فایل پاورپوینت کامل نظام کیهانی و برهان نظم از نگاه قرآن

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نظام کیهانی و برهان نظم از نگاه قرآن :

مقدمه

همان گونه که مشاهده هر یک از مخلوقات ما را متوجه سازنده آن می کند، دقت و نظامی که در هر یک از آنها به چشم می خورد، ما را متوجه یگانگی او نیز می نماید؛ همان نظم شگفتی که هم در فرد فرد مخلوقات دیده می شود و هم در مجموع آنها؛ مثلاً چشم خود نظامی دارد و نسبت به سایر اعضاء نیز نظامی دارد. کرات آسمانی هر کدام به تنهایی دارای نظامی است و نسبت به سایر کرات نیز نظامی دارد. خداوند حکیم در آیه ۱۶۴ بقره برخی از پدیده های آفرینش را نام می برد تا یکتایی خود و توجه آدمیان را به عظمت پروردگار بیان نماید؛ «إِنَّ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّیلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْک الَّتِی تَجْرِی فِی الْبَحْرِ بِمَا ینْفَعُ النَّاسَ وَمَا أَنْزَلَ اللّهُ مِنَ السَّماءِ مِن مَاءٍ فَأَحْیا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِیهَا مِن کلِّ دَابَّهٍ وَتَصْرِیفِ الرِّیاحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَینَ السَّماءِ وَالْأَرْضِ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یعْقِلُونَ»؛ «قطعاً در آفرینش آسمان ها و زمین و پی در پی آمدن شب و روز و کشتی هایی که در دریا روان اند، با آنچه به مردم سود می رساند و آبی که خدا از آسمان فرو فرستاده و با آن، زمین را پس از مردنش زنده نموده و از هرگونه جنبده ای در آن پراکنده کرده و (هم چنین در) دگرگونی بادها و ابرهایی که میان آسمان و زمین مسخّر است، نشانه هایی هست برای گروهی که خردورزی می کنند».

نظم و هماهنگی در همه جا یکی از دلیل های یکتایی پروردگار است؛ به سخن دیگر، هماهنگی و نظام شگفت انگیزی که در هر موجود از جمله اجرام آسمانی به چشم می خورد، ما را به یگانگی مبدأ آفرینش راهنمایی می کند.

جلوه های الهی در کرات آسمانی

آفرینش آسمان پر شکوه، این همه کرات عالم بالا، میلیون ها آفتاب درخشان و ستارگان زیبا و دل انگیز که در یک شب تاریک و پر ستاره با چشمک زدن های پر معنی با ما سخن می گویند، و هزاران عالم بزرگ دیگر که با چشم دیده نمی شوند و به مراتب از آنچه با چشم می بینیم بیشتر و برتر و بالاتر است، با آن نظام دقیق و عجیب خود که سراسر آنها را همچون حلقه های یک زنجیر به هم پیوسته است و هم چنین آفرینش زمین با انواع مظاهر حیات و زندگی نباتی و حیوانی، همه و همه جلوه های ذات پاک او و آیین درخشان قدرت، علم و یگانگی او هستند. تنها در کهکشانی که منظومه شمسی ما، جزیی از آن است و یکی از هزاران کهکشان عالم بالا به شمار می رود، صدها میلیون خورشید و ستار درخشان هست که در میان آنها طبق محاسبات دانشمندان، میلیون ها سیاره مسکون با میلیاردها موجود زنده وجود دارد (مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱/ ۴۱۰).

هم چنین دانه های حیات بخش باران و قطرات پر برکت این آب تصفیه شده و پاک طبیعی که به هر جا بریزد، زندگی و حیات، حرکت و برکت، آبادی و نعمت، همراه خود می آورد و آن همه موجودات زنده و جنبندگانی که از این مایع بیجان جان می گیرند، همه پیام آور قدرت و عظمت او هستند.

علامه طباطبایی; در زمینه برهان نظم در اجرام آسمانی می نویسد:

«برهان دیگر را از راه نظامی که در عالم است، اقامه می کنیم و آن عبارت است از اینکه اجرام جوی از لحاظ بزرگی و کوچکی و دوری و نزدیکی گوناگونند. کوچک ترین ذره ای که با دقت و تحقیق علمی یافت شده، چیزی حدود Cm3 24ـ۱۰×۳/۳ است و بزرگ ترین جرمی که تاکنون مشاهده شده، قطری معادل ۹۰۰۰ میل دارد که میلیون ها برابر حجم زمین است و فاصله نزدیک بین دو جرم آسمانی چیزی حدود سه میلیون سال نوری تخمین زده شده است. سال نوری تقریباً معادل ۳۶۵×۲۴×۶۰×۶۰×۳۰۰.۰۰۰ کیلومتر است. حال به این ارقام بنگر که انسان عاقل را وحشت زده کرده و فکر را مبهوت می گذارد. قضاوت کن در عجیب و غریب بودن این پدیده ها و خلقت آنها که بعضی در بعضی دیگر اثر گذاشته و برخی از برخی دیگر اثر می پذیرند. هر ذره از عالم در هر کجا که بوده باشد، با تغییر در سیستم حرکتی و موقعیتی اش سایر از اجزای عالم متأثر می گردند. .. پس با همه این تحولات و دگرگونی ها که در عالم ریز و درشت کیهان به وقوع می پیوندند، انسان در هر موقعیتی از موقعیت ها که باشد، همه تحولات و تغییرات عجیب و غریب دنیا را مشاهده خواهد کرد و در این مشاهده که از بزرگ ترین اجرام آسمانی تا کوچک ترین ذرات ریز مولکولی و ریز اتمی را به نظاره می نشیند، کوچک ترین فرقی بین فرآیندهای حیاتی اشیای عالم نمی بیند همه ذرات عالم در یک فرآیند پیچیده ولی هماهنگ و یک دست به سوی هدفی عالی در حرکتند. این یکنواختی و اتصال در روند حیاتی و تکاملی، بیانگر نظامی حکیمانه است که تحت تدبیر سازنده ای مهربان، کارگردانیِ پروردگاری یکتا و حکیم در تب و تابند» (طباطبایی، المیزان، ج ۲ (تفسیر آیه ۱۶۴ سوره بقره).

رتق و فتق آسمان ها و زمین

خداوند حکیم در این باره می فرماید: «أَوَ لَمْ یرَالَّذِینَ کفَرُوا أَنَّ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ کانَتَا رَتْقاً فَفَتَقْنَاهُمَا» (انبیاء/ ۳۰). در این آیه تصریح شده که آسمان ها و زمین به هم پیوسته بوده اند و سپس از هم گسسته شده اند.

مفسران در این پیوسته بودن و گسسته شدن زمین و آسمان ها اختلاف نظر دارند. بیشتر بر این نظر که مقصود از به هم پیوستگی و گسسته شدن، همان گشوده شدن درهای آسمان و ریزش باران است؛ «فَفَتَحْنَا أَبْوَابَ السَّماءِ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ» (قمر/۱۱)؛ «و درهای آسمان را با آبی ریزان گشودیم». نیز بر این نظرند که منظور شکافتن زمین و روییدن گیاه است؛ چنانچه می فرماید؛ «ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقّاً فَأَنبَتْنَا فِیهَا حَبّاً» (عبس/۲۷ـ۲۶)؛ «سپس زمین را کاملاً شکافتیم و در آن دانه (ها) رویاندیم».

مرحوم طبرسی می نویسد: «و این معنا از دو امام (امام باقر(ع) و امام صادق(ع)) روایت شده است» (طبرسی، مجمع البیان، ۷/ ۴۵).

تفسیر دیگر این است که آسمان ها و زمین ابتدا به هم پیوسته بودند، سپس از هم جدا گشته، به این صورت در آمده اند. چنانچه در سوره فصلت می خوانیم؛ «ثُمَّ اسْتَوَی إِلَی السَّماءِ وَهِی دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ ائْتِیا طَوْعاً أَوْ کرْهاً قَالَتَا أَتَینَا طَائِعِینَ فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ» (فصلت/ ۱۱ـ۱۲)؛ «و در آن (زمین، کوه های) استوار از فرازش قرارداد و در آن برکت نهاد و خوراکی هایش را در آن معین کرد، درحالی که برای درخواست کنندگان یکسان است. (و این کارها) در چهار روز (و دوره) بود * سپس به آفرینش آسمان پرداخت».

مطلب مذکور در آی فوق مبیّن یک حقیقت علمی است که دانش روز، کم و بیش به آن پی برده است که منشأ جهان مادی به صورت یک توده گازی بوده است (معرفت، التمهید، ۶/ ۱۳۹ـ۱۲۹).

بیش از صد و پنجاه آیه قرآن درباره کیهان شناسی و ترغیب انسان ها به تفکر، تعقل و تدبر در آفرینش آسمان ها و زمین است. این کتاب آسمانی در بسیاری از آیات از پدیده های نجومی نام برده و در برخی موارد به بحث پیرامون آن پرداخته است که این مطالب مقدمه خداشناسی و رهنمودی در کشف قوانین و رموز اشیاء و شگفتی های عالم هستی است (مسترحمی، قرآن و نجوم، دو فصلنامه قرآن و علم، شماره ۲، ص ۹۲).

آسمان در حال گسترش

به نظر برخی مفسران، قرآن در سوره ذاریات به این نکته علمی اشاره کرده و از توسعه آسمان ها سخن گفته است؛ «وَالسَّماءَ بَنَینَاهَا بِأَیدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ» (ذاریات/ ۴۷)؛ «و آسمان را با قدرت، بنایش کردیم و قطعاً ما گسترش دهنده هستیم».

از ابن عباس در تفسیر آیه نقل شده است؛ «ما قدرت داریم که پدیده ای بزرگ تر از آسمان ها را نیز بیافرینیم» (طبرسی، مجمع البیان، ۹/ ۲۶۷). به نظر برخی خداوند در این آیه عظمت آفرینش آسمان ها را بیان می کند؛ یعنی آسمان آنقدر بزرگ است که زمین و فضای اطراف آن در برابرش چون حلقه ای در کویر است (فخر رازی، تفسیر الکبیر، ۲۸/ ۲۲۷). دکتر رضایی اصفهانی ظاهر این آیه را هماهنگ با نظریه گسترش جهان می دانند، ولی از آنجا که این نظریه هنوز به طور قطعی به اثبات نرسیده است، نسبت دادن قطعی این نظریه را به قرآن درست نمی دانند و می نویسند: «اگر این نظریه روزی به طور قطع به اثبات برسد، می توان از این آیه اعجاز علمی قرآن را نتیجه گرفت» (رضایی اصفهانی، پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ۱/ ۱۴۸).

جایگاه انسان در کیهان

انسانِ امروز به سان بشر سحر خیز در صبح دم باستان، جایگاهی متعالی دارد و بسا جایگاه امروزی وی از موقعیت دیروز، متعالی تر و مهم تر است. او در این جایگاه می تواند هم به عالم بی نهایت (بسیار کوچک تر ها) و عالم اتمی (حتی زیر اتمی) توجه کرده، نظر افکند و هم عالم بسیار بزرگ تر ها را به نظاره بنشیند. این مطلب مورد تأیید و تأکید بسیاری از فیزیک دانان، مهندسان ژنتیک، اختر شناسان و کیهان پژوهان قرار گرفته است و کتاب های فراوانی در این زمینه نوشته اند (برای اطلاع بیشتر، ر. ک: روزاپتر، بازی با بی نهایت، ترجمه پرویز شهریاری).

حال انسانی که در مرکز دو بی نهایت قرار گرفته است، در هندسه پیچید کیهان و بلکه فراتر از آن، در هندسه هستی، و خلقت از چه جایگاهی برخوردار است؟ تصور جایگاه این موجود اسرار آمیز و ناشناخته با اندکی تأمل و تفکر درباره یک رابطه عددی و ریاضی ساده ولی مهم تا حدودی روشن می شود.

تساوی«۱۰۹×۴/۳=۱۰۹×۹/۵» را در نظر بگیرید که از لحاظ مرتبه بزرگی، دارای ارزشی مقبول و جالب توجه است. این رابطه عددی حاصل نسبتی از «اتم و انسان» و «انسان و خورشید» است که انسان در آن به عنوان «واسطه هندسی» (یا میانگین هندسی) بین اتم و خورشید است و به صورت ذیل تعریف می شود؛

«خورشی