فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی ارتباط آخرالزمان و موعود در قرآن و عهدین :

مقدمه

قرآن کریم، از آینده روشن جهان که بندگان شایسته در آن حاکمیت خواهند داشت، سخن گفته است. بر اساس قرآن خدا اراده کرده که مستضعفان را به پیشوایی برساند و آنان را وارث در زمین قرار دهد. جای جای آیات قرآنی مشتمل بر بشارت پیروزی حق بر باطل و ایمان بر کفر برای همه مؤمنانی است که در پی حکومت عدل بر زمین و برچیده شدن بساط ظلم و جورهستند. بر این اساس این کتاب از مستضعفان می خواهد به جهاد در راه خدا برخیزند و مستکبران را به خاک ذلت بکشانند. عهد عتیق نیز از جهان روشن آینده سخن گفته است. یهودیان پیوسته در انتظار ظهور موعودی بوده اند که دوران باشکوه حضرت داوود و سلیمان(ع) را برای آنان به ارمغان آوَرَد. ایشان این موعود را مسیحا می نامیدند. امید به ظهور مسیحای موعود مهم ترین میراث آیین یهود بود که در اختیار مسیحیت قرار گرفت. در واقع ظهور مسیحیت بر اساس این اندیشه بود. به مرور زمان به ویژه بعد از ویرانی اول قدس اندیشه موعود در میان یهودیان رواج پیدا کرد. شور و التهاب انتظار موعود یهودیان را برای تحمل محنت، درد و رنج آماده کرد. یهودیان همچنان در انتظار روزی به سر می برند که مسیحا بیاید و آنان را فرمانروای جهان کند. بزرگ ترین کسی که بر اثر اندیشه انتظار لقب ماشیح گرفت، هرچند با روغن مسح نشد، حضرت عیسی(ع) بود. قرآن کریم نیز لقب مسیح را برای حضرت عیسی(ع) به کار برده است:«إِذْ قَالَتْ الْمَلاَئِکه یامَرْیمُ إِنَّ اللَّهَ یبَشِّرُک بِکلِمَه مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِیحُ عِیسَی ابْنُ مَرْیمَ وَجِیهًا فِی الدُّنْیا وَالآخِرَه وَمِنْ الْمُقَرَّبِینَ » (آل عمران/۴۵) و نساء/ ۱۵۶ و ۱۷۱ـ۱۷۲، مائده/ ۱۷ و ۷۲ و ۷۵ و توبه/ ۳۰).

با مطالعه عهد جدید درمی یابیم که حضرت عیسی(ع) بنا داشت جامعه بنی اسرائیل را متحول کند و دگرگونی هایی را در آن به وجود آورد. او گاهی خود را برای یاران نزدیک خویش، ماشیح موعود معرفی می کرد و از آنان می خواست که این راز را برای کسی فاش نکنند:

ایشان را گفت شما مرا که می دانید؟ شمعون پطرس در جواب گفت که تویی مسیح پسر خدای زنده. عیسی در جواب وی گفت: خوشا به حال تو این شمعون بن یونا؛ زیرا جسم و خون این را بر تو کشف نکرده، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز تو را می گویم که تویی پطرس و بر این صخره کلیسای خود را بنا می کنم و ابواب جهنم بر آن استیلا نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو می سپارم و آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته گردد و آنچه در زمین گشایی، در آسمان گشاده شود. آنگاه شاگردان خود را قدغن فرمود که به هیچ کس نگویند که او مسیح است (متی ۱۶: ۱۵-۲۰). بنا بود ماشیح موعود با ایجاد حکومت خود، زمینه نجات بنی اسرائیل را فراهم سازد. هنگامی که پیروان حضرت عیسی دیدند که وی پیش از تحقق این آرمان از میان آنان رفت، در انتظار بازگشت او به سر بردند. بنابراین، نخستین مسیحیان گروهی از بنی اسرائیل بودند که حضرت عیسی(ع) را ماشیح موعود می دانستند.

همان گونه که ملاحظه شد هر سه کتاب قرآن و عهد عتیق و عهد جدید به پیروان خویش وعده می دهند که در انتهای این دنیا موعودی ظهور خواهد یافت و جامعه آنان را متحول خواهد ساخت. این تحول در جهت آرامش، سعادت و خوشبختی آنان خواهد بود. اینک به بررسی مختصر رابطه آخرالزمان با موعود در قرآن کریم و عهدین اقدام می کنیم.

قرآن کریم

قرآن کریم از آینده روشن جهان که بندگان شایسته در آن حاکمیت خواهند داشت، سخن گفته است: «وَ لَقَدْ کتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکرِ أَنَّ الأَرْضَ یرِثُهَا عِبَادِی الصَّالِحُونَ: و در حقیقت در زبور پس از تورات نوشتیم که زمین را بندگان شایسته ما به ارث خواهند برد» (أنبیاء/۱۰۵). در قرآن می خوانیم: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَیسْتَخْلِفَنَّهُم فِی الأَرْضِ کمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَیمَکنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَی لَهُمْ وَلَیبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا یعْبُدُونَنِی لاَ یشْرِکونَ بِی شَیئًا وَمَنْ کفَرَ بَعْدَ ذَلِک فَأُوْلَئِک هُمْ الْفَاسِقُونَ: خدا به کسانی از شما که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده اند، وعده داده است که حتماً آنان را در زمین جانشین ]دیگران[ قرار دهد؛ همان گونه که کسانی را که پیش از آنان بودند، جانشین قرار داد و آن دینی را که بر ایشان پسندیده است؛ به سودشان مستقر کند و بیمشان را به ایمنی مبدل گرداند ]تا[ مرا عبادت کنند و چیزی را با من شریک نگردانند و کسانی که پس از آن به کفر گرایند، آنانند که نافرمانند (نور/۵۵). همچنین این کتاب از اراده خدا بر پیشوایی مستضعفان و وارث شدن آنان در زمین سخن گفته است: «و وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّه وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ: و خواستیم بر کسانی که در آن سرزمین فرودست شده بودند، منت نهیم و آنان را پیشوایان ]مردم[ گردانیم و ایشان را وارث ]زمین[ کنیم». (قصص/۵) این آیات مشتمل بر بشارت پیروزی حق بر باطل و ایمان بر کفر برای همه مؤمنانی است که در پی حکومت عدل بر زمین و برچیده شدن بساط ظلم و جورهستند. قرآن کریم در چند مورد از مستضعفان سخن گفته و از آنان خواسته به جهاد در راه خدا برخیزند و مستکبران را به خاک ذلت بکشانند: «وَ مَا لَکمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ الَّذِینَ یقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْیه الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَنَا مِنْ لَدُنْک وَلِیا وَاجْعَل لَنَا مِنْ لَدُنْک نَصِیرًا: و چرا شما در راه خدا ]و در راه نجات[ مردان و زنان و کودکان مستضعف نمی جنگید؟ همانان که می گویند: پروردگارا، ما را از این شهری که مردمش ستم پیشه اند، بیرون ببر و از جانب خود برای ما سرپرستی قرار ده و از نزد خویش یاوری برای ما تعیین فرما» (نساء/۷۵). اصولاً انبیا آمده اند تا ایمان و نیروهای خفته مردم را بیدار و آزاد کنند و به آنان بگویند که سرنوشت انسان ها تنها با اراده خود آنان تغییر خواهد کرد: «… إِنَّ اللَّهَ لاَ یغَیرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّی یغَیرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ…: در حقیقت خدا حال قومی را تغییر نمی دهد تا آنان حال خود را تغییر دهند…» (رعد/۱۱). قرآن مجید یک نمونه از تحقق مشیت الاهی در بنی اسرائیل را ذکر می کند و می گوید حاکمیت فرعون ستم پیشه به دست حضرت موسی(ع) از بین رفت (بقره/۵۰). نمونه دیگر آن حکومت پیامبر اسلام(ص) در شهر مدینه است. علمای مسلمان با توجه به آیات قرآن کریم و روایات اسلامی ضرورت نجات بشریت در آخرالزمان را اثبات می کنند. روایات اسلامی از ویژگی های شخصی، دلایل غیبت، حوادث پیش از ظهور و ویژگی های حکومت جهانی حضرت مهدی(عج) و گسترش عدل و داد در سرتاسر جهان و برکات دیگر آن حکومت سخن گفته اند. در این روایات حضرت مهدی(عج) از فرزندان پیامبر(ص)، علی(ع)، فاطمه(س) و نهمین فرد از نسل امام حسین(ع) معرفی شده و از ویژگی های جسمانی آن حضرت و نشانه های ظهور وی و خروج دجّال، سفیانی، یمانی، کشته شدن نفس زکیه نیز سخن گفته شده است. موعود اسلام نامش و کنیه اش (و طبق برخی نقل ها، نام پدرش) مانند حضرت رسول اکرم(ص)، یارانش ۳۱۳ تن به تعداد اهل بدر، محل قیام آن حضرت کنار کعبه مشرفه مانند جد بزرگوارش و محل حکومتش شهر کوفه مرکز حکومت حضرت امیرالمؤمنین(ع) خواهد بود.

مرحوم علامه طباطبایی از جمله دلایلی که در تبیین ضرورت وجود موعود و منجی اقامه کرده، این است که انسان ها به طور فطری در آرزوی داشتن یک زندگی اجتماعی سعادتمندانه هستند. آنان همواره به امید دستیابی به این آرزو انتظار روزی را می کشند که جامعه بشری پر از عدل و داد شود و مردم با صلح و صفا زندگی کنند. اگر این آرزو امکان تحقق در خارج را نداشت، وجود آن در فطرت بشر خلاف حکمت بود. به عبارت دیگر، وجود چنین آرزویی در نهاد بشر، نشانه تحقق آن است؛ همان گونه که گرسنگی در انسان، نشانه وجود غذا و تشنگی نشانه وجود آب است. پس اگر آب و غذایی نبود، تشنگی و گرسنگی هم اتفاق نمی افتاد. خدایی که نیاز را در وجود بشر قرار داده، ابزار برآورده کردن آن را هم قرار داده است. بر این اساس، وجود منجی جهانی برای نیل به سعادت اجتماعی و جامعه آرمانی ضرورت دارد (طباطبایی(ره)، ۱۳۶۰: ۱۴۹-۱۵۰). در کتاب های حدیثی جهان اسلام مانند «صحیح بخاری» بخشی به نام «کتاب الفِتَن» وجود دارد که از آشوب های آخرالزمان سخن می گوید. این گونه احادیث «مَلاحِم» نامیده می شوند. مَلاحِم جمع «مَلْحَمه» به معنای جنگ است.

هزاره گرایی به معنای دوره های هزار ساله تحولات اجتماعی و دینی از اعتقاداتی است که تقریباً در همه ادیان جهان وجود دارد (مطهری، ج ۲۱،۲۵۱-۲۵۳). در قرآن کریم آمده است: «یدَبِّرُ الأَمْرَ مِنْ السَّمَاءِ إِلَی الأَرْضِ ثُمَّ یعْرُجُ إِلَیهِ فِی یوْمٍ کانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَه مِمَّا تَعُدُّونَ: کار ]جهان[ را از آسمان ]گرفته[ تا زمین اداره می کند، آنگاه ]نتیجه و گزارش آن[ در روزی که مقدارش – آنچنان که شما ]آدمیان[ برمی شمارید – هزار سال است، به سوی او بالا می رود» (سجده/۵). درباره این آیه دو دیدگاه وجود دارد: ۱. این آیه از هزاره گرایی سخن گفته است؛ ۲. این آیه مربوط به روز قیامت است و ربطی به هزاره گرایی ندارد (توفیقی، ۱۳۸۵: ۴۱). در پاسخ به دیدگاه دوم باید گفت که قرآن کریم روز قیامت را برابر با پنجاه هزار سال دانسته است: «تَعْرُجُ الْمَلاَئِکه وَالرُّوحُ إِلَیهِ فِی یوْمٍ کانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِینَ أَلْفَ سَنَه: فرشتگان و روح در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است، به سوی او بالا می روند» (معارج/۴).

عهد عتیق

یهودیت در باره ارتباط آخرالزمان و موعود سخن گفته است. پیش از این یادآور شدیم که گروهی از یهودیان مانند مسلمانان آخرالزمان و آخرت را از یکدیگر جدا و گروهی مانند مسیحیان آن دو را یکی می دانند. تلمود در این باره می گوید علمای یهودی دوران های نخست، عصر مسیحای موعود را با جهان آینده یکی می دانستند. این علما بر این باور بودند که مسیحای موعود به نظام فعلی جهان پایان خواهد داد و نظامی جاودانه برقرار خواهد ساخت که افراد عادل و نیکوکار فارغ از قید و بندهای مادی، زندگی روحانی را در آن خواهند گذراند «در جهان آینده نه خوردن هست و نه آشامیدن. نه زاد و ولد هست نه داد و ستد، نه حسد هست و نه کینه و رقابت. بلکه عادلان و نیکوکاران برتخت نشسته و تاج های خود را بر سر دارند و از نور جلال الاهی لذت می برند (تلمود، براخوت، ۱۷الف)». علمای یهودی دوران های بعد عصر مسیحای موعود را یک مرحله زودگذر می دانستند که بین جهان فعلی و جهان آینده خواهد بود. عهد عتیق آخرالزمان را این گونه ترسیم می کند: «صالحان وارث زمین خواهند بود و در آن تا به ابد سکونت خواهند نمود» (مزامیر ۳۷: ۲۹). یهودیان معتقدند که وراثت مذکور با تحمل سختی های طاقت فرسا و محنت های غیرقابل تصور همراه خواهد بود و سرانجام خداوند با یک مسیحا از قوم خودش حمایت خواهد کرد. از این رو، یهودیان در انتظار ظهور موعودی بودند که دوران با شکوه داوود و سلیمان را برای آنان به ارمغان آوَرَد. یهودیان این موعود را «ماشیح» می نامیدند. ماشیح لقب پادشاهان قدیمشان بود که به دست انبیا با روغنی مسح می شدند (اول سموئیل ۱۰: ۱). شائول، داوود و پسرش سلیمان به عنوان پادشاه مسح شدند و لقب «ماشیح» داشتند. کوروش را کسی مسح نکرد، اما چون به یهودیان خدمت کرد، «مسیح خداوند» (اشعیا ۴۵: ۱) نامیده شد. به مرور زمان واژه ماشیح برای اشاره به موعود و منجی یهود به کار رفت. واژه «ماشیح» در زبان عربی «مسیح» است و این لقب به حضرت عیسی(ع) تعلق دارد. از این رو، برای اشاره به موعود یهودیان در زبان فارسی از واژه «مسیحا» استفاده می شود.

عهد عتیق سخنی درباره عیسی ندارد، اما در کتاب تلمود که تفسیر عهد عتیق محسوب می شود، درباره سرانجام عیسی اشاراتی وجود دارد. این کتاب از عیسی به «یشوع ناصری» نام برده است. یهودیان معتقدند عیسی مسیحای موعود نبود، بلکه ادعای مسیحایی داشت، از این رو، او را به دار زدند. تلمود ادعای مسیحایی او را زیر سؤال برده است: «تعلیم داده اند که در شب عید فِصح، عیسای ]ناصری[ به دار آویخته شد. یک جارچی مدت چهل روز پیش روی او می رفت و فریاد می کرد: «وی باید سنگسار شود؛ زیرا به جادوگری روی آورده، بنی اسرائیل را گمراه کرده و آنان را به آشوبگری سوق داده است. هر کس چیزی برای دفاع از او دارد، بیاید و بگوید.» هیچ کس نیامد و وی را در شب عید فصح به دار آویختند. اولا پاسخ داد: «آیا گمان می کنید که وی کسی بود که دفاع از او ممکن باشد؟ آیا او گمراه کننده ای نبود که کتاب مقدس درباره اش می گوید: بر او شفقت منما و او را پنهان مکن. ولی قضیه یشوع تفاوت داشت؛ زیرا او با حکومت ]یا سلطنت[ مرتبط بود]یعنی نفوذ داشت[.» (تلمود بابلی، سنهدرین ۴۳الف).

فرهنگ دینی یهود به ماشیح موعود اهمیت فراوانی داده و تلمود صدها بار به ماشیح و رسالت او اشاره کرده است. بر اساس سنت یهودی نام ماشیح پیش از آفرینش جهان آفریده شده است: «پیش از آن که عالم هستی به وجود آید، هفت چیز آفریده شد: تورات، توبه، باغ عدن، جهنم، عرش الهی، بیت-المقدس و نام ماشیح» (همان، پساحیم، ۵۴ الف). سنت یهودی درباره این که نام ماشیح چه خواهد بود، اقوال مختلفی دارد که یکی از آنها «داوود» است (همان، سنهدرین، ۹۸ ب).

یهودیان آرمان مقدسی را در موضوع آمدن ماشیح تعقیب می کنند. در عهد عتیق می خوانیم:

و نهالی از تنه ینسی بیرون آمده، شاخه ای از ریشه هایش خواهد شکفت. و روح خداوند بر او قرار خواهد گرفت، یعنی روح حکمت و فهم و روح مشورت و قوت و روح معرفت و ترس خداوند. و خوشی او در ترس خداوند خواهد بود و موافق رؤیت چشم خود داوری نخواهد کرد و بر وفق سمع گوش های خویش تنبیه نخواهد نمود. بلکه مسکینان را به عدالت داوری خواهد کرد و به جهت مظلومان زمین به راستی حکم خواهند نمود. و جهان را به عصای دهان خویش زده، شریران را به نفخه لب های خود خواهد کشت. و کمربند کمرش عدالت خواهد بود و کمربند میانش امانت. و گرگ با بره سکونت خواهد داشت و پلنگ با بزغاله خواهد خوابید و گوساله و شیر و پرواری با هم و طفل کوچک آنها را خواهد راند. و گاو با خرس خواهد چرید و بچه های آنها با هم خواهند خوابید و شیر مثل گاو کاه خواهد خورد. و طفل شیرخواره بر سوراخ مار بازی خواهد کرد و طفل از شیر بازداشته شده، دست خود را بر خانه افعی خواهد گذاشت (اشعیا ۱۱: ۱ـ۹).

برخی پیشینه تفکر آمدن مسیحای نجات بخش را به زمان جلای بابل باز می گردانند. دانشمندان معتقدند کتاب دانیال را نویسنده ناشناسی حدود ۱۶۵ سال قبل از میلاد نوشته و به فردی به نام دانیال نسبت داده است. تنها این کتاب عهد عتیق از ماشیح به عنوان موعود یاد می کند: «پس بدان و بفهم که از صدور فرمان به جهت تعمیر نمودن و بنا کردن اورشلیم تا (ظهور) مسیح رئیس هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود و (اورشلیم) با کوچه ها و حصار در زمان های تنگی تعمیر و بنا خواهد شد و بعد از آن شصت و دو هفته مسیح منقطع خواهد گردید و از آن او نخواهد بود، بلکه قوم آن رئیس که می آید، شهر و قدس را خراب خواهند ساخت و آخر او در آن سیلاب خواهد بود و تا آخر جنگ خرابی ها معین است (دانیال ۹: ۲۵ـ۲۶). یهودیان با استناد به یکی دیگر از کتاب های پیشگویی معتقدند ماشیح موعود باید از خاندان داوود و از زادگاه او یعنی شهر بیت لحم (اشعیا ۱۱: ۱ـ۹) و از طبقه رنج دیدگان باشد: «لکن او غم های ما را بر خود گرفت و دردهای ما را بر خویش حمل نمود و ما او را از جانب خدا زحمت کشیده و مضروب و مبتلا گمان بردیم و حال آنکه به سبب تقصیرهای ما مجروح و به سبب گناهان ما کوفته گردید و تأدیب سلامتی ما بر وی آمد و از زخم های او ما شفا یافتیم» (اشعیا ۵۳: ۴ـ۵).

پیش از آمدن ماشیح تحولاتی رخ می دهد که برخی یأس آور و برخی امیدبخش است. گفته شده است یک ستون آتش در جهان ظاهر خواهد شد و چهل روز در برابر چشمان اقوام روی زمین برپا خواهد بود (گرینستون، ۱۳۷۷: ۱۱۲). از تحولات مثبت زمانی که ماشیح ظهور کند این است که مردم از نظر عقلانی و اخلاقی به درجه ای خواهند رسید که روح الاهی بر آنان فرود خواهد آمد: «و بعد از آن روح خود را بر همه بشر خواهم ریخت و پسران و دختران شما نبوت خواهند نمود و پسران شما و جوانان شما رؤیاها خواهند دید» (یوئیل ۲: ۲۸).

همیشه از آرمان ماشیح سوء استفاده شده است. در طول تاریخ یهود صدها تن ماشیح خوانده شده اند که برخی خود چنین ادعایی داشته اند و برخی را دیگران ماشیح دانسته اند. نام برخی از مدعیان دروغین ماشیح عبارتند از: برکوخوا، ابوعیسی از یهودیان اصفهان، یهودا یودغان اهل همدان و شبتای صبی در شهر ازمیر ترکیه. (رسول زاده، ۱۳۸۹: ۷۳-۷۴).

فرا رسیدن پایان جهان یکی از دغدغه های همیشگی پیروان ادیان از جمله یهودیان بوده است. در همه پیشگویی های مربوط به آخرالزمان در منابع یهودی خبرهای وحشتناک و نگران کننده ای وجود دارد. وصف این حوادث در یهودیت چنان هولناک بود که در گذشته برخی از بزرگان یهود دعا می کردند خدا ظهور مسیحا را در عصر آنان قرار ندهد! (گرینستون، ۱۳۷۷: ۶۲).

در کتاب هایی که پیش از اسارت بابلی نگاشته شده، از رستاخیز و پاداش و کیفر اخروی سخن آشکاری وجود ندارد. در مهم ترین بخش عهد عتیق یعنی اسفار پنجگانه تورات ذکر صریحی از رستاخیز مردگان نیست. فقرات اندکی از این مجموعه با اشاره از کنار این موضوع مهم گذشته اند، مانند: «الآن ببینید که من خود او هستم. و با من خدای دیگری نیست. من می میرانم و زنده می کنم. مجروح می کنم و شفا می دهم. و از دست من رهاننده ای نیست» (تثنیه ۳۲: ۳۹) اصطلاح «روز خداوند» (The Day of the Lord ) در این کتاب ها به همین جهان اشاره دارد که قهر و غضب الاهی دشمنان بنی اسرائیل و گناهکاران این قوم را فرا می گیرد و سپس پادشاهی از قوم یهود عدل و اراده خداوند را برپا می کند. بر این اساس، تعبیر نادر «آخرت» در این کتاب ها به معنای «عاقبت دنیوی» است: تو را در بیابان «منّ» را خورانید که پدرانت آن را ندانسته بودند، تا تو را ذلیل سازد و تو را بیازماید و بر تو در آخرت احسان نماید (تثنیه ۱۶:۸).

در کتاب هایی که پس از اسارت نوشته شده است، بازگشت ایلیا (الیاس) که به آسمان رفته بود: «و چون ایشان می رفتند و گفتگو می کردند، اینک عرابه آتشین و اسبان آتشین ایشان را از یکدیگر جدا کرد و ایلیا در گردباد به آسمان صعود نمود» (کتاب دوم پادشاهان ۲: ۱۱)، با آخرالزمان گره خورد: «اینک من ایلیای نبی را قبل از رسیدن روز عظیم و مهیب خداوند نزد شما خواهم فرستاد. و او دل پدران را به سوی پسران و دل پسران را به سوی پدران خواهد برگردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم (ملاکی ۴: ۵ـ۶).

در میان کتاب های عهد عتیق برخی کتاب ها از آخرالزمان و موعود روشنتر سخن گفته اند. کتاب اِشَعیا به منظور هشدار به قوم اسرائیل نوشته شده است. اشعیا ۷۰۰ سال پیش از میلاد می زیسته و بیش از هر نبی دیگر به ظهور موعود بنی اسرائیل توجه داشته است. کتاب زکریا پیشگویی های زیادی درباره موعود دارد و به همین علت شهرت خاصی پیدا کرده است. این کتاب شامل ۸ رؤیاست. کتاب مَلاکی آخرین کتاب عهد عتیق است. ملاکی حدود صد سال پس از حجی و زکریا می زیست و در جهت توصیف مطالب خود پرسش های بسیاری مطرح می کند و در خاتمه کتاب از آمدن موعود خبر می دهد. با کتاب ملاکی عهد عتیق پایان می یابد و وحی در بنی اسرائیل منقطع می شود.

حضرت داوود(ع) نزد بنی اسرائیل از اهمیت ویژه ای برخوردار است. وی افزون بر این که اهل دعا و مناجات بود، اهل جنگ و کشورگشایی نیز بود که فتح شهر اورشلیم به دست وی صورت گرفت. این شهر پایتخت وی شد. یهودیان در انتظار موعودی به سر می برند که از خاندان حضرت داوود(ع) باشد. بر اساس عهد عتیق از ریشه درخت خاندان داوود شاخه ای تازه خواهد رویید که روح خدا یعنی روح حکمت، فهم، مشورت، قوت و شناخت و ترس از خدا بر آن قرار می گیرد. او از حق مظلومان دفاع خواهد کرد و از بدکارا