فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱)

با فایل فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) شامل 44 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۱) :

مقدمه

درک جنبش های اجتماعی اعتراض آمیز، به ویژه زمانی که رهبران فرهمند[۱] لایه بندی های نظام مطلوب خود را با توسّل به یک رشته ارزش های عقیدتی دگرگون می سازند، از طریق بررسی ساختارها، رفتارها و ارزش های عقیدتی به مقوله های ساده تری تبدیل می گردد. به نظر می رسد که سامانه سیاسی در دوران حاکمیت پیامبر (ص) در مدینه، نیز می تواند با تکیه بر این قاعده مندی بهتر فهم شود.

از سوی دیگر، گام های نخستین در فرآیند دولت سازی پیامبر (ص) می بایست بر سازه هایی استوار گردد. جمعیت و مردمی که تابعان این دولت هستند، مهم ترین سازه برای تأسیس دولت به شمار می آیند. بنابراین، ملت سازی اقدامی ضروری و پیشینی است که رسالت پیامبر (ص) در دوره مکّی محسوب می شود. در آن دوران، به طور عمده تحت تأثیر ساز و کارهای عقیدتی قدرتمندی که مبتنی بر آموزه های دین جدید بود، تغییراتی در سطح جامعه عربستان پدید آمد. بدین ترتیب، عده ای از مردم مکه، که هر روز تعداد آنان فزونی می یافت، با پذیرش گفتمان اسلام، هویتی تازه یافته و با تغییر در اساس پیوندهای قبیلگی پیشین خود، رو در روی ساخت اجتماعی و ارزش های جامعه جاهلی قرار گرفتند.

فرآیند ملّت سازی، هر چند از دوره مکّی آغاز گشت و شالوده نظام سیاسی درون مدینه گردید، اما از کارکردهای مستمر دولت نبوی و از ابزارهای اساسی گسترش اسلام به شمار می آمد. بی گمان ملّت سازی در فلسفه سیاسی پیامبر بسیار عمیق تر از مفهوم ملت در اندیشه سیاسی جدید است؛ به همین دلیل تعبیر «امّت» اساس تکوین نظام اسلامی در مدینه است.

برخی صاحب نظران معتقدند به عکس دوره مکّی، برنامه ها، شیوه عمل، سیره و روش های تبلیغی و اجتماعی پیامبر و نیز قواعد و احکام نازل شده در قالب سوره های مدنی، آشکارا از هدف وی در تأسیس یک نظام اجتماعی در عصر مدنی حکایت دارد. ریشه و بنیاد این نظام را همان اصلِ محوری یعنی توحید شکل می داد؛ محتوای نظام را نیز قوانین و احکام دین یا شریعت اسلامی، و غایت تکاپو و کنش آن حرکت به سوی کمال انسانی برای وصول به مطلوب در نشأه بعدی یعنی رستاخیز بشری بود.[۲]

رویکردهای تاریخ نگارانه که اهتمام خود را صرف ثبت و ضبط وقایع در تاریخ اسلام کرده اند، این تصور را به وجود آوردند که پیامبر در دوره مدنی به طور عمده در کار جنگ یا دفاع بوده است؛ حال آن که در آن دوران نظامی سیاسی – اجتماعی پی ریزی شد که حیات بشری و مناسبات اجتماعی او را به شدت تغییر می داد. هر چند این در نوشتار مجال تبیین تفصیلی و کافی از نظام سیاسی دوره مدنی نیست، اما تنها در پاسخ به این پرسش که دولت نبوی دارای چه کارکردهایی بوده است، به این مسئله اشاره خواهد شد.

اغلب سیاست شناسان، دولت را مهم ترین منبع تدوین قواعد، اجرای تصمیمات و تخصیص ارزش های مادی و معنوی به شمار می آورند. کارویژه اساسی دولت، برقراری نظم اجتماعی و سامان دهی مطالبات اعضای جامعه سیاسی، برای رسیدن به وضع مطلوب و سعادت آن اعضاست.

در پاسخ به پرسش از « نظم سیاسی مطلوب»، بسیاری از اندیشمندان سیاسی، در جست و جوی ساز و کارهای اخلاقی بوده اند و بدین ترتیب اغلبْ مفاهیمی چون اخلاق، ارزش و فضیلت در دانش و ادبیات سیاسی آنان به کار رفته است. به رغم رویکردهای متفاوت، آنان در پاسخ به بحران های سیاسی عصر خود – که اغلب مبتنی بر روش های غیر اخلاقی دولت ها بوده است – به ترسیم دولت مطلوب و فضیلت مدار پرداخته و آن را به زمامداران عصر خویش تجویز می کردند.

دانش اخلاق، دانشی دستوری و هنجاری[۳] است که به تعیین و ارزیابی هنجارهای رفتاری پرداخته و برای کسب فضایل و دفع رذایل توصیه هایی را ارائه می کند. بدین ترتیب، موضوع دانش اخلاق، «فعل و سلوک عملی انسان» است و به تعبیر سن توماس داکن «اخلاق قاعده رفتار انسانی» است. موضوع دیگری که مورد توجه صاحب نظران بوده، رابطه میان اخلاق و سیاست است. اغلب، هدف از دولت یا جامعه سیاسی را، تعریف و ایجاد «زندگی خوب» برای یک جامعه می دانند، هر چند در مورد ماهیت «زندگی خوب» و «خیر و سعادت» توافق نظر وجود ندارد.

از همین جاست که سیاست مُدُن و علم مدنی، پیوند سیاست و اخلاق را تجویز می نماید؛ از این رو کسانی که از رابطه اخلاق و سیاست سخن می گویند، در پی بنیان نهادن نظامی سیاسی هستند که فعل سیاسی در آن، با تکیه بر ارزش ها و فضیلت های اخلاقی، محیط اجتماع را برای رسیدن انسان به سعادت آماده می سازد. اجتماعی که در آن عدالت، آزادی، اجتناب از ظلم و فساد، معنا دادن به حیات انسان ها و رعایت حقوق مردم، از امور مطلوب و خیر در سیاست به شمار می آیند.

از زمانی که جوامع بشری دستخوش بحران ها و التهابات سیاسی شدند، این پرسش همواره ذهن اندیشمندان سیاسی را به خود مشغول ساخت که چگونه می توان جلو خودکامگی حاکمان را گرفت؟ برای ایجاد یک جامعه سعادتمند چه تدبیری باید اندیشید؟ آیا فضیلت مدنی و تعهد اخلاقی می تواند

حافظ نظم اجتماعی و سیاسی باشد؟ و سرانجام آیا جمع میان اخلاق و قدرت، به عنوان دو نیروی همواره متضاد، ممکن است؟

تلاش برای پیوند دادن حکومت ها با فضایل اخلاقی، سابقه ای دیرپا در تأمّلات نظری حکما و اندیشمندان سیاسی داشته است. حتی پیش از یونان باستان آموزه های کنفوسیوس، نمونه ای برجسته از توصیه به فضیلت های اخلاقی در فلسفه سیاسی دوران باستان است. وی با وضع قواعد اخلاقی در سیاست مُدُن، به رابطه بین سلطان و رعیت پرداخت و اعلام داشت که هرگاه سلاطین و ملوک، این قواعد عالی را که بنیان قانونی مدنیّت فاضله است، رعایت کنند، اوضاع و احوال سراسر دولت ایشان تغییر خواهد یافت و تمام خلایق تقوا و فضیلت پیشه خواهند کرد. نمونه های دیگری از تعالیم اخلاقی در شرق باستان را می توان در آیین های اخلاقی بودایی در خاور دور و تعالیم اخلاقی زرتشت درمیان ایرانیان مشاهده کرد.

اما شاید بتوان گفت سخن گفتن در این باره به مثابه مسئله ای سیاسی که به شکل گیری یک منظومه فکری و چارچوب نظری منجر شد که بر اساس آن دولت خود را موظف به قرار دادن در یک سامان اخلاقی می داند، محصول میراث فلسفه سیاسی یونان باستان است.

افلاطون، از برجسته ترین نویسندگان و فیلسوفان یونان باستان است که آموزه های فلسفی اش آشکارا بر پایه یکتاپرستی، اخلاق، عدالت، خوبی و زیبایی ناشی از فطرت انسان قرار دارد. او در رساله «سیاست» مهم ترین هدف حکمران را سعادت و سلامت اخلاقی جامعه ذکر می کند و معتقد است سعادت بشری به نحو چشم گیری به اخلاق بستگی دارد. [۴]به عقیده افلاطون، وظیفه حکومت چیزی جز پروراندن فضایل اخلاقی بین شهروندان نیست. همان گونه که ارسطو نیز غرض از تأسیس دولت را تحصیل بزرگترین خیرها در عالی ترین صورت های آن برای اعضای جامعه سیاسی می داند. وی مهم ترین وظیفه دولت را «اصلاح عیوب اخلاقی شهروندان و تلقین فضایل نفسانی به آنها» می داند.[۵]

با رسمیت یافتن مسیحیت و گسترش آن و وضع اصول تازه ای در تنظیم رابطه دین و دولت، دو پدیده اخلاق و سیاست چنان در هم تنیده شد که