فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی شامل 58 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راهکارهاى قرآنى عفّت و پاکدامنی :

یکی از سجایای بسیار مهم اخلاقی و از ارکان آن «عفّت» است؛ زیرا نتیجه آن کنترل قوه شهوت است. عالمان اخلاق قوای انسان را چهار نوع می دانند: عقلیه، وهمیه، غضبیه و شهویه. لذّت هایی که برای انسان متصور است نیز یکی از این قوا یا ذیل یکی از آنهاست. هر یک از این قوای چهارگانه نیازمند تهذیب و تربیت اند و با تهذیب هر یک، فضیلتی برای انسان حاصل می شود؛ از تهذیب قوه عاقله، صفت حکمت، از تهذیب قوه واهمه، صفت عدالت، از تهذیب قوه غضبیه، صفت شجاعت و از تهذیب قوه شهویه، صفت عفت حاصل می گردد.[۱] ازاین رو، عفّت یکی از ارکان صفات اخلاقی به شمار می رود و زمینه ساز تحقق برخی صفات اخلاقی دیگر نیز می شود و بالاخره وجود و عدم یا ضعف و قوتش، در سعادت و شقاوت انسان نقش مهمی ایفا می کند.

عفّت و پاکدامنی در لغت و اصطلاح

«عفّت» در لغت به «خودداری» معنا شده است؛ خودداری از حرام،[۲] چیزی که حلال نیست،[۳] چیزی که شایسته نیست[۴] و خودداری از سؤال و درخواست از مردم.[۵] صاحبان تاج العروس و لسان العرب می نویسند: «عفّت یعنی خودنگه داری از چیزی که حلال و زیبا نیست و پست است».[۶]با توجه به معانی لغوی، عفّت، روی گردانی از خواهش های نفسانی، پاکی تن، پاکدامنی و خودنگه داری از تمام افعال حرام و زشت و ناپسند است.

معنای اصطلاحی عفّت

در علم اخلاق، معنای عفّت، به وسعت معنای لغوی نیست و بیشتر به خویشتن داری از شهوت جنسی و نیز خودنگه داری از مال حرام اطلاق شده است. مرحوم نراقی عفّت را این گونه معنا می کند: عفّت، ملکه انقیاد و رام شدن قوه شهوت در پیشگاه عقل است به گونه ای که تحت امر و نهی آن قرار گیرد؛ یعنی آن جا که عقل مصلحت می داند اقدام کند و آن جا که عقل در آن مفسده می بیند پرهیز کند و هیچ گاه با اوامر و نواهی عقل مخالفت نکند.[۷] وی در بخش دیگری به «رام ساختن قوه شهوت در موضوع خوردن و شهوت جنسی، چه از نظر کمیت و چه از نظر کیفیت» تصریح و اشاره می کند «مقصود از تابع عقل بودن، نگه داشتن جانب اعتدال و پرهیز از افراط و تفریط است». در کتاب اخلاق اهل بیت (علیهم السلام) نیز آمده است: «عفّت، پرهیز و چشم پوشی از هر میل حرام و ناپسند مربوط به شکم و عورت، و رهایی از بندگی خوارکننده برابر شکم و شهوت جنسی است».[۸] مؤلف این کتاب معتقد است عفّت از برترین خصایص انسانی است که به کمال ایمان و شرافت انسان برخوردار از آن دلالت می کند و عزّتمندی و کرامت او را آشکار می سازد. صاحب جامع السعادات با تصریح به این که معنای عفّت، اعتدال و میانه روی در قوه شهوت است، دو صفت «شره» و «خمود» را جانب افراط و تفریط قوه شهوت می داند و سپس مصداق اعتدال و میانه روی را در خوردن و غریزه جنسی به اختصار تبیین می کند. وی در خوردن، به دو اصل «رعایت لقمه پاک و حلال» و «پرهیز از پرخوری»، تأکید می کند و در غریزه جنسی رعایت دو اصل «فرو نشاندن میل جنسی از راه حلال» و «تکثیر نسل» را لازم می داند.[۹]

کاربردشناسى عفّت در قرآن و حدیث‏

عفّت در قرآن کریم و احادیث نیز همانند علم اخلاق، در دو بُعد جنسى و مالى مطرح شده است. از امام على (ع) نقل شده است: «هر گاه خداوند خوبى بنده‏اى را بخواهد، شکم و شرمگاه او را پاک نگه مى‏دارد».[۱۰] از امام باقر (ع) روایت است: «خداوند به چیزى برتر از عفّت شکم و شرمگاه، عبادت نشده است».[۱۱] این دو روایت و روایات مشابه که عفّت را به شکم و شهوت جنسى مرتبط کرده است، حاکى از آن است که خویشتندارى و پاکدامنى در این دو حوزه، عفّت خوانده مى‏شود. در ادامه، بر اساس کلام خداوند، عفّت در دو حوزه جنسى و مالى بررسى مى‏شود.

عفّت جنسى‏

یکى از ابعاد پاکدامنى، پاکدامنى در شهوت است. قرآن کریم در این خصوص مى‏فرماید: وَ أَنْکِحُوا الْأَیامى‏ مِنْکُمْ وَ الصَّالِحِینَ مِنْ عِبادِکُمْ وَ إِمائِکُمْ إِنْ یَکُونُوا فُقَراءَ یُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِیمٌ وَ لْیَسْتَعْفِفِ الَّذِینَ لا یَجِدُونَ نِکاحاً حَتَّى یُغْنِیَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ الَّذِینَ یَبْتَغُونَ‏ الْکِتابَ مِمَّا مَلَکَتْ أَیْمانُکُمْ فَکاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِیهِمْ خَیْراً وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذِی آتاکُمْ وَ لا تُکْرِهُوا فَتَیاتِکُمْ عَلَى الْبِغاءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّناً لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَیاهِ الدُّنْیا وَ مَنْ یُکْرِهْهُنَّ فَإِنَّ اللَّهَ مِنْ بَعْدِ إِکْراهِهِنَّ غَفُورٌ رَحِیمٌ.[۱۲] پسران و دختران بى‏همسر و نیز بردگان و کنیزان شایسته و درستکار را همسر دهید و اگر تنگدست باشند خداوند از فضل خود آنها را بى‏نیاز مى‏کند. خداوند گشایش‏دهنده آگاه است. آنان که امکان ازدواج ندارند باید عفیف باشند تا خداوند آنان را از فضل خود بى‏نیاز کند و بردگانى را که خواهان بازخریدن خویشند اگر خیر و صلاح آنها را احساس مى‏کنید بپذیرید و چیزى از مالى که خدا به شما داده است به آنها بدهید. و کنیزان خود را که مى‏خواهند عفیف بمانند براى به دست آوردن مال دنیا به خودفروشى مجبور نکنید. هر کس آنان را به زنا مجبور کند، خداوند براى آنان که به اکراه وادار شده‏اند آمرزنده مهربان است.

راهکارهاى قرآنى عفّت از شهوت جنسى‏

فراهم نبودن لذّت‏جویى از غیر همسر براى مردان، باعث مى‏شود زنان به کامیابى از همسران خود خشنود و به آنان حریص باشند. این امر میل به خودنمایى را در زنان مى‏کاهد و چون ارتباط با مردان بیگانه در سطح وسیع فراهم نیست، جسارت خودنمایى در برابر آنها نیز از او سلب مى‏شود. نتیجه این دو نوع پیامد، دلبستگى بیشتر زن و شوهر به یکدیگر، و محفوظ و مستحکم و گرم ماندن کانون خانواده است.

قرآن کریم این راهکار را در جهان آخرت و بهشت نیز سارى و جارى دانسته است؛ یعنى على‏رغم توصیف بسیار حیرت‏انگیز قرآن از زیبایى زنان بهشتى، محصور بودن در قلمرو همسر خویش و نیز مستور بودن از نگاه دیگران را شاخصه آنها مى‏داند. قرآن کریم در آیات مختلف، راهکارهایى را براى پاسدارى از پاکدامنى افراد از حیث شهوت جنسى ارائه مى‏کند. این راهکارها عبارت است از:

۱.چشم فرو بستن از نامحرم‏

قُلْ لِلْمُؤْمِنِینَ یَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ یَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِکَ أَزْکى‏ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِما یَصْنَعُونَ.[۱۳]به مردان باایمان بگو چشم‏هاى خود را از نامحرمان ببندند، و دامن‏هاى خود را از آلودگى حفظ کنند. این براى پاکیزه ماندن شما بهتر است؛ زیرا که خداوند به آنچه انجام مى‏دهید، آگاه است.

راهکار اول براى حفظ عفّت فرد و جامعه، فروبستن چشم از نامحرم است. انسان، لذّت‏جو و تنوّع‏طلب است. اگر بهره‏مندى از نعمت‏هاى مختلف و متنوع براى انسان فراهم باشد، تا جایى که این تنوع‏طلبى با مصالح دیگرى در تنافى نباشد، آموزه‏هاى دینى با آن مخالفتى ندارد، اما اگر تنوع‏طلبى، مخاطره‏آمیز باشد و با مصالح بزرگ‏ترى سازگارى نداشته باشد، عقل سلیم آن را تجویز نمى‏کند. ازاین‏رو باید بکوشد ضمن دستیابى به لذّت بیشتر اما پاک، از مفسده‏ها و زیان‏ها در امان بماند. در این مسئله، پوشیده بودن زنان و مردان از یکدیگر، امکان بهره‏مندى را تا حدودى فراهم مى‏کند و مانع ابتلاى فرد و جامعه به مفاسدى همچون ناپاکى و بى‏عفتى مى‏شود. فرو بستن چشم از نامحرمان از راهکارهاى در امان ماندن از ناپاکى و بى‏عفتى، و از مصادیق حجاب و تفکیک زن و مرد بیگانه از یکدیگر است.

«غَضّ» روى هم نهادن پلک‏هاى چشم، و «أبصار» جمع «بصر» به معناى چشم یا عضوى است که کار دیدن را بر عهده دارد. بنابراین معناى آیه این است که به مؤمنان امر کن چشم خود را از نگاه به اجنبى‏ بپوشانند. این آیه به جاى نهى از چشم‏چرانى، به پوشیدن و فروبستن چشم فرمان مى‏دهد و سپس به مؤمنان مى‏فرماید عورت خودتان را هم از نگاه نامحرم بپوشانید؛ یعنى به عورت یا اندامى که نگاه کردن به آن حرام است نظر نیفکنید. از سوى دیگر در آیه بعد نیز همین دو تکلیف را بر عهده زنان مؤمن مى‏گذارد.[۱۴] بنابراین در این دو آیه، محافظت از فروج به معناى پوشاندن عورت است تا دیگرى به آن نظر نکند. این معنا از حدیث امام صادق (ع) روشن مى‏شود که فرمود: «حفظ فروج در تمام آیات قرآن، به معناى خوددارى از زناست، مگر در این آیه که به معناى پوشش است تا هیچ کس به عورت دیگرى نگاه نکند؛ براى مرد حلال نیست که به عورت مرد دیگرى نگاه کند و بر زن نیز جایز نیست که به عورت زن دیگرى نظر کند».[۱۵] پس اگر نگاه کردن به عورت همجنس، بر مردان و زنان حرام باشد، نگاه به عورت جنس مخالف به طریق اولى حرمت دارد. این مسئله را علامه طباطبایى این گونه بیان کرده است:

و چون این فرمان مطلق است، نگاه به زن اجنبى را بر مردان، و نگاه به مرد اجنبى را بر زنان حرام کرده است.[۱۶] و اما این که در آیه ۳۱ فرمود: وَ لا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها کلمه «ابداء» به معناى