فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی شامل 43 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وظیفه و رسالت عالمان دینی :

حدیثی را مرحوم کلینی (رضوان الله تعالی علیه) در کتاب شریف کافی و همچنین مرحوم شیخ مفید در کتاب شریف امالی خود نقل کردند که امام (سلام الله علیه) فرمود: علم قبل از جهل است، اگر قرآن کریم و اگر خدای سبحان بر مردم تعلّم را واجب کرده است قبل از آن، بر علما تعلیم را واجب کرده است، «لِأَنَ الْعِلْمَ کَانَ قَبْلَ الْجَهْلِ». گرچه مردم موظف اند که عالم بشوند؛ ولی قبل از اینکه وظیفه مردم مشخص بشود، وظیفه علما روشن شد که آنها موظف هستند مردم را عالم کنند؛ «لِأَنَ الْعِلْمَ کَانَ قَبْلَ الْجَهْلِ».

این تعبیر «لِأَنَ الْعِلْمَ کَانَ قَبْلَ الْجَهْلِ»؛ هم در نقل مرحوم کلینی در کافی است هم در نقل مرحوم شیخ مفید در امالی است. علم قبل از جهل است؛ یعنی چه؟ ذات اقدس الهی قبل از اینکه جاهل را خلق بکند، عالم را خلق کرد، زیرا آدم(سلام الله علیه) که عالم به اسمای الهی بود وَ عَلَّمَ آدَمَ الأسْماءَ، قبل از دیگران خلق شده است و در درون ما قبل از اینکه ما فراموش بکنیم، جاهل بشویم و تجاهل بکنیم، علم را خلق کرده است: وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها؛ انسان قبل از اینکه جاهل بشود، عالم بود. عالم به دنیا آمد. جهل یک سلسله غرایز و اغراضی است که روی علم را پوشانده است؛ لذا حضرت فرمود: «لِأَنَ الْعِلْمَ کَانَ قَبْلَ الْجَهْلِ»، ما قبل از اینکه جاهل بشویم، عالم بودیم.

وظیفه علما این است که هم از آن سابقه خود پاسداری کنند و هم از سابقه ساختار خلقت حمایت کنند، نگذارند جهل پیدا شود، چون اگر خدای ناکرده جامعه ای جاهل بود، هم بی راهه می رود هم راه دیگران را می بندد و اگر عالم بود نه بی راهه می رود و نه راه دیگران را می بندد؛ لذا همه ما موظف هستیم که آن مهمان را در کنار میزبان حفظ بکنیم. یک سلسله علومی است که مهمان ما هستند؛ یعنی ما آنچه که در حوزه ها می خوانیم یا در دانشگاه ها یاد می گیریم اینها مهمان هستند. میزبان و صاحبخانه آن علم فطری است که فرمود: وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها.

اگر ما در حوزه و دانشگاه، علمی تحصیل کردیم که با صاحبخانه بسازد، راحت زندگی می کنیم. هیچ غوغایی در درون ما نیست و هیچ چیزی هم ما را نمی فروشد و ما هم خود را به هیچ چیزی نمی فروشیم، زیرا صاحبخانه درِ این خانه را محکم بسته است و مزاحم را راه نمی دهد؛ ولی اگر خدای ناکرده مهمانی دعوت کردیم که با صاحبخانه نساخت، اولین ضرر را خود ما می کنیم.

یک بیان نورانی امیر مؤمنان (سلام الله علیه) دارد که فرمود: «رُبَّ عَالِمٍ قَدْ قَتَلَهُ جَهْلُهُ وَ عِلْمُهُ مَعَهُ [لَمْ ینْفَعْهُ] لَا ینْفَعُه»؛ چه بسا عالمان حوزه و یا دانشگاه اند که درس خوانده اند، عالم هستند؛ ولی کشته جهل هستند. در جهاد درون، جهل اینها بر اینها مسلط شد و آنها را از پا درآورد، «رُبَّ عَالِمٍ قَدْ قَتَلَهُ جَهْلُهُ وَ عِلْمُهُ مَعَهُ [لَمْ ینْفَعْهُ ] لَا ینْفَعُه». در بخشی دیگر فرمود: «کَمْ مِنْ عَقْلٍ أَسِیر تَحْتَ هَوَی أَمِیر»؛ چه بسیار عقل هستند که در آن نبرد داخلی و جهاد درونی به اسارت نفْس درمی آیند به اسارت غرور و خواسته ها درمی آیند و آنچه را می خواهند بر عقلشان حاکم است.

بنابراین وظیفه عالمان و مسئولان حوزه علمیه میزبان را شناختن، یک؛ مهمانی دعوت کردن که با میزبان بسازد، دو؛ وقتی حرم امن خود را پاسداری کردند به دیگران بپردازند و آن اینکه دیگران را عالم بکنند. حضرت فرمود: «لِأَنَ الْعِلْمَ کَانَ قَبْلَ الْجَهْلِ» و همین امام(سلام الله علیه) طبق نقل مرحوم شیخ مفید در کتاب شریف امالی فرمود: «مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَلَنْ یلِجَ مَلَکوتَ السَّمَاءِ حَتَّی یتِمَّ قَوْلَهُ بِعَمَلٍ صَالِحٍ»، ما یک سلسله مشترکاتی با حیوانات داریم. این بخش حیوانی ما با بخش حیوانات شریک هم است؛ اما آنچه که مورد غفلت است و کمتر به آن توجه می شود این است که ما یک سلسله مشترکاتی با ملائکه داریم. درست است که با حیوانات در غذا خوردن، در رشد کردن، در نمو کردن، در تولید و مانند آن شریک هستیم؛ اما با ملائکه هم شریک هستیم. شرکت در ملائکه به این است که هر جا درس های علمی باشد؛ چه حوزه و چه دانشگاه، اگر درس الهی باشد، درس دینی باشد، «إِنَّ الْمَلَائِکهَ لَتَضَعُ أَجْنِحَتَهَا لِطَالِبِ الْعِلْم»؛ فرّاش آن مدرَس و مدرسه ملائکه هستند. ملائکه پرها را پهن می کنند و مستمعین روی پرِ ملائکه می نشینند تا به ما بگویند تو ای انسان با منِ فرشته مشترکات فراوانی داریم. تنها این نیست که اگر یک وقت بیمار شدید فتوا را از آزمایشگاه موش بگیرید. تمام بیماری ها این طور نیست که آزمایشگاه موش جواب بدهد. بسیاری از بیماری هاست که موش و امثال موش آن را ندارند.

اینکه فرمود: فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً؛ اینکه فرمود اگر کسی وضو گرفت، می خواهد به مسجد برود، نمازی بخواند، در بین راه ظلمی کرده است یا دروغی گفته است، مستحب است وضوی خود را اعاده کند؛ برای این است که یک بیماری دامنگیر او شده است؛ این بیماری را از آزمایشگاه موش نمی شود گرفت. ما یک مشترکاتی با ملائکه داریم. اگر این مشترکات را بخواهیم حفظ بکنیم دیگر از آزمایشگاه موش و امثال موش و علوم تجربی و امثال علوم تجربی توقّعی نداریم. این را در کنار قرآن و عترت و در کنار مناجات و دعا، در کنار شب زنده داری ها، در کنار توسل به اهل بیت (علیهم السلام و علیهم الصلاه) داریم.

این بیانی که مرحوم شیخ مفید در امالی ذکر کرده اند که فرمود انسان اگر ایمان بیاورد، وارد ملکوت عالم نمی شود مگر به عمل صالح؛ ملکوت عالم یعنی باطن این عالم. همان طوری که ذات أقدس الهی به ابراهیم خلیل نشان داد، فرمود: وَ کذلِک نُری إِبْراهیمَ مَلَکوتَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ، در سوره «انعام» این مطلب را فرمود، در سوره «اعراف» به ما گفت چرا در ملکوت نگاه نمی کنید؟ أَ وَ لَمْ ینْظُرُوا فی مَلَکوتِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ. بنابراین اگر فردی از عزیزان ما نظامی شد یا فردی طلبه یا دانشجو شد، این مشترکات با فرشته ها را نباید فراموش بکند که ما می توانیم در بسیاری از امور با ملائکه همسان باشیم، شبیه فرشته ها باشیم، از یک عده ای شفاعت بکنیم، این مقدور ماست چرا ارزان از دست بدهیم؟ چرا این را قدر نشناسیم؟ چرا به اینجا نرسیم؟ آن مقامات برتر و عرشی، برای ائمه (علیهم السلام) است، اما شاگردان آنها به جایی رسیدند که با ملائکه محشور هستند. بسیاری از فرشته ها به زیارت آنها می آیند و حافظ آنها هستند و در خطرها آنها را حف