فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 115 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شخصیت دالی و مدلولی امام حسین(ع) بر اساس الگوی نشانه شناسی هامون :

مقدمه

نشانه شناسی دانشی است که نشانه های یک نظام زبانی یا غیرزبانی را بررسی می کند و از قرن بیستم گسترش یافته و بر پایه دال، مدلول و دلالت استوار است (بیگ زاده و احمدی، ۱۴۰۰: ۸۴). شالوده این دانش را فردیناند دوسوسور (۱۸۵۷- ۱۹۱۳)، زبان شناس سوئیسی و چارلز ساندرس پیرس (۱۸۳۹-۱۹۱۴) فیلسوف آمریکایی بنا نهادند (عیاشی، ۱۴۲۹: ۳۳). پایه های دانش نشانه شناسی و کارکردهای شخصیت، میراث مهم رویکردهای اولیه ساخت گرایی و صورت گرایی بوده است؛ کاری که با پژوهش پراپ درباره قصه عامیانه آغاز شد و کاربرد روش نشانه شناسی را گسترش داد (استون و ساوانا، ۱۳۸۲: ۵۰). سوسور نشانه را ترکیبی از دال و مدلول می دانست. سوسور دال را تصور آوایی و مدلول را تصور ذهنی در نظر می گرفت. وی معتقد است که دال و مدلول جدایی ناپذیرند. او نشانه را الزامی می داند؛ یعنی رابطه دال و مدلول رابطه لازم و ملزوم است (اسلم جوادی و نیک پی، ۱۳۸۷: ۱۷۷-۲۰۴). سوسور معتقد است نشانه ها در اصل به یکدیگر ارجاع می دهند و نشانه کلی است که از اتصال دال و مدلول است و به دلالت اشاره دارد (شاه علی، ۱۳۸۹: ۵۱). به گفته وی هر نشانه، سویه ای محسوس و پنهان دارد، سویه محسوس را دال و سویه پنهان را مدلول می نامیم (احمدی، ۱۳۷۵: ۳۳). به عبارت دیگر، زبان و کلمه اشاره، مدلولی را در ذهن بر می انگیزد و این مدلول ذهنی برای آن چیزی است که در جهان خارج عینیت دارد و این سیر دلالت نامیده می شود (الغذامی، ۲۰۰۶: ۱۷). در این پژوهش صفات و شخصیت دالی و مدلولی امام حسین علیه السلام در پرتوی نشانه شناسی فیلیپ هامون مورد تحلیل قرار گرفته تا از این طریق لایه های معنوی نهفته در اخلاق و منش این امام بزرگوار متبلور شود.

پیشینه پژوهش

تاکنون پژوهشی شخصیت و صفات دالی و مدلولی امام حسین علیه السلام را در پرتوی فرآیند نشانه شناسی هامون مورد بررسی قرار نداده است. در مورد نشانه شناسی هامون می توان به موارد زیر اشاره کرد. بیگ زاده و احمدی (۱۴۰۰) در مقاله «نشانه شناسی شخصیت امام رضا علیه السلام در «هاچین و واچین» زهرا داوری بر پایه نظریه فیلیپ هامون» که در فصلنامه فرهنگ رضوی چاپ شده است، سیمای امام رضا علیه السلام در «هاچین و واچین » را بر اساس نظریه نشانه شناسی شخصیّت فیلیپ هامون مورد بررسی قرار داده است. طاهری نیا و حیدری (۱۳۹۳) در فصلنامه لسان مبین مقاله «ساختار نشانه ای شخصیت حضرت مریم در قرآن کریم » را منتشر کردند که ابعاد پنهانی شخصیت حضرت مریم(ع) را نمایان کرده است. عامری و دیگران (۱۳۹۵) در مقاله «نشانه شناسی ادبی شخصیت فرعون در قرآن کریم» چاپ شده در مجله پژوهش های ادبی – قرآنی، شخصیت فرعون در قرآن کریم را با رویکرد نشانه شناسی و از حیث دال (نام، جایگاه نحوی، ضمائر و بعد بلاغی) و مدلول (صفات، کنش گفتاری و کنش رفتاری) مورد مطالعه قرار داده اند. مقاله «بررسی فرآیند نشانه شناسی اجتماعی در آموزه های علوی با تکیه بر نهج البلاغه با تکیه بر هویّت و آداب معاشرت» نوشت نظری و دیگران (۱۳۹۸) که در پژوهشنامه علوی چاپ شده، نشانه شناسی اجتماعی در کتاب مذکور را با تکیه بر دو مقوله هویّت و آداب معاشرت مورد بررسی قرار داده است.

با توجه به این که شخصیت امام حسین علیه السلام در پرتوی فرآیند نشانه شناسی، مورد بررسی قرار نگرفته، نگارش مقاله ای در این حوزه می تواند زوایایی از لایه های معنایی نهفته در شخصیت دالی و مدلولی امام حسین علیه السلام به مخاطبان ارائه کند.

نشانه شناسی

نشانه شناسی بررسی نحوه شکل گیری و تولید معنا بر مبنای نظام های نشانه ای است. نشانه شناس نشانه ها را نه در خلأ، بلکه در بستر متون و گفتمان های مختلف بررسی می کند (موحد مجد و دیگران، ۱۳۹۴: ۳۷). نشانه شناسی، بررسی فرآیند تولید و بازتولید جریان معنا در تمام اشکال ارتباطات است (سجودی، ۱۳۹۰: ۱۲۸). نشانه شناسی در بستر ساختارگرایی متولد شده است و ما را قادر می سازد که متون و فرهنگ فردی و جمعی را مجموعه ای از نشانه ها بدانیم که تحلیل آنها می تواند راهی برای درک ساختارهای معنایی فرهنگ باشد (سرافراز، ۱۳۹۰: ۹۷). نشانه شناسی ریشه در آرای زبان شناس سوئیسی، فردیناند دوسوسور دارد. ادبیات عامه در واقع با نشانه شناسی ادبی شخصیت پیوندی دیرینه دارد و توانسته است به رمز و نشانه های این گونه ادبی دست یابد و آن را وسعت بخشد (بیگ زاده و احمدی، ۱۴۰۰: ۸۴).

شخصیت یکی از عناصرکلیدی در شعر، داستان و نظایر آن است. گونه های شخصیت برای بشریت نقش بسزایی داشته و الگویی ارزشمند به شمار می روند. شخصیت مذهبی، از گونه های شخصیتی است که نقش مهمی در تربیت فردی و اجتماعی دارد (همان، ۸۵). چهره شخصیتی و ویژگی زندگانی اهل بیت(ع) شایستگی رهبری جامعه و حق تعلیم و تربیت آنان است. امام حسین علیه السلام با توجه به برخورداری از معارف و کرامات همواره الگویی سازنده برای جامعه به شمار می رود. در این جستار صفات اخلاقی و شخصیت دال و مدلولی امام حسین علیه السلام در پرتوی نظریه نشانه شناسی هامون مورد بررسی قرار گرفته است.

رابطه بین دال و مدلول در نشانه شناسی

سوسور دو مفهوم مهم دال و مدلول را در نشانه شناسی مطرح می کند. تصور هیچ یک از این دو مفهوم بدون عنایت به دیگری ممکن نیست. دلالت رابطه ای ایجابی است که بین دال و مدلول برقرار است. سوسور (۱۳۷۸: ۱۷۳) نشانه زبانی را متشکل از یک دال (دلالت، تصور صوتی) و یک مدلول (ارزش یا تصور مفهومی) می داند و رابطه میان این دو را که به نشانه هستی و انسجام می بخشد، دلالت می نامد. وی بر این باور است که رابطه بین دال و مدلول از نوع اختیاری است. اصل اختیاری بودن نشانه های زبانی را سوسور با توجه به وجود واژه های گوناگون که در زبان های مختلف بر یک مفهوم یکسان دلالت می کند، ارائه کرد (همان). بر اساس کتاب زبان شناسی عمومی سوسور، می توان چنین استنباط کرد که هر مدلولی می توانسته هر دالی باشد و هر دالی نیز می توانسته به هر مدلولی دلالت کند و از این رو، این رابطه اختیاری است (صفوی، ۱۳۸۰: ۲۶).

نشانه شناسی شخصیت

نشانه بر معنای غایبی دلالت می کند که در متن حضور ندارد و یک چیز دیگر به وسیله آن معرفی می شود. هر چند گاهی هیچ ارتباط معنایی بین لفظ و معنا وجود ندارد؛ اما در هر جامعه بر اساس قراردادهای وضعی، هر لفظ نشان دهنده معنایی است (بیگ زاده و احمدی،۱۴۰۰: ۸۷). از جمله ویژگی های بارز نشانه، صراحت نداشتن و غیر مستقیم بودن آن است؛ یعنی صورت کلام در نشانه مد نظر نیست، بلکه مفهومی فراواژگانی را باید کاوید و این امر از رازهای پیچیدگی دانش نشانه شناسی است (همان). اگر چه گاهی مدلول ها به طور مستقیم، دلالت واضحی بر دال نداشته باشند (طاهری نیا و حیدری، ۱۳۹۳: ۴۷). مطالعات نشانه شناختی شخصیت نشان می دهد که هر شخصیتی، صورتی از یک شخصیت بشری یا غیر بشری با ویژگی های چند وجهی است و پژوهشگر در دنیای نشانه ها، تمام عناصر بیرونی و روانی شخصیت، نام، نوع پوشش، کارکرد، نسبت اجتماعی، فرهنگی و ایدئولوژیک را بررسی می کند؛ چنانکه شبکه ارتباطی بین شخصیت ها را نیز مطالعه می کند و از طریق نام و سن به نشانه شناسی شخصیت می پردازد (عامری و دیگران، ۱۳۹۵: ۱۴۷). فیلیپ هامون، نشانه شناسی ادبی شخصیت را در سه سطح شخصیت به مثابه دال، شخصیت به مثابه مدلول و سطوح تحلیل شخصیت بررسی کرده است (همان). نشانه شناسی ادبی یافتن مناسبت میان تصویر (دال) و تصور (مدلول) است و هدفش در نهایت کشف مناسبتی است میان آنچه نویسنده ارائه و خواننده فهمیده یا تأویل کرده است (احمدی، ۱۳۷۵: ۱/ ۶). نشانه شناسی ادبی با بررسی مناسبت های مذکور و کشف ارتباط میان آ نها می کوشد تا به معنا و مفاهیمی ورای این مناسبت ها دست یابد، اگر چه نشانه های زبانی معنای قاموسی لفظ مد نظر است (طاهری نیا و حیدری، ۱۳۹۳: ۴۸).

شخصیت امام حسین علیه السلام به عنوان دال

امام حسین علیه السلام با فداکاری و جان فشانی های خود تاریخ بشری را رقم زدند و درس آزادگی و عزت به انسان ها آموختند. در رفتار امام علیه السلام ، از ابتدا که از مدینه حرکت کرد تا وقتی که در کربلا به شهادت رسید، همان معنویّت، عزّت، سرافرازی و در عین حال عبودیّت و تسلیم مطلق در مقابل خدا محسوس است. امام حسین علیه السلام در جریان واقعه عاشورا نمود هایی از تعظیم شعائر الهی، عبادت، توکل، رضا و تسلیم را به منصه ظهور گذاشتند (نوروزی و بدیعیان، ۱۳۸۸: ۹۴). علائلی (۱۹۹۶: ۱۰۴) از اندیشمندان معاصر اهل سنت می گوید: «ما در تاریخ انسان به مردان بزرگی برخورد می کنیم که هر کدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خویش را جهانگیر ساخته اند، یکی در شجاعت، دیگری در زهد و آن دیگری در سخاوت و… اما شکوه و بزرگی امام حسین علیه السلام حجم بزرگی است که هر یک از ابعاد بی نهایتش مشخص کننده یک عظمت تاریخ است، گویا او جامع همه والایی ها و فرازمندی ها است».

نام شناسی شخصیت امام حسین علیه السلام

نام در نام شناسی شخصیت به مثابه دال از اهمیت بالایی برخوردار است. «نام شناسی علمی است که به بررسی، تحلیل و ریشه یابی در صورت صوری و معنایی نام ها می پردازد. این رشته، امروزه یکی از شاخه های فرعی زبان شناسی محسوب می شود. از زمان های قدیم، محققان و نویسندگان، علاقه مند به ریشه یابی نام ها و در پی ایجاد پیوند و رابطه میان اسم ها با مأخذ غیر اسمی بوده اند » (اسدی، ۱۳۸۹: ۱۴). از طرفی دیگر«اسم خاص باعث می شود که شخصیت، بیرون از مشخصه های معنایی اش وجود داشته باشد؛ مشخصه هایی که مجموعه آنها، کل شخصیت را می سازد. خواننده به کمک اسم خاص به هستی شخصیت دست پیدا می کند. مشخصه های معنایی شخصیت، تنها سر آغاز راه اوست، جاده ای است که به معنا می رسد» (اخوت، ۱۳۷۱: ۱۶۵). به قول همگان نام ایشان، «حسین بن علی » و فرزند دوم امام علی علیه السلام و فاطمه زهراسلام الله علیها و نوه حضرت محمدصلی الله علیه وآله است. ایشان در بین شیعیان اباعبدالله و سیدالشهداء علیه السلام نیز خوانده می شود. حسین اسم مصغر حسن است و در لغت به معنای نیکو و صاحب جمال است. اصل کلمه حسین از حسن است به معنای هر اثر بهجت آفرین و شادی بخش که مورد آرزو باشد (راغب اصفهانی، ۱۳۸۷: ۴۰۰).

در روایات متعدد شیعه و اهل سنت آمده است که پیامبر اکرم(ص)، فرزندان ذکور علی(ع) و فاطمه(ع) را به نام های حسن و حسین و محسن نامگذاری کرد[۱] (شیخ مفید، ۱۴۱۳: ۲/۲۷؛ ابن منظور، ۱۴۱۴: ۴/۳۹۳). روایات دیگر حاکی است که امام حسین علیه السلام در ابتدا به نام عمویش جعفرِ طیّار که در آن زمان هنوز در حبشه زندگی می کرد، جعفر نامیده شد اما حضرت محمد(ص) نام او را حسین نهاد. نیز در روایات آمده که نام حسن و حسین، نام هایی بهشتی بودند و پیش از اسلام بر کسی نهاده نشده است. حاج منوچهری (۱۳۸۴: ۶۶۵) می گوید عنوان «حَسَنَیْن»، یعنی دو حسن، در کلام پیامبر اسلام مشهور است و همراهی این دو نام، بیش از شباهت لغوی، بیان کننده قرابت شخصیت صاحبان این دو نام است. کنیه امام حسین علیه السلام در تمام منابع اَبوعَبْدِالله آمده، اما نزد خواص، لقب ابوعلی را نیز داشته است. امام علیه السلام القاب بسیاری دارد که با القاب حسن یکی است. امام حسین علیه السلام القاب خاصی مانند زَکیّ، طَیِّب، وَفیّ، سَیِّد، مُبارَک، نافِع، اَلدَّلیلُ عَلی ذاتِ اللّه، رشید، و اَلتّابِعُ لِمَرضاهِاللّه داشته است. ابن طلحه مشهورترین لقب امام علیه السلام را زکیّ و مهم ترین آنان را سیِّدُ شَبابِ أهلِ الْجَنَّه می داند. در برخی متون ادبی و تاریخی قرن چهارم هجری و پس از آن، با وجود اینکه وی خلافتی نداشته است، از وی با لقب امیرالمؤمنین یاد می شود. در برخی احادیث منسوب به امامان شیعه (ع)، امام حسین علیه السلام با لقب شهید یا سَیِّدُالشُّهَداء یاد شده است (عمادی حائری، ۱۳۸۷: ۲۷).

شخصیت امام حسین علیه السلام به عنوان مدلول

ویژگی های شخصیتی امام حسین علیه السلام نقش مهمی در زندگی افراد جامعه ایفا می کند. صفات و ویژگی های شخصیت امام حسین علیه السلام به مثابه یک مدلول مبین خصایلی چون فداکاری، بخشش، محبت، شفاعت، عزت نفس، تواضع، کرامت نفس، شرافت، دین داری و مانند اینها است. این ویژگی های شخصیتی زمینه را برای رشد و پرورش احساسات و عواطف نرم و نیز اثرپذیری تربیتی فراهم می کند. در این رهگذر برخی از خصوصیات و ویژگی های امام حسین علیه السلام نظیر دلاوری، فتوت، گذشت، فروتنی، تقوا، شکیبایی و چراغ هدایت بودن به عنوان مدلول و شیء ارزشی مورد توصیف قرار می گیرند.

۱) دلاوری امام حسین علیه السلام و یارانش

شجاعت امام حسین علیه السلام به عنوان یک مدلول و شیء ارزشی بیانگر شخصیت والای این حضرت به هنگام نبرد با دشمن است. سلحشوری و شجاعت برای مقابله با دشمن و ترس از خطرات و اقدامات سخت و دشوار یکی از مهم ترین مکارم اخلاقی امام حسین علیه السلام و یاران شهیدش است. روح حماسی در عرصه های نبرد در ویژگی های فردی و تربیتی امام علیه السلام ریشه دارد. قیام کربلا از ابتدا تا انتها، متجلی شجاعت امام حسین علیه السلام بود. قاطعیت امام علیه السلام در مخالفت با یزید و ممانعت از بیعت با او و تصمیم حرکت به کوفه و عدم تزلزل روحیه از شنیدن اخبار کوفه و داشتن آمادگی کامل همگی نشان از شجاعت و شهامت امام علیه السلام و یارانش دارد (شهیدی، ۱۳۵۷: ۳-۱۹۶). زندگی امام حسین علیه السلام سرشار از صحنه های بروز شجاعت در جلوه های مختلف آن است. ادامه صلح امام حسن(ع) و مقاومت در برابر معاویه پس از به شهادت رساندن حجربن عدی و یارانش و برملا کردن ماهیت امویان در آن دوران سخت از نمونه های شجاعت و شهامت امام حسین علیه السلام است. در روز عاشورا پس از آنکه تمام یاران امام علیه السلام به شهادت رسیدند و کسی برای یاری رساندن به ایشان باقی نماند و آن همه مصیبت استوارترین انسان ها را می شکست و همه چیز در اطراف او موجب ضعف قلب و انکسار روح و تزلزل در اراده بود، اما این ها هیچ تأثیری در شجاعت و دلیری امام علیه السلام نداشت. بالاتر از همه این ها، شجاعتی است که امام حسین علیه السلام و اهل بیت(ع) او و یارانش در صحنه های مختلف عاشورا نشان دادند که خود کتابی مفصل می شود؛ مانند شهامتی که مسلم بن عقیل در کوفه هنگام نبرد از خود نشان داد یا شجاعت یاران امام علیه السلام در عرصه کربلا، آن چنان بود که فریاد همه را برآورد و یکی از سران سپاه کوفه خطاب به سربازان فریاد زد: ای بی خردان! می دانید با چه کسانی می جنگید؟ با شیران رمنده و خشمگین با گروهی که مرگ آفرین اند. هیچ کدامتان به هماوردی آنان به میدان نروید که کشته می شوید (ابومخنف، ۱۴۱۷: ۲۲۴). ابن حجر هیتمی در کتاب شرح الهمزیه گفته است: «بیشتر کسانی که به جنگ با امام حسین علیه السلام پرداختند، کسانی بودند که به آن حضرت نامه نوشتند و با او بیعت کرده بودند، وقتی حسین دعوتشان را اجابت کرده و به سویشان آمد نزد دشمنش رفتند و سپاهی که ابن زیاد برای نبرد حسین فرستاده بود، بیست هزار تن بودند. حسین با آن جمعیت کم، با آن لشکر بسیار کارزار نمود و در آن موضع ایستادگی شگفت انگیزی نشان داد، و اگر میان او و میان آب حایل نشده بودند بر او غالب نمی‎گشتند، زیرا حسین شجاع بزرگی بود که در میدان نبرد مغلوب نمی‎شد» (شبراوی، ۱۴۲۳: ۵۰-۵۱). ابن ابی الحدید (۱۳۸۸: ۱۵/ ۲۷۴-۲۷۵) از دیگر اندیشمندان اهل سنت می‎گوید: «کیست در شجاعت مانند حسین بن علی(ع) که در میدان کربلا گفتند: ما شجاع تر از او کسی را ندیدیم در حالی که انبوه مردم بر او حمله ور شده، و از برادران و اهل و یاران جدا شده باشد، مانند شیر رزمنده سواران را درهم می‎شکست و چه گمان می‎بری به مردی که راضی به پستی نشد، و دست در دست آنها نگذارد تا کشته شد».

عباس محمود عقّاد (۱۴۲۵: ۱۴۴)، دانشمند و ادیب مصری نیز در وصفت شجاعت امام حسین علیه السلام می‎گوید: «وَشَجَاعَهُ الْحُسَینِ صِفَهٌ لَا تُسْتَغْرَبُ مِنْهُ لِأَنَّهَا الشیءُ منْ معْدِنِهِ؛ شجاعت حسین صفتی است که جای شگفتی ندارد؛ زیرا آن چیزی است که از معدن خود ظهور کرده است». شجاعت فضیلتی است که آن را از پدران و نیاکان به ارث برد و به فرزندانش آن را به ارث داد، تا اینکه می‎گوید: «وَلَیس فِی بَنِی الْإِنْسَانِ مَنْ هُوَ أَشْجَعُ قَلْباً ممَّنْ أَقدَمَ عَلَی مَا أَقْدَمَ عَلَیهِ الْحُسَینُ فِی یوْمِ کرْبَلَاءَ؛ در میان انسان ها کسی شجاعت تر از حسین نیست که بتواند کاری که او در کربلا انجام داد، انجام دهد».

۲) فتوت و گذشت امام حسین(ع)

از ویژگی های برجسته و نمایان امامان فتوت، پهلوانی و گذشت آنها است. توجه ویژه پیامبرصلی الله علیه وآله، آغوش حضرت زهرا(ع)، پرورش علی بن ابی طالب(ع) و ویژگی های شخصیتی امام حسین علیه السلام از ایشان نمونه ای از یک شخصیت بزرگ، جوانمرد و با فضیلت ساخت. از ویژگی های بارز امام حسین علیه السلام که می توان از آن به عنوان یک ارزش و مدلول یاد کرد، جوانمردی و گذشت آن حضرت است. به عنوان مثال زمانی که ایشان از سرزمین اشراف عبور کرد به یاران خویش دستور داد تا آب زیادی با خود بردارند. در میانه مسیر حضرت و یارانش با سپاه حر بن یزید برخورد کردند، سربازان حر از شدت تشنگی فریادِ العطش سر می دادند که امام حسین علیه السلام به یاران خویش دستور داد تا سپاه دشمن و حتی اسب هایشان را سیرآب کنند. چنین منشی برخاسته از روح جوانمردی و گذشت حضرت است که ایشان را به عنوان یک مکتب والا و بلند مرتبه برای مردم و جامعه قرار داده است.

در توصیف فتوت و جوانمردی امام حسین علیه السلام آمده است: روزی مردی مسافر از شام به مدینه آمده بود که امام حسین علیه السلام را سوار بر مرکب دید و بر اثر کینه ای که از او در دل داشت آنچه توانست به حضرت نسبت داد. امام علیه السلام نزد او آمد و با روی خوش و خندان