فایل پاورپوینت کامل پیامبر (ص) و پادشاهی حبشه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پیامبر (ص) و پادشاهی حبشه :

نگاهی به سرزمین حبشه[۱]

حبشه، نام قدیمی سرزمینی در شرق قاره آفریقا که امروزه شامل کشورهای اتیوپی، اریتره، جیبوتی و سومالی است. پیش از میلاد مسیح، در حبشه خاندان مصریان و حِمیَریان حکومت می کردند. در میلادی، دین مسیحیت در این کشور، دین رسمی اعلام شد.

مسلمانان پیش از هجرت پیامبر (ص) به مدینه، دو بار به حبشه هجرت کردند و مورد حمایت حاکم آنجا قرار گرفتند. در دوره اسلامی، چندین امارت اسلامی در حبشه تأسیس شد که از جمله می توان از امارت اوفات نام برد.

در قرن چهاردهم هجری قمری به تدریج بخش های مختلف حبشه به شکل کشورهای مستقل درآمد و در حال حاضر، بزرگ ترین بخش آن، کشور اتیوپی است.

ساکنان اولیه حبشه

ظاهراً نامِ «حبش» بر قومی در جنوب سرزمین اعراب اطلاق می شد که به قسمت غربی یمن و از آنجا به افریقا رفتند و با کوشی های جنوب افریقا که در هزاره دوم پیش از میلاد از طریق حبشه به قسمت هایی که امروزه کنیا و تانزانیا خوانده می شود وارد شده بودند درآمیختند. بنا بر برخی حکایت های تاریخی، حضرت نوح(ع) زمانی که سرزمین ها را بین فرزندانش تقسیم می کرد، حبشه، نوبه، هند و سند را به پسرش، حام، بخشید و اولاد کوش بن حام پس از طوفان نوح عازم افریقا شدند و قسمتی از این قاره را تصرف کردند.

حاکمان حبشه تا پیش از اسلام

در دوران حکومت خاندان ششم مصریان (حک: ق م)، منوسوفیس (پادشاه مصر) سپاهی را به جنگ در سرزمین پوانیت فرستاد که پس از شکست دادن آنها با غنایمی مثل بخور و آبنوس و عاج و پوست از حبشه بازگشتند.

در قرن دوم پیش از میلاد، گروهی از اقوام حِمیَر، حبشه را مستعمره خود ساختند و به گسترش فرهنگ سامی پرداختند و با سیاه پوستان حبشی درآمیختند.

رسمی شدن مسیحیت در حبشه

عزانا/ عیزنا، از پادشاهان معروف اکسوم، پس از آنکه مسیحی شد (در یا میلادی)، دین مسیحیت را در میلادی در مملکت خود رسمی کرد. می توان گفت حبشه اولین کشور افریقایی بود که در آن مسیحیت دین رسمی شد.

حبشه در زمان ظهور اسلام

نخستین هجرت یاران پیامبر (ص) به حبشه‎

در سال پنجم بعثت، زمانی که آزار و اذیت به اصحاب پیامبر (ص) شدت گرفت، آن حضرت گروهی از آنان را به همراه پسرعموی خود، جعفر بن ابی طالب، به حبشه فرستاد. این واقعه به « مهاجرت نخست مسلمانان » معروف است.

مهاجرت دوم

مهاجرت دوم نیز پیش از هجرت به مدینه به وقوع پیوست؛ مهاجران مرد و زن قریشی و تن غیر قریشی بودند.

تاریخ حبشه در دوره اسلامی و معاصر

با ظهور اسلام، پادشاهی اکسوم، به عنوان قدرتی بزرگ در دریای سرخ، رو به ضعف گذاشت. از این تاریخ، آثار مسیحیت از سواحل دریای سرخ رخت بربست، راه های مواصلاتی اکسوم به دست مسلمانان افتاد و مسیحیان حبشه به ارتفاعات رفتند و تا مدتی با بقیه جهان بی ارتباط بودند، تا اینکه در قرن دهم هجری قمری مناسبات تازه ای با اروپا برقرار کردند.

امارت های اسلامی

در دوره اسلامی، چندین امارت اسلامی، معروف به «إمارات الطراز الإسلامی»، در حبشه تأسیس شد. توسعه تدریجی این امارات از زمانی آغاز شد که مهاجرت از جزیره العرب در قرن اول به سوی این منطقه آغاز گردید. حکام مسلمان این امارت ها از شاهان حبشه تبعیت می کردند.

در بین امارات هفت گانه مسلمانان، امارت اوفات از دیگر امارات نیرومندتر بود. از این رو، توانست خود را از تبعیت پادشاه حبشه رها سازد و دین اسلام را تا بندر زیلع در ساحل خلیج عدن توسعه دهد. به طور کلی کانون گسترش اسلام در حبشه، اوفات بود.

وقتی حکومت حبشه به سلیمانی ها رسید، درگیری میان اوفات و حکومت حبشه آغاز شد که چند قرن طول کشید. مهم ترین نبرد میان آنان، جنگ بین پادشاه حبشه معروف به عمده صهیون و حق الدین اول (سلطان اوفات) بود. پس از حق الدین، برادرانش (صبرالدین و جلال الدین) با دیگر امارات مسلمانان متحد شدند، ولی پیروزی با پادشاه حبشه بود و او شهرهای اسلامی را غارت کرد و مساجد آنان را آتش زد.

حق الدین دوم، برای انتقام گیری، با دیگر امارت های اسلامی همپیمان شد و آنان توانستند سپاه شاه حبشه را شکست دهند. پس از کشته شدن حق الدین دوم، برادرش سعدالدین ابوالبرکات توانست پادشاه حبشه را شکست دهد. اما وی در / کشته شد و بدین ترتیب سلطنت اوفات خاتمه یافت.

تلاش کشیشان

در قرن یازدهم هجری، کشیش های کاتولیک درصدد برآمدند کیش خود را در آن کشور منتشر کنند، ولی موفق نشدند.

جنگ های داخلی

پس از قرن یازده، در حبشه، اغلب، جنگ های داخلی رخ می داد، در قرن سیزدهم یکی از سرکردگان حبشی، این کشور را متحد کرد و با عنوان تئودور دوم سلطنت نمود (حک: -/ – ). او دشمن سرسخت مسلمانان بود و در جنگی با بریتانیایی ها شکست خورد و خودکشی کرد و پس از یک جنگ داخلی، یوحنا به سلطنت رسید.

تشکیل کشورهای کنونی

در / ایتالیایی ها بندر مَصَوَّع را تصرف کردند و منلیک دوم در / سلطان حبشه شد. در / ، منلیک دوم طی نبردی بر نیروهای ایتالیا پیروز شد و با محدود شدن متصرفات ایتالیا بر بخش اریتره و مناطق شمالی حبشه، کشور مستقل اتیوپی تشکیل گردید.

سایر قسمت های سرزمین حبشه نیز به تدریج از ایتالیا، بریتانیا و فرانسه استقلال یافتند: سومالی در ش/، جیبوتی در ش/ و اریتره در ش/ .

پیامبر (ص) و نجاشی اول[۲]

دو نامه از جانب پیامبر اسلام (ص) به زمامدار حبشه، نجاشی اول فرمان صدور یافته، اول دعوت به سوی اسلام و سفارش درباره مهاجرین. دوم راجع به اعزام مهاجرین به مدینه و تزویج «ام حبیبه» دختر ابوسفیان که شوهرش عبیدالله در حبشه مرده بود. نجاشی اول چنان که خواهد آمد مردی دانشمند، پادشاهی دانا، سلطانی عادل، ملکی رعیت نواز و ضعیف پرور بود، که دست احسان و معدلتش به جانب مستمندان دراز، و چشم پرعاطفه اش به سوی بیچارگان باز، و در دین مسیح از افراط و تفریط برکنار بود، به عیسی آن مقدار که قرآن بیان کرده معتقد بود و او را پیامبری می دانست که از جانب خدا به رسالت مبعوث شده است و مادرش مریم را هم از مقام بشریت که برای خدا عبادت کامل کرد و عیسی را بدون پدر زائید، بالا نمی برد و عقاید باطله دین فروشان ملت نصاری او را از طریقه حقه منحرف نساخته، قلبش مانند چراغی بود که در میان صحرای وسیع ظلمانی شمال آفریقا می درخشید. پیامبر او را در نامه اول به کلمه «ملک (پادشاه) حبشه» گرامی داشت، ولی سایر شهریاران را، بزرگ قوم (عظیم روم، عظیم فارس) خطاب فرمود. این خود، تشریفات ملوکانه ای بود که فقط دربار سلطان حبشه انجام گرفت.

متن نام اول پیامبر اسلام به نجاشی اول، زمامدار حبشه:

بسم الله الرحمن الرحیم «مِن محمدٍ رسولِ الله إلی النّجاشی مَلِکِ الحَبَشَهِ، سلامٌ أنتَ، فإنی أحمَدُ إلَیکَ اللهَ الّذی لا إلهَ إلّا هُوَ المَلِکُ القُدُّوسُ السّلامُ المُؤمِنُ المُهَیمِنُ، وَ أشهَدُ أنّ عیسی بنَ مریمَ روحُ اللهِ، و کَلِمَتُهُ ألقاها إلی مریمَ البتولِ، الطیبهِ الحصینهِ فحُمِلَت بِعیسی فخلقَه اللهُ مِن رُوحه و نَفخه، کما خلقَ آدمَ بیدِه و نفخِه، و أنا أدعوکَ إلی اللهِ وحدَه لا شریکَ له، و الموالاهِ عَلَی طاعتِه، و أن تتَّبِعَنی، و تُؤمِنَ بِالذی جائَنی، فإنی رسولُ اللهِ، و قد بُعِثتُ إلیکَ ابنَ عمّی جعفراً، و معهُ نَفَراً مِنَ المُسلِمینَ، فإذا جائَک فأقِرَّهُم و دَعِ التَّجَبُّرَ، و إنّی أدعُوکَ و جنودَک إلی اللهِ تعالی، و قد بلّغتُ و نصحتُ فاقبَلوا نَصیحتی و السلامُ عَلَی مَنِ اتَّبَعَ الهُدَی». محمد رسول الله.[۳]

بسم الله الرحمن الرحیم «نامه است از محمد، رسول و فرستاده خداوند به سوی نجاشی پادشاه حبشه. درود باد تو را، همانا می فرستم به سوی تو حمد و ثنای خداوندی را که پادشاه بر حق و بی نیاز مطلق، پاک و منزه از همه نقائص و عیوب، عالم بر نهان و آشکار مردم است. گواهی می دهم عیسی بن مریم مخلوق و کلمه خداست که آ