فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 70 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی :

اشاره

در جلسات گذشته، درباره «غفلت» به عنوان عامل اصلی سقوط انسان بحث شد. همچنین گفته شد که عامل اصلی صعود انسان توجه به هویّت انسانی خود است. در این جلسه ادامه این بحث را پی می گیریم

:

ذکر

در جلسات گذشته عرض کردیم که به حسب آنچه از قرآن کریم و روایات شریف و ادلّه عقلی استفاده می شود، عامل اصلی انحطاط و سقوط انسان «غفلت» است. غفلت از هویّت انسانی مستلزم چند چیز است: این که از کجا آمده ایم، در کجا هستیم و به کجا خواهیم رفت. در مقابل، عامل اصلی ترقّی و تکامل انسان و شرط لازم برای سعادت او،

«

توجه به هویّت انسانی» است که لازمه اش شناختن این است که مبدأ هستی بخش و صاحب اختیار ما کیست، سر انجام، به کجا خواهیم رفت و چه راهی را باید طی کنیم تا به آن هدف برسیم

.

به یک معنا، می توان گفت: همه این ها نوعی توجه به نفس است. خود انسان باید رابطه اش را با خدا و قیامت و وظایف این جهانی برقرار کند؛ یعنی یک طرف توجه خود انسان است و شاید آیه «یا ایُّها الذین آمنوا علیکم انفسکم» (مائده: ۱۵) ناظر به همین توجه است؛ از طرف دیگر، می توان گفت: محور اصلی خداست؛ برای این که لازمه شناخت حقیقی خود انسان آن است که رابطه اش را با خدا بشناسد. اگر ما رابطه وجودی مان را با خدا نشناسیم، خودمان را نشناخته ایم؛ چون وجود ما عین ارتباط و تعلّق به خداست. اگر این رابطه را کشف نکنیم، خودمان را نشناخته ایم. همچنین شناخت و توجه به هدف و غایت نهایی در واقع توجه به هدف آفرینش الهی است

که به شناخت خدا و افعال الهی و حکمت او و شناختن راهی که ما را به آن هدف می رساند، باز می گردد

.

علت اصلی تأکید بر ذکر خدا

پس مایه سعادت در واقع، یاد خداست. اگراین معانی را درست درک کنیم، خواهیم فهمید که یاد خدا یک امر تشریفاتی و در حاشیه زندگی ما نیست. آن وقت به این سؤال پاسخ داده می شود که چرا این همه در آیات و روایات بر یاد خدا تأکید شده است. مگر خدا چه احتیاجی دارد که ما دایم او را یاد کنیم؟ یا یک تسبیح به دست بگیریم و

«

الله اکبر» یا «لااله الا الله» بگوییم؟ این چه تأثیری در تکامل ما دارد؟ با توجه به نکته هایی که گفته شد، اگر درست دقت شود، خواهیم فهمید که اصلاً حقیقت تکامل ما در یاد خداست و در نهایت، همین یاد است که ما را به او نزدیک می کند و به یک تعبیر، به او می رساند

.

در اینجا، این سؤال مطرح می شود که آیا نقش اصلی را در یاد خدا الفاظ بر عهده دارند یا حقیقت یادْ همان توجه دل است؟ شاید جواب این سؤال مشکل نباشد. به صرف لقلقه زبان، مشکلی حل نمی شود؛ این آدم را به جایی نمی رساند. ذکر لفظی هم از آن جهت که با قلب انسان ارتباط دارد و می تواند دل را متوجه خدا کند مطلوب است

.

ذکر لفظی

اگر این را پذیرفتیم، دنبالش یک سؤال دیگر مطرح می شود؛ سؤالی که در طول تاریخ اسلام، برای بسیاری از اندیشمندان و صاحب نظران مطرح شده و جواب های مختلفی به آن داده شده است که منشأ فرقه گرایی هایی شده که هنوز هم در سطوح گوناگون وجود دارد

:

اگر آنچه حقیقتا مایه رشد و سعادت ماست همان توجه دل است، پس لفظ چه کاره است؟ ما سعی می کنیم دلمان همیشه به خدا توجه داشته باشد، اگرچه به زبان چیزی نگوییم. در میان بعضی از فِرق، متصوّفه به هر دو طرف قضیه به طور افراط قایل هستند؛ بعضی از آن ها یک راه را همان حلقه های ذکر می دانند که دور هم می نشینند و شروع می کنند به گفتن بعضی از اذکار خاص به صورت بلند و ذکر جلی و به هر حال، برای حلقه ذکرشان تشریفاتی دارند. اما بعضی دیگر از آن ها به اذکار لفظی توجهی ندارند. بعضی از آن ها حتی نماز که می خوانند، لب هایشان حرکت نمی کند. رکوع و سجود را با سکوت انجام می دهند؛ چیزی به زبان جاری نمی کنند. دلیلشان هم این است که ذکر لفظی فقط به خاطر این است که دل توجه پیدا کند؛ وقتی دل ما توجه دارد، دیگر بر زبان آوردن معنا ندارد، بلکه مزاحم هم هست

.

هر دو گرایش؛ یکی تأکید بر اذکار بلند و فریاد کردن و دست جمعی ذکر گفتن و دیگری بی اهمیت تلقّی کردن اذکار لفظی، هر دو انحرافی اند. ما اگر به قرآن کریم و روایات شریف مراجعه کنیم، می بینیم اذکار خاصی برای نماز تعیین شده اند که گفتن آن ها واجب است؛ باید حتما به زبان گفت؛ مانند تکبیره الاحرام. اینکه اجتهاد کنیم و بگوییم این ها مقدّمه اند و هدف اصلی همان توجه قلبی است، مانند بعضی حرف هایی است که برخی از روی غفلت یا غرض ورزی می گویند که دلت پاک باشد، گناه مهم نیست

.

بخصوص بعضی از کسانی که حجاب را درست رعایت نمی کنند، وقتی نهی از منکر می شوند، می گویند: برو بابا، دلت پاک باشد. این هم از همین انحرافات است. تمسّک به کتاب و سنّت از یک سو و تمسّک به سیره پیامبر اکرم و ائمّه اطهار علیهم السلام همیشه باید وجهه همّت ما باشد. باید ببینیم از کتاب و سنّت چه استفاده می شود و رفتار اولیای دین چه بوده است

.

امام صادق علیه السلام روایتی از پدر بزرگوارشان امام باقر علیه السلام نقل می کنند؛ می فرمایند: «من پدرم را در یکی از این چند حال دیدم: یا مشغول عبادت بود، یا مشغول پاسخ به سؤالات و یا به تعبیر روایت، زبانش به سقف دهانش چسبیده بود و

“

لااله الا الله

”

می گفت.» به حسب این روایت، امام باقر علیه السلام دایم مشغول ذکر شریف

“

لااله الا الله

”

بودند. پس کسانی که پیرو ائمّه اطهار هستند، نمی توانند این ها را نادیده بگیرند. ما هرقدر توجه قلبی مان قوی باشد از امام باقر و امام صادق علیهماالسلام قوی تر نمی شود. این مانع آن نیست که به اذکار لفظی اهمیت ندهیم. از آن ها هم به جای خودش باید استفاده کرد. توجیهش چیست؟ این است که صرف تعبّد نباشد. البته همین کافی است که وقتی دیدیم سیره ائمّه اطهار این بوده، باید بدانیم که راه صحیح سیر و سلوک و ترقّی و تکامل همین است. البته جهت معنوی اش تنها این نیست

.

دلایل اهمیت ذکر لفظی

به چند دلیل نباید به ذکر لفظی بی اعتنایی کرد

:

یک نکته اش که قدری جنبه عرفانی دارد، این است که ما تمام وجودمان باید بهره ای از بندگی خدا داشته باشد؛ دلمان باید با محبت خد آشنا باشد، چشممان باید آیات الهی را ببیند؛ مثلاً، نگاه کردن به قرآن عبادت است، نگاه کردن به کعبه مکرّمه عبادت است. این حظّ چشم است از عبادت خدا. گوش هم حظّی از عبادت خدا دارد؛ باید صوت قرآن را بشنود، کلمات حق را بشنود. شنیدن آیات قرآن مثل خواندن قرآن ثواب دارد. قاری و مستمع در ثواب قرائت شریک هستند. زبان هم باید حظّ خودش را از عبادت خدا ببرد. حظّ زبان از عبادت خدا یاد اوست، اذکار لفظی است

.

نکته دیگر که جنبه تربیتی دارد و ما تجربه کرده ایم، این است که اگر آدم بخواهد خودش را به یک حالات قلبی عادت بدهد و تمرین کند به اینکه دلش توجه داشته باشد، راحت ترین راهش این است که از طریق اذکار زبانی این کار را بکند. اگر آدم بخواهد بدون توجه به لفظ، تمرین کند که فقط به معنا توجه داشته باشد، کار بسیار دشواری است؛ نمی گویم نمی شود، اما خیلی دشوار است؛ چون به هر حال، انسان نمی تواند در زندگی اش به سایر چیزها بی توجه باشد. حداکثر، لحظاتی و ساعاتی را می تواند موفق شود دلش را متوجه یک نقطه کند، وگرنه تکالیف واجب انسان مثل درس خواندن، سخن گفتن، تدریس، قضای حوایج مؤمنان و کسب کار به هر حال، مستلزم توجه به اشیایی است که انسان نمی تواند به آن ها توجه نکند. حال اگر بخواهد در کنار این توجهات، توجهی هم به خدا داشته باشد، کار مشکلی است. آسان ترین راه این است که خودش را به اذکار لفظی عادت بدهد. زیاد اتفاق افتاده است که وقتی ما به الفاظی عادت کرده ایم مثلاً، همین نماز خواندنمان اولش توجه نسبتا خوبی داشته ایم، ولی بعد غفلت می کنیم، یادمان می رود که اصلاً برای چه کسی نماز می خوانیم، و اگر عادت نکرده بودیم، اصلاً نمی توانستیم سوره حمد را تا آخر تمام کنیم. اما گاهی انسان توجهش معطوف به چیزی می شود و فراموش می کند که دیگر چه بخواند. اینکه نماز را تند می خوانیم برای آن است که به آن عادت کرده ایم، و گرنه چنین نیست که ما هر آیه ای که می خوانیم با توجه به آن، آیه را بخوانیم، حتی توجه به لفظش. اینکه وقتی نماز را شروع می کنیم، تا آخر می خوانیم، برای آن است که عادت کرده ایم؛ مثلاً، کسانی که حافظ قرآن یا حافظ دعاهایی هستند، از اول که شروع می کنند، تا آخر می توانند آن را تند بخوانند. حال اگر وسطش توقف بشود، گم می کنند، یادشان می رود که از کجا باید شروع کنند

.

پس عادت به اذکار لفظی آسان است. وقتی انسان عادت می کند، شروع که کرد، کلمات دنبال هم می آیند، ادامه پیدا می کند، و این زمینه ای می شود برای آنکه بتواند از راه اذکار لفظی به معنا هم توجه پیدا کند. پس از اینکه ذکر لفظی عادت شد، آن وقت کاری که باید با توجه انجام دهد این است که در حین خواندن اذکار لفظی، به معنا هم توجه داشته باشد و این کار را آسان می کند برای آنکه انسان ذکر دایمی و مستمر داشته باشد. این یک فایده ذکر لفظی است که بدون ذکر لفظی، توجه قلبی پیدا کردن، بخصوص برای مبتدی ها در اول کار بسیار مشکل است. اما وقتی انسان مقیّد باشد به اینکه اذکاری را بخواند و به آن ها عادت کند کار برایش خیلی آسان تر می شود

.

ذکر قلبی؛ پرواز دل تا آسمان

از سوی دیگر، ذکر قلبی هم فواید خاص خودش را دارد؛ غیر از اینکه اساس حرکت معنوی ما همان توجه قلب است و در واقع، دل ماست که به سوی خدا حرکت می کند، نه بدن. درست است که ما به حج هم که می رویم، به طرف بیت خدا حرکت می کنیم، بخصوص اگر کسانی توفیق داشته باشند همه یا بخشی از راه را پیاده بروند، اما عبادت اصلی حرکت دل به سوی خداست. این ها هم چون موجب آن می شوند که دل توجه پیدا کند، ارزش دارند. آنچه انسان را به خدا می رساند بدن نیست؛ بدن که جایی نمی رود، همین جاست

.

آنچه حرکت می کند، سیر می کند و به آسمان ها می رود، ترقّی می کند، تکامل پیدا می کند تا به عرش الهی برسد، دل انسان است. توجه قلبی کار دل است و این یک امتیاز بزرگی است؛ یعنی آنچه اصالت دارد توجه قلبی و یاد خداست، ولی یک فایده بزرگ دیگر هم دارد و آن این است که ریا بر نمی دارد. شما در حالی که به هر سمت نگاه می کنید، یا به کتاب یا به قلم یا به یک شخص، چه کسی می داند که دل شما کجاست؟ اگر کسی خیلی زرن