بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پرهیز از دنیا گرایی :

فایل پاورپوینت کامل پرهیز از دنیا گرایی+امام خامنه ای+حدیث
فایل پاورپوینت کامل پرهیز از دنیا گرایی
* بیان عالی ترین حقایق و حکمت های پروردگار به موسی(عَلَیهِ السَّلامُ)
بسم الله الرحمن الرّحیم
در ابتدای کلام، برای تَیمُّن و تَبّرُّک، حدیثی اخلاقی مطرح می کنم:
عَلِی بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنِ بْنِ أَبِی یعْفُورٍ قالَ: سَمِعْتُ اَباعَبدِاللَّهِ (عَلَیهِ السَّلامُ) یَقُولُ: فِیمَا نَاجَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مُوسَی «ع» یا مُوسَی لَا تَرْکنْ إِلَی الدُّنْیا رُکونَ الظَّالِمِینَ وَ رُکونَ مَنِ اتَّخَذَهَا أَباً وَ أُمّاً. یا مُوسَی لَوْ وَکلْتُک إِلَی نَفْسِک لِتَنْظُرَ لَهَا إِذاً لَغَلَبَ عَلَیک حُبُّ الدُّنْیا وَ زَهْرَتُهَا یا مُوسَی نَافِسْ فِی الْخَیرِ أَهْلَهُ وَ اسْتَبِقْهُمْ إِلَیهِ فَإِنَّ الْخَیرَ کاسْمِهِ وَ اتْرُک مِنَ الدُّنْیا مَا بِک الْغِنَی عَنْهُ وَ لَا تَنْظُرْ عَینُک إِلَی کلِّ مَفْتُونٍ بِهَا وَ مُوکلٍ إِلَی نَفْسِهِ وَ اعْلَمْ أَنَّ کلَّ فِتْنَهٍ بَدْؤُهَا حُبُّ الدُّنْیا وَ لَا تَغْبِطْ أَحَداً بِکثْرَهِ الْمَالِ فَإِنَّ مَعَ کثْرَهِ الْمَالِ تَکثُرُ الذُّنُوبُ لِوَاجِبِ الْحُقُوقِ وَ لَا تَغْبِطَنَّ أَحَداً بِرِضَی النَّاسِ عَنْهُ حَتَّی تَعْلَمَ أَنَّ اللَّهَ رَاضٍ عَنْهُ وَ لَا تَغْبِطَنَّ مَخْلُوقاً بِطَاعَهِ النَّاسِ لَهُ فَإِنَّ طَاعَهَ النَّاسِ لَهُ وَ اتِّبَاعَهُمْ إِیاهُ عَلَی غَیرِ الْحَقِّ هَلَاک لَهُ وَ لِمَنِ اتَّبَعَهُ. (۱)
سَنَد، مُرسل است، ولی ظاهراً در احادیثی که حکمت و اخلاق و حقایق را برای انسان بیان می کنند، معلوم نیست که ارسال ضرری داشته باشد. حاملِ حکم فقهی هم نیست که انسان دنبال حجّت باشد و بگوید نمی شود به خبر مُرسل تعبّدکرد. حقایقی است که وقتی انسان مشاهده می کند، می بیند که صحّت و اعتبار و اِتقانش در خود آن مُندرج است. پیداست که اینها یا حتماً کلمات معصوم (عَلَیهِ السَّلامُ) است یا متّخذ از کلمات آن بزرگواران است. بنابراین اِرسال در سند این حدیث، نباید کمترین شُبهه و رَیبی در اخذ به مضمون این حدیث به وجود آورد.
البته منهای این ارسال، رجال سند هم ثِقات عالی و جَلیلُ القدری هستند: «عَلِی بْن إِبْرَاهِیم» و «اِبراهیم بن هاشِم» که معلوم است. « اِبْن مَحْبُوب» هم که «حَسَن بن مَحبوب سَرّاد» و از ثِقات و بزرگان و عَلی قَولٍ از «اصحاب اجماع » است. «اِبْنِ أَبِی یعْفُور» هم همان مرد بزرگواری است که از قول او این حدیث نقل شده است: « وَ اَللَّهِ لَوْ فَلَقْتَ رُمَّانَهً بِنِصْفَینِ، فَقُلْتَ هَذَا حَرَامٌ وَ هَذَا حَلاَلٌ، لَشَهِدْتُ أَنَّ اَلَّذِی قُلْتَ حَلاَلٌ حَلاَلٌ وَ أَنَّ اَلَّذِی قُلْتَ حَرَامٌ حَرَامٌ» و نیز همان کسی است که حضرت در جواب او دو بار فرمودند: « رَحِمَک اَللَّهُ» () بعد از وفات او، امام صادق (عَلَیهِ الصَّلاهُ وَ السَّلامُ) نامه ای برای «مُفَضّل» در کوفه نوشتند تا آن وکالتی را که قبلاً «عَبدّاللهِ ابْنِ أَبِی یعْفُور» داشت، به او بدهند. در آن نامه چند مرتبه بعد از ذکر اسم «عَبدّاللهِ ابْنِ أَبِی یعْفُور» امام می فرمایند: «صَلَواتُ اللَّه عَلَیهِ» ()
قالَ: سَمِعْتُ اَباعَبدِاللَّهِ (عَلَیهِ السَّلامُ) یَقُولُ: فِیمَا نَاجَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مُوسَی (عَلَیهِ السَّلامُ). پیداست که پروردگار عالَم می خواهد عالیترین حقایق و حکمتها را برای پیامبر عظیم الشأن و بزرگوار خود بیان کند. در این فراز تعبیر «اَوحَی» ندارد، بلکه از لفظ « نَاجی» استفاده می شود. شاید به خاطر این است که پروردگار عالم مطلب بسیار مهمی را به صورت یک گفتگوی نجوا گونه با موسی (عَلَیهِ السَّلامُ) در میان می گذارد: «یا مُوسَی لَا تَرْکنْ إِلَی الدُّنْیا رُکونَ الظَّالِمِینَ». «رُکُون» به معنای میل قلبی و تکیروحی است که اگر بخواهیم آن را به فارسی امروز ترجمه کنیم، به نظر می رسد که معنای «دل دادن» مناسبتر باشد. بنابراین می شود این طور ترجمه کرد که: «به دنیا دل مده، آن چنان که ستمگران به دنیا دل داده اند. » اگر دل دادگی به دنیا نباشد، انسان ستم نمی کند و بندگان خدا را مورد آزار قرار نمی دهد. ظلم کردن نهایت میل و رغبت به دنیا را می رساند.
« وَ رُکونَ مَنِ اتَّخَذَهَا أَباً وَ أُمّاً». کسانی که دنیا را پدر و مادر خود اتّخاذ کرده اند- یعنی همفکرشان دنیاست و جز به دنیا به چیز دیگری نمی اندیشند و تمایل و رغبت نشان نمی دهند مثل کودکی هستند که به پدر و مادرش پناه می بَرَد و جز به آنها به چیز دیگری نمی اندیشد. «یا مُوسَی لَوْ وَکلْتُک إِلَی نَفْسِک لِتَنْظُرَ لَهَا إِذاً لَغَلَبَ عَلَیک حُبُّ الدُّنْیا وَ زَهْرَتُهَا». «لِتَنْظُرَ لَهَا» با «لِتَنْظُرَ اِلَیها» فرق دارد. نگاه کردن به دنیا کار مذمومی نیست؛ به دنیا اندیشیدن مذموم است. ای موسی! اگر من تو را به حال خود می گذاشتم که به دنیا بیندیشی، آن گاه دوستی و زیباییهای دنیا بر تو غلبه پیدا می کرد.
این نکته را متذّکر شوم که در این حدیث و احادیث مُشابه، مراد از دنیا زمین و متعلّقات آن و آبادانی و پرداختن به امور مردم و امثال این کارها نیست؛ بلکه جلوه هایی از دنیا (مال و جاه و مقام) مورد نظر است که انسان آنها را برای خود می خواهد. بنابراین هر آنچه از نِعَم الهی در روی زمین و زیباییها و لذّتها و تَعیُّشها که به نفس انسان برمی گردد و برای خود می خواهد، در تعبیرات حدیثی «دنیا» تلقّی می شود و مذموم است. پیداست که هر چه انسان بیشتر به دنیا بیندیشد و بپردازد، رغبت و شوق او بیشتر می شود و وقتی که از دنیا رو برگرداند، بتدریج محبّت دنیا هم از دل او کاسته می شود. مرادِ این روایت و امثال آن، این نیست که انسان فعّالیت و تلاش در زندگی را رها کند و برود گوشخانه بنشیند. برخی این گونه خیال کردند و سالها – بلکه بعضیها قرن ها – رویّه غلطی را که مُنجر به اِنعزال و اِنزوا و دوری از فعّالیتها و تلاشهای زندگی شده است، در پیش گرفتند و آن را به اسلام نسبت دادند. بنابراین مراد از دنیا، این برداشت غلط نیست.
«یا مُوسَی نَافِسْ فِی الْخَیرِ أَهْلَهُ وَ اسْتَبِقْهُمْ إِلَیهِ ». در کار خیر با اهلش مُنافَست کن. مُنافَست یعنی حالت رغبتِ رقابت آلودی که انسان به چیزی پیدا می کند. «وَ اسْتَبِقْهُمْ إِلَیهِ»، یعنی به سوی خیر از همه اهل آن سبقت بجو. «فَإِنَّ الْخَیرَ کاسْمِهِ» «خیر» مثل اسم خودش نیکو و پسندیده است. ظاهراً مراد کارهای نیک و عمومی و احسان به مُؤمنین و کمک به برادران و اتّحاد و عبادت پروردگار و زهد در دنیا و دیگر صفات خوب است. لفظ «خَیر» یک معنای اَفعَل تفضیلی هم دارد که نشان دهندبهتر بودن است. می فرماید: کارهای خیر مثل اسمش است و از هر چیز دیگر بهتر است. کارهای نیکی که انسان انجام می دهد، از هر آنچه که به ذهن بگذرد، بهتر است. اگر به عیادت مریض می روید، اگر به مؤمن احسان می کنید، اگر در کارها تَعاوُن می کنید، اگر علم می آموزید، اگر به دنیا بی اعتنایید، اگر جهاد فِی سَبیلِ اللَّه و یا امر به معروف و نهی از منکر می کنید و اگر عبادت خدا را انجام می دهید؛ هماینها کارهای خیر است. این کارها از هماموری که به ذهن انسان بگذرد، مثل مال و فرزند و جاه و مقام و دیگر ارزشهای گوناگون بهتر است. هم مرحوم مجلسی و هم صاحبِ تُحَفُ العُقُول چند احتمال می دهند که یکی از آنها همین احتمال است. احتمالات دیگر هم می دهند که ظاهراً همین احتمال مُتَیقَّن است.
« وَ اتْرُک مِنَ الدُّنْیا مَا بِک الْغِنَی عَنْهُ» آن چیزی از دنیا که به آن نیاز نداری و جزو حاجات تو نیست و زیادی است، ترک کن. «وَ لَا تَنْظُرْ عَینُک إِلَی کلِّ مَفْتُونٍ بِهَا ». به چند روش می شود این عبارت را خواند: «وَ لَا تَنْظُرْ عَینُک» که عین فاعل «تَنْظُرْ» باشد؛ یعنی چشمت ننگرد. یا «وَ لَا تُنْظِرْ عَینَک» یعنی به چشم خود نشان نده. و یا «لَا تَنْظُرْ عَینَک» که منصوب به نَزعِ خافِض باشد؛ یعنی «لَا تَنْظُرْ بِعَینِک» یا «لَا تَنَظَّرْ عَینَک» باشد، به این معنا که به چشم خود عرضه نکن. «إِلَی کلِّ مَفْتُونٍ بِهَا». کسانی را که مفتونِ به دنیا و فریفتآن هستند، «وَ مُوکلٍ إِلَی نَفْسِهِ» و کسی را که به نفس خود یا به خود واگذار شده است و حمایت و توفیق الهی از او گرفته شده باشد، «وَ اعْلَمْ أَنَّ کلَّ فِتْنَهٍ بَدْؤُهَا حُبُّ الدُّنْیا»، همفتنه ها با دوستی دنیا آغاز می شود. واقعش هم همین است. به دنیا که نگاه می کنیم، می بینیم که در طول تاریخ ریشه همه فتنه ها و گمراهیها و جاهایی که حقّ و باطل به هم مخلوط شده است، در حُبّ دنیاست. کسانی بوده اند که به خاطر حُبّ به دنیا و مقام و جاه و حبّ به اهل و رُفَقاء، کاری را شروع کرده اند و فتنه ای را به وجود آورده اند. واقعاً این موضوع یکی از آن حِکَم عجیب اس