله کعبه است! این درش بسته است، یک؛ شما بستید، دو؛ کلید به دست خود شماست، سه؛ شما هم در درون این کعبه حضور دارید و هم در بیرون، چون اشراف دارید و دل شماست، این چهار و پنج؛ این اصول را حفظ کنید. فرمود مردان الهی کسانی میباشند که در تمام ۲۴ ساعت ـ چه در خواب و چه در بیداری ـ مواظب حریم این حرم هستند: إِنَّ الَّذینَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیطانِ تَذَکرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ،[۴] چه در خواب و چه در بیداری! فرمود مردان الهی این کعبه را کاملاً حفظ می کنند. این آیه فرمود اگر شیطان که حرامی است جامه حرم، یعنی احرام پوشید ـ آن روزها حرامی ها هم لباس احرام می پوشیدند و حمله می کردند ـ دور این کعبه دل طواف کرد و سعی کرد تا ببیند چه وقت درِ کعبه باز می شود که وارد شود، شما رعایت کنید! إِنَّ الَّذینَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیطانِ؛ این شیطان لباس احرام در بَر کرده، اطراف کعبه دل دارد طواف می کند تا ببیند چه وقت در باز می شود که وارد شود؛ شرح ورود شیطان هم در آن خطبه هفتم نورانی وجود مبارک حضرت امیر هست که گاهی وارد می شود. اینکه می بینید برخی ها می گویند ما نمی توانیم یا حواسمان جمع نیست و حضور قلب نداریم، برای این است که در صحنه دل اینها غوغاست! آن خطبه هفتم نهج البلاغه[۵] شرح حال ورود شیطان در حریم دل است. پس مردان الهی مواظب هستند که این حرامی لباس احرام نپوشد و وارد حریم دل نشود؛ اگر ـ خدای ناکرده ـ وارد این حریم شد، آن آیه دیگر کار این بیگانه ای که آمده اشغال کرده را شرح می دهد؛ فرمود اینکه برخی ها با قرآن کار ندارند و تدبّر نمی کنند، برای دو نکته است: یکی اینکه درِ این قلب قفل است: أَفَلا یتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلی قُلُوبٍ أَقْفالُها[۶] این قلب قفل شده، دیگر اینکه این قفل از درون است نه از بیرون; یعنی شیطان راه پیدا کرده، این درِ باز را بست، از درون قفل کرده و نه از بیرون؛ لذا صاحب دلِ بیچاره قدرت ندارد دل را باز کند: أَفَلا یتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلی قُلُوبٍ أَقْفالُها قفلِ قلب فلزّی نیست، این گناه قفل قلب است! این غرور قفل قلب است! وهم و خیال قفل علمی است، شهوت و غضب قفل عملی است، پس از درون قفل می کند؛ لذا دست انسان بسته است. أَ فَلا یتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلی قُلُوبٍ أَقْفالُها، قلب یک قفل خاص دارد. یک سلسله افراد گناهان عادی دارند، برای اینها امید نجات هست، فرمود: کلاَّ بَلْ رانَ عَلی قُلُوبِهِمْ ما کانُوا یکسِبُونَ.[۷]«رِین» یعنی چِرک و غبار، گاهی می بینید دست و لباس آدم چِرک می شود، این قابل شستن هست؛ فرمود قلب اینها را «رِین» و چِرک گرفته که این قابل شستشو است، اما گفت:

خلد گر به پا خاری، آسان برآرم چه سازم به خاری که در دل نشیند[۸]

این تیر آمده و به دل نشسته، اگر به پا برود آسان برآرم، اما «چه سازم به خاری که در دل نشیند». کاری که شیطان می کند این است که می رود اشغال می کند، این قلب را تصاحب می کند، این قلب را از درون قفل می کند و کلید هم به دست خودش است! فرمود مشکل این است، «چه سازم به خاری که در دل نشیند». این است که در تمام حالات به ما فرمودند مواظب باشید؛ خاطراتتان و غذای حلال تان طیب و طاهر باشد، البته چه غذاهای علمی و چه غذاهای عملی! مهم ترین غذاها، غذاهای علمی است؛ این شبهات غذاهای علمی است، اگر اینها مسموم بود، آلوده بود، افگار[۹] بود، حرف هایی را که آدم شنید، تبلیغاتی که شنید و مانند آن اگر مسموم بود، حداقل دل را قفل می کند! اینکه وجود مبارک ائمه(علیهم السلام) فرمود: «أَصْلُ الْإِنْسَانِ لُبُّه» برای این است.

مرحوم ابن بابویه قمی از «ابْنُ السِّکیت» نقل می کند ـ از شاگردان خاصّ امام رضا (سلام الله علیه) بود ـ وقتی امام زمان در منطقه ای حضور داشته باشد، آنجا حوزه های علمیه بود، جامعه علمی و دانشگاه ها فراوان است؛ آن روز وجود مبارک امام رضا(سلام الله علیه) که در خراسان نزول اجلال کرده بودند، آن حوزه علمیه خراسان مَهد علم شده بود، دانشمندان گوناگون می آمدند حِرَف و فنون و امثال آنها مطرح بود. «ابْنُ السِّکیت» به وجود مبارک امام رضا عرض کرد: «یابن رسول الله» مکتب ها زیاد است، نِحله ها زیاد است، ملیت ها و ملت ها زیاد است، حرف ها زیاد است، ما کدام حرف را و از چه راهی بفهمیم؟ حرف اول را در این صحنه چه کسی می زند؟ وجود مبارک امام رضا فرمود حرف اول را «الْعَقْل»،[۱۰]برهان عقلی، سواد و علم می زند. علم هم غیر از شبهه است، علم هم غیر از مسئله حسّی و تجربی است.

یک بیان نورانی امام صادق(سلام الله علیه) دارد که فرمود حس و تجربه، معرفت حسّی و معرفت تجربی آن قدر نیست که در قبال معرفت عقلی باشد، خودکفا نیست حتی در حوزه تجربه! یعنی حس و تجربه حسّی حتی در علوم مادی و تجربی هم خودکفا نیست، برای اینکه اگر باید علم باشد، باید یک قضیه کلّی داشته باشیم؛ یعنی اگر یک طبیب بخواهد فتوا بدهد که این دارو برای فلان بیماری و در فلان بیماری که در مشرق و مغرب عالم هست مؤ ثر است، این فتوای علمی را ولو در حوزه حس و تجربه بخواهد بدهد، باید به کمک عقل بدهد، نه به کمک حس! چون در تمام قضایای علمی ما یک مقدمه کلّی می خواهیم، با دو مقدمه جزئی هرگز استدلال حاصل نمی شود، قضایای شخصی هم به قول اهل فن در علوم معتبر نیست. اگر طبیبی صد نفر و بیمار را تحت آزمایش خود قرار داد، علمش در حدود این قضایای شخصی صدگانه معتبر است، دیگر نمی تواند سر بلند کند فتوا بدهد و بگوید هر بیماری در مشرق یا مغرب عالم به این بیماری مبتلا شد، این دارو شفابخش است؛ این یک قاعده کلّی است، چون این را که تجربه نکرده است؛ در تمام قیاس ها یکی باید کلّی باشد، به تعبیر اهل منطق: «عن جزئیین لم یکن قیاس»[۱۱]آن قضیه کلّی تجریدی است و نه تجربی. در این دعاهایی که ائمه گفتند و دستورهایی که دادند با همه حرف می زدند، اما این طور نیست که آن حرف های دقیقی که با شاگردان خاصّشان می گفتند با افراد عادی و عوام ها هم همان حرف را بزنند.

دو روایت است که مرحوم صدوق(رضوان الله علیه) در توحید نقل می کند: یکی اینکه کسی آمده خدمت امام عرض کرد که دلیل بر توحید چیست؟ فرمود: «هُوَ الَّذِی أَنْتُمْ عَلَیه»؛[۱۲]همین چیزی که دارید؛ خدایی هست و خدا واحد است. در روایت دوم دیگری گفت که آیا خدا می تواند زمین را در پوست تخم مرغ جا بدهد که نه پوست تخم مرغ بزرگ تر بشود و نه زمین کوچک تر؟ حضرت فرمود: بله. این عوام بود، حضرت به او چه بگوید؟! فرمود بله، عرض کرد چطور؟ فرمود: چشمت را باز کن آسمان و زمین را ببین! عرض کرد آسمان و زمین را دیدم، فرمود خدا بزرگ تر از زمین را در کوچک تر از پوست تخم مرغ جا داد، این چشم تو کوچک تر از پوست تخم مرغ است.[۱۳] این را که شما بگویید چند عوام